Στο εστιατόριο Omilos, η παράδοση του διεθνούς jet set συνεχίζεται μέσα από τη σύγχρονη ελληνική κουζίνα του Δημήτρη Κανταράκη
Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά: η Ύδρα είναι λατρεία. Έχει τη σπάνια ιδιότητα να σου δημιουργεί την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά πιο αργά. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε όσα είναι ευρέως γνωστά για την πρόσβαση, τις μετακινήσεις ή την ιστορία του νησιού.
Αξίζει, ωστόσο, να θυμηθούμε πως η Ύδρα κουβαλά μια μακρά παράδοση πλούτου, ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, όταν οι Υδραίοι καραβοκύρηδες δημιούργησαν μεγάλες περιουσίες από τη ναυτιλία και το εμπόριο, χτίζοντας τα επιβλητικά αρχοντικά που εξακολουθούν να στολίζουν το γραφικό λιμάνι.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ύδρα ήταν ένας σχετικά φθηνός και απομονωμένος προορισμός. Η ηρεμία και η αυθεντικότητά της προσέλκυσαν καλλιτέχνες, διανοούμενους και διεθνείς προσωπικότητες, οι οποίοι δημιούργησαν τη δική τους κοινότητα στο νησί. Ξεχωριστή είναι η περίπτωση του Leonard Cohen, που αγόρασε εδώ ένα σπίτι το 1960 και έγραψε σημαντικό μέρος του έργου του.
Από τη δεκαετία του 1960 και έπειτα, η θρυλική Λαγουδέρα, στο χώρο όπου σήμερα στεγάζεται το Omilos Restaurant Bar, πάνω στα βράχια του λιμανιού, αποτέλεσε το σημείο συνάντησης της διεθνούς κοσμικής ελίτ που επισκεπτόταν την Ύδρα. Όπως η Λαγουδέρα υπήρξε καταφύγιο καλλιτεχνών, συγγραφέων και εφοπλιστών, το λεγόμενο «Studio 54» της Ελλάδας, έτσι και σήμερα το Omilos φιλοδοξεί να αποτελεί το σύγχρονο γαστρονομικό επίκεντρο του νησιού.
Είναι το πιο κοσμικό εστιατόριο της Ύδρας, ένας χώρος που φιλοξενεί υψηλού επιπέδου κοινωνικές και εταιρικές εκδηλώσεις, αλλά και ένα από τα πιο ειδυλλιακά σημεία για γεύμα ή δείπνο με θέα στη θάλασσα.
Το Omilos Restaurant Bar είναι ένας εμβληματικός γαστρονομικός προορισμός σε ό,τι αφορά την τοποθεσία. Από τη μία πλευρά απλώνεται το πέλαγος και το ηλιοβασίλεμα, ενώ από την άλλη ένα πιο ιδιωτικό μπαλκόνι αγκαλιάζει το λιμάνι της Ύδρας. Πρόκειται για έναν από εκείνους τους χώρους που αξίζει να επισκεφθεί κανείς έστω μία φορά. Άνοιξε τις πόρτες του το 2006 και έκτοτε παραμένει προσηλωμένο στη φιλοσοφία μιας σύγχρονης ελληνικής κουζίνας, με έμφαση στη θαλασσινή πρώτη ύλη και διακριτικές διεθνείς επιρροές όπου αυτές ταιριάζουν.
Την επιμέλεια του μενού υπογράφει ο executive chef Δημήτρης Κανταράκης, ο οποίος έχει διαγράψει αξιόλογη πορεία σε απαιτητικά εστιατόρια υψηλού επιπέδου στο εξωτερικό. Στο Omilos δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη θάλασσα, περισσότερη από ότι στο κρέας, ενώ πολλά από τα πιάτα του χαρακτηρίζονται από εποχικότητα και εντοπιότητα. Η μαγειρική του ισορροπεί ανάμεσα στη comfort και την υψηλή γαστρονομία, επιδιώκοντας να ικανοποιήσει τόσο τον απαιτητικό foodie όσο και τον επισκέπτη που αναζητά μια ποιοτική εμπειρία.
Χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας αυτής είναι το εκτενές κεφάλαιο των ορεκτικών, που ευνοεί το μοίρασμα στο τραπέζι, μια εικόνα αρκετά συνηθισμένη στο εστιατόριο, λόγω του διεθνούς χαρακτήρα της πελατείας του. Το μενού κάθε άλλο παρά προβλέψιμο είναι.
Η ελληνικότητα διακρίνεται σε πιάτα όπως ο τόνος και ο ημίπαστος ξιφίας, ο ντοματοκεφτές και το καλαμάρι με πιπεριά Φλωρίνης, μόνο που πίσω από τις συνταγές υπάρχει μια καλλιεργημένη δημιουργικότητα που ανανεώνει τις γνώριμες γεύσεις.
Δεν λείπει, και δεν θα έπρεπε να λείπει, η ελληνική σαλάτα, υπενθυμίζοντας πως ένα εστιατόριο μπορεί να λειτουργεί και ως πρεσβευτής της γαστρονομικής και πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου. Στο πλευρό του Κανταράκη βρίσκεται ο sous chef Βασίλης Βενέτης, ο οποίος, από τα πιάτα που δοκίμασα, φαίνεται να υπηρετεί με συνέπεια την ίδια φιλοσοφία.
Ξεχωρίζω τα εμβληματικά tacos από καραβίδα και το tartare χτενιού σε λάχανο Savoy, ένα πιάτο που μένει στη μνήμη για τις υφές του, τη θαλασσινή του καθαρότητα και τη φίνα επίγευση του. Εξαιρετικό βρήκα και το μαριναρισμένο λαβράκι με αχινό, που συνόδευσα με το προζυμένιο ψωμί του Omilos.
Ο λουκουμάς με καβούρι, γάλα καρύδας και μοσχολέμονο με ταξίδεψε γευστικά μέχρι τη Νοτιοανατολική Ασία. Μια μπουκιά που παντρεύει την ελληνική τεχνική του λουκουμά με ασιατικές επιρροές από το τσίλι, τον κόλιανδρο και το αβοκάντο. Στη συνέχεια δοκίμασα το ριζότο θαλασσινών, όπου όμως υπήρξε μια μικρή αστοχία, καθώς δεν ενημερώθηκα ότι το χτένι απουσίαζε από το πιάτο. Ειδικά όταν πρόκειται για ένα πιάτο υψηλού κόστους, η σαφής επικοινωνία ανάμεσα στην κουζίνα και τη σάλα είναι απαραίτητη.
Στο μενού θα βρει κανείς φρέσκο ψάρι ημέρας, αστακό, premium κοπές κρεάτων και επιλογές για όσους αγαπούν την κρεατοφαγική κουζίνα. Εγώ επέλεξα να παραμείνω στη θάλασσα, με τον μπακαλιάρο σε τραγανή κρούστα, λαγόχορτο και ανάλαφρη σκορδαλιά αμυγδάλου. Ένα πιάτο που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία και τη σύγχρονη ελληνική γαστρονομία, καθώς η γήινη πικράδα των χόρτων και η φίνα υφή της σκορδαλιάς αναδεικνύουν με κομψότητα ένα κλασικό ελληνικό έδεσμα.
Το δείπνο ολοκληρώθηκε με μια κρέμα λεμονιού σε crumble αμυγδάλου και αφρό μανταρινιού, μια δροσερή και ισορροπημένη επιλογή μετά από ένα γεύμα με έντονο θαλασσινό χαρακτήρα.
Το Omilos δίνει ιδιαίτερη έμφαση και στη λίστα κρασιών, η οποία αντλεί την έμπνευσή της κυρίως από τον ελληνικό αμπελώνα και διαθέτει αρκετές επιλογές σε ποτήρι, αν και ορισμένες φιάλες κινούνται σε αρκετά υψηλές τιμές.
Φεύγοντας από το εστιατόριο, μου έμεινε η αίσθηση πως το Omilos αποτελεί τη φυσική συνέχεια της Λαγουδέρας. Όχι τόσο λόγω του χώρου, όσο λόγω του κοινού που προσελκύει και της ατμόσφαιρας που έχει διαμορφώσει.
Είναι εκείνο το ιδιαίτερο σημείο της Ύδρας που απευθύνεται σε μια κοσμοπολίτικη, διακριτική ελίτ, αλλά και σε όσους επιθυμούν να γιορτάσουν μια ξεχωριστή στιγμή επενδύοντας σε μια υψηλού κόστους γαστρονομική εμπειρία.
Αν το επιτρέπει το βαλάντιο σας, αξίζει να το επισκεφθείτε όταν βρεθείτε στο πιο κοσμοπολίτικο νησί του Αργοσαρωνικού.
