Η σκηνοθεσία του Yoel Wulfhart αναμετριέται με ένα εμβληματικό έργο του Θεάτρου του Παραλόγου, αλλά η σκηνική ένταση και η ερμηνευτική ακρίβεια δεν βρίσκονται πάντα στο ίδιο επίπεδο
Πρόσφατα βρέθηκα στο Theatre of the No για να δω την παράσταση «Καρέκλες» του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία του Yoel Wulfhart με τους Μαρία Τζανουκάκη, Ντίνο Φράγκο και Άπο Κυπραίο. Ήταν η πρώτη μου φορά στο Theatre of the No και με αφορμή την παρουσίαση για το επίκαιρο έργο του Ιονέσκο στο Θέατρο του Παραλόγου, αξίζει να πω δυο λόγια για τον χώρο.
Το Theatre of the No είναι ένας ιδιαίτερος πολιτιστικός χώρος στην άχαρη πλευρά της περιοχής Μεταξουργείου και σε κοντινή απόσταση από τους σταθμούς μετρό Ομόνοια και Μεταξουργείο, αντίστοιχα. Παρουσιάζει αγγλόφωνες θεατρικές παραστάσεις με ελληνικούς υπότιτλους και μουσικές καλλιτεχνικές παραγωγές.
Έχει έντονο διεθνή προσανατολισμό και αποσκοπεί στο να προσφέρει στο ξενόφερτο κοινό της πόλης μας θέατρο στα Αγγλικά και να γίνει ένα σημείο συνάντησης Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών για δημιουργικό διάλογο και καλλιτεχνική ανταλλαγή.
Επομένως, ο Έλληνας θεατής που θα το επιλέξει για μια θεατρική παράσταση πρέπει να γνωρίζει πως θα παρακολουθήσει αγγλόφωνες παραγωγές με ελληνικούς υπότιτλους.
Στην παράσταση «Καρέκλες» του Ευγένιου Ιονέσκου, γίνεται μια αξιόλογη προσπάθεια από τον σκηνοθέτη Yoel Wulfhart να μεταφέρει στη μικρή σκηνή του Theatre of the No ένα έργο που χρειάζεται χώρο και κυρίως πολλές καρέκλες.
Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τις «Καρέκλες», ο Ευγένιος Ιονέσκο παρουσίασε για πρώτη φορά αυτό το έργο που εξερευνά τη μοναξιά, το φόβο του θανάτου, την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας και την ανθρώπινη ανάγκη να αφήσουμε κάτι πίσω μας, το 1952 στο Παρίσι.
Οι χαρακτήρες του έργου είναι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που ζουν απομονωμένοι σε ένα νησί, ανατρέχουν στις αναμνήσεις τους, μιλούν για το παρελθόν τους και διαφωνούν. Ο άνδρας πιστεύει πως έχει ένα σπουδαίο μήνυμα για την ανθρωπότητα και για την αξία της ύπαρξης και καλεί τον Ρήτορα που θα μιλήσει εκ μέρους του.
Το ζευγάρι αποφασίζει να οργανώσει μια συγκέντρωση με καλεσμένους που είναι αόρατοι και ανύπαρκτοι στον θεατή. Το κοινό βλέπει μόνο δύο ηλικιωμένους να βρίσκονται πάνω σε μια σκηνή και με έντονα τα στοιχεία της παντομίμας αντιλαμβάνεται πως υπάρχουν καρέκλες που μετακινούνται.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται η απογοήτευση του θεατή, όχι τόσο απέναντι στις ερμηνείες των ηθοποιών όσο προς την έλλειψη σκηνικών στοιχείων σημαντικών για το έργο. Βλέπουμε τους δύο πρωταγωνιστές να μετακινούνται γύρω από τις πολυθρόνες τους, ενώ θα μπορούσαν να υπάρχουν περισσότερα έπιπλα και πιο μικρές καρέκλες πάνω στη μικρή σκηνή του Theatre of the No.
Αν και οι ερμηνείες είναι σχετικά καλές, θυμίζουν περισσότερο μια ερασιτεχνική προσέγγιση παρά μια καλοδουλεμένη ερμηνεία. Οι διάλογοι έχουν ενδιαφέρον αλλά δεν συγχρονίζονται με την ελληνική μετάφραση που δίνεται σε μια οθόνη πλάι της σκηνής. Έτσι, ο θεατής που δεν μπορεί να αφοσιωθεί πλήρως στην αγγλική διάλεκτο, αποσυντονίζεται και χάνεται στη ροή των διαλόγων.
Η ερμηνεία του ρόλου από τον Ντίνο Φράγκο, με πολύ καλή προφορά της Αγγλικής γλώσσας, κερδίζει τον θεατή και μέσα από το κωμικοτραγικό ύφος των διαλόγων τον καθοδηγεί αργά και σταδιακά στην αγωνία που θέλει ο Yoel Wulfhart να μεταδώσει για το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Αξίζει όμως να αναφερθούμε και στο γεγονός πως ο Yoel Wulfhart πήρε ένα πολύ δύσκολο έργο και προσπάθησε να αποδώσει τον πυρήνα του μέσα από μια παράσταση διάρκειας 90 λεπτών.
Όσο και να μας αποκαρδιώνει η έλλειψη έντονης κινησιολογίας και έντασης στη σκηνή, οι διάλογοι είναι μια άρτια συμπύκνωση του έργου του Ιονέσκο και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: τι απομένει από εμάς όταν φύγουμε και ποιο είναι το πραγματικό μας στίγμα;
O Yoel Wulfhart με τη σκηνοθετική του προσέγγιση στο έργο του Ιονέσκο αποδίδει το παράλογο σε πολλά επίπεδα όπως επιβάλλεται: στη δράση, μια και οι πρωταγωνιστές ετοιμάζονται για κάτι που δεν θα πραγματοποιηθεί, στη γλώσσα, με το λόγο να δημιουργεί σύγχυση και αδυναμία επικοινωνίας και στη σύνδεση του κωμικού με το τραγικό.
Ο θεατής βιώνει μια παράλογη κατάσταση και φεύγοντας από την παράσταση συνειδητοποιεί πόσο οικεία είναι η αγωνία που κρύβεται μέσα της.
Οι «Καρέκλες» του Ιονέσκο είναι πάντα επίκαιρες και κυρίως σήμερα, στην εποχή που μας απασχολεί έντονα η αυτοπροβολή και η δημόσια αναγνώριση της εικόνας μας.
Φεύγοντας από το Theatre of the No, αναρωτιέται κανείς για το εξής: μήπως στην προσπάθειά μας να πούμε κάτι σπουδαίο για τη ζωή, ξεχνάμε ότι το ίδιο το νόημα που αναζητούμε μπορεί να παραμείνει άπιαστο;
Πληροφορίες
The Chairs (Οι Καρέκλες) του Ευγένιου Ιονέσκο
Κάθε Σάββατο στις 18:00 | έως 28 Νοεμβρίου 2026
Διάρκεια: 90′
Theatre of the No | Κων. Παλαιολόγου 3, Αθήνα | Τηλ. +30 694 685 1001
Εισιτήρια 15€ | https://www.ticketmaster.gr/theatre-of-the-no-the-chairs_sen_2008159.html
Ειδική Προσφορά: 20 εισιτήρια προς 5€ θα διατίθενται από το ταμείο εάν το κοινό προσέλθει μία ώρα πριν από κάθε παράσταση
