Ένα αθηναϊκό καφενείο με ιστορία, που συνεχίζει να χωράει ανθρώπους, εποχές και αφηγήσεις
«Το Φίλιον για μένα ήταν πάντα η πρωτεύουσα του βασιλείου μου, που άρχιζε από τα Εξάρχεια και τελείωνε στο Κολωνάκι, με καρδιά τη Νομική Σχολή. Όπως και το βασίλειο, έτσι και η πρωτεύουσά του τους χωράει όλους: πλούσιους και φτωχούς, καλλιτέχνες και κριτικούς (σε απόσταση ασφαλείας), πολιτικούς και πολίτες – πολιτισμένους άπαντες πάντως».
Αυτά έχει γράψει η Λένα Διβάνη για το ιστορικό αθηναϊκό μπιστρό της τέχνης και του λόγου, που 35 σχεδόν χρόνια μετά εξακολουθεί να είναι ανοιχτό στο κοινό, επί της οδού Σκουφά στο Κολωνάκι.
Δεν ανήκω στη γενιά εκείνη που θυμάται το Φίλιον ως στέκι πολιτικών, για συζητήσεις και συντονισμούς κομμάτων. Ούτε και στην πιο παλιά, που το γνώρισε ως Dolce και – στην πλειοψηφία της το 1992 – ήταν δημοσιογράφοι, ηθοποιοί ή και σκηνοθέτες.
Ανήκω όμως στη γενιά που έχει ταυτίσει το Φίλιον με τον Κωνσταντίνο Τζούμα, που έδινε καθημερινά το «παρών» και ήταν ένας από τους λόγους να βρεθείς σε αυτό το καφέ και να συζητήσεις μαζί του, την εποχή κυρίως πριν τον κάνουμε cancel για κάποιες δηλώσεις του.Το Φίλιον έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, γιατί μου θυμίζει κάποιες κοπάνες που έκανα στο Λύκειο, αλλά κυρίως για τη γνησιότητά του ως σημείο φιλοξενίας.
Κι όπως ένας τουρίστας που θα βρεθεί στο Παρίσι θα τρέξει στο Café de Flore για παρόμοιους ιστορικούς λόγους, έτσι κι εγώ επισκέπτομαι συχνά – πυκνά το Φίλιον.
Για τους πιο νέους, το Φίλιον είναι ρετρό. Η πολυκατοικία που στεγάζει το οίκημα είναι του 1960 και σήμα κατατεθέν αποτελεί ο ιερός ναός Αγίου Διονυσίου, στα πόδια του οποίου βρίσκεται το καφενείο. Ξεκίνησε ως ζαχαροπλαστείο – καφέ και σήμερα είναι ένας all day προορισμός.
Όπως πολλοί υποψιάζονται και άλλοι γνωρίζουν, πολλά σπουδαία ονόματα της πόλης έχουν αναπαυθεί στις καρέκλες του και οι τοίχοι του κρύβουν πολλά μυστικά και ίσως και spicy κουτσομπολιά: από τον Χρήστο Χωμενίδη, τον Σταύρο Θεοδωράκη και την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, έως τον Αλέκο Φασιανό, τον Τάκη Μόσχο, την Ειρήνη Παππά και τον Νιόνιο.
Φτάνοντας στην πόρτα του – πλέον αισθητή η απουσία του Τζούμα, που στην κυριολεξία ξημεροβραδιαζόταν εκεί και όποια στιγμή κι αν περνούσα θα μου φώναζε: «πάλι έξω γυρνάς, κούκλα μου;» – ο χώρος είναι αναλλοίωτος. Το σέρβις φιλικό και η ομάδα του σταθερή εδώ και πολλά χρόνια. Ο Ηλίας (ο νεότερος – «πατρίδα» τον φωνάζω – Αρτινός βλέπεις) χαμογελά και σου δίνει το χρόνο να αποφασίσεις πώς θα κυλήσει η ώρα σου εκεί.
Οι πίτες στο Φίλιον είναι πολύ νόστιμες και ιδανικές για ένα παραδοσιακό δεκατιανό μαζί με ένα καφεδάκι. Οι προτάσεις του μενού σε sandwiches και κρέπες αρκούν για κάποιον που είναι βιαστικός.
Τα περισσότερα γλυκά του είναι καταπληκτικά, ρετρό μεν, και με κερδίζει η πάστα φλώρα, την οποία πολλές φορές συνοδεύω με ένα Earl Grey. Οι λάτρεις του τσαγιού έχουν ρέντα στο Φίλιον, όπως και οι πιο νυχτόβιοι που το επιλέγουν πριν από μια βραδινή έξοδο.
Όμως, το Φίλιον ξεχωρίζει για τα πιάτα ημέρας, γιατί ανάμεσα στο κοινό του, πέρα από τους hipsters και τους φασαίους, κυριαρχεί μια γενιά που αγαπά το στέκι για μεσημεριανό και το επιλέγει για κλασικά πιάτα, όπως τα μοσχαρίσια μπιφτέκια του και τα κανελόνια με κιμά, αλλά και την αθηναϊκή και την ψαρόσουπα.
Το Φίλιον έχει αφήσει πίσω του την εποχή που ήταν φιλολογικό και πολιτικό καφενείο, απομεινάρι του ΠΑΣΟΚ, και κρατά σταθερά και διαχρονικά την ποιότητα στην υπηρεσία της γνήσιας, ανεπιτήδευτης φιλοξενίας. Όποια ώρα της ημέρας κι αν βρεθείς εκεί, το στίγμα της ιστορίας έχει αποτυπωθεί σε κάθε γωνιά, μέσα και έξω.
Το Φίλιον είναι ο πρεσβευτής της Σκουφά και, όσα ρεύματα κόσμου κι αν πέρασαν από αυτό, έχει σταθερούς θαμώνες που δεν το απαρνούνται. Σαφώς και έχει τη δική του ανθρωπογεωγραφία. Στο κοινό του θα διακρίνεις μια γενιά της αστικής Αθήνας, καλοντυμένο και πολύ περιποιημένο κόσμο.
Θα δεις και ποζεράδες, ροκάδες και άλλο νεανικό κοινό, αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία, διότι αυτό το φιλοσοφικό καφενείο «ξυπνά» με τις συζητήσεις και δίνει ερέθισμα για νέες γνωριμίες και φιλίες. Ο χρόνος κυλά αργά σε αυτό το καφενείο που δεν μοιάζει με τα καφενεία των γέρων.
Αν είσαι πρωτάρης στο Φίλιον, απόλαυσέ το.
Πάρε μια εφημερίδα, αν βρεις… ή ακόμη καλύτερα ένα βιβλίο. Άσε το κινητό στην άκρη και στήσε αυτί για να ακούσεις τις ιστορίες από τα γύρω τραπέζια…
