Αν ο έρωτας ήταν φαγητό, δεν θα είχε μία μόνο γεύση. Θα ήταν ένα πιάτο σύνθετο, γεμάτο αντιθέσεις, αρώματα που εναλλάσσονται και υφές που σε ξαφνιάζουν
Θα ξεκινούσε ίσως με μια απαλή, γλυκιά νότα, σαν εκείνη την πρώτη μπουκιά από ένα ώριμο φρούτο που στάζει χυμό… Εκείνη τη στιγμή που όλα μοιάζουν καινούργια και πολλά υποσχόμενα. Γιατί έτσι αρχίζει ο έρωτας… με την προσμονή… με το χαμόγελο, πριν καν δοκιμάσεις!
Στην αρχή είναι ελαφρύς, σχεδόν αέρινος! Σαν μια σαλάτα με φρέσκα μυρωδικά, λίγο λεμόνι και ελαιόλαδο, που ξυπνά τις αισθήσεις χωρίς να σε βαραίνει.
Θες να τον δοκιμάζεις ξανά και ξανά, να ανακαλύπτεις κάθε μικρή λεπτομέρεια, να θυμάσαι την επίγευση και να την κυνηγάς. Υπάρχει μια αθωότητα σε αυτή τη φάση, μια καθαρότητα που σε κάνει να πιστεύεις πως αυτό το πιάτο θα είναι πάντα έτσι! Γευστικό…απλό… τέλειο!
Όμως ο έρωτας, όπως και η γαστρονομία, δεν μένει στάσιμος. Σιγά σιγά, αποκτά βάθος! Μπαχαρικά προστίθενται, υλικά δένουν μεταξύ τους, και η γεύση γίνεται πιο έντονη, πιο πολύπλοκη. Είναι εκείνο το πιάτο που σιγομαγειρεύεται για ώρες, ένα φαγητό που απαιτεί χρόνο, υπομονή και φροντίδα. Οι πρώτες εντάσεις εμφανίζονται σαν πικάντικες νότες, που άλλοτε σε εξιτάρουν, άλλοτε σε κάνουν να δακρύζεις, αλλά ποτέ δεν σε αφήνουν αδιάφορο.
Υπάρχουν στιγμές που ο έρωτας γίνεται αλμυρός! Όχι απαραίτητα δυσάρεστος, αλλά έντονος! Σαν τη θάλασσα που αφήνει το αποτύπωμά της στα χείλη, θυμίζοντάς σου ότι κάτι μεγάλο και ανεξέλεγκτο υπάρχει μπροστά σου. Είναι οι στιγμές της ζήλιας, της ανασφάλειας, της ανάγκης για επιβεβαίωση. Αν η ισορροπία χαθεί, το πιάτο κινδυνεύει να γίνει βαρύ, σχεδόν δύσκολο να καταναλωθεί. Αν όμως το αλάτι μπει με μέτρο, αναδεικνύει όλες τις υπόλοιπες γεύσεις.
Και έπειτα υπάρχει η γλυκύτητα που επιστρέφει, όχι πια αφελής, αλλά ώριμη! Σαν ένα επιδόρπιο φτιαγμένο με προσοχή, όπου η ζάχαρη δεν καλύπτει τα πάντα, αλλά αγκαλιάζει τα υπόλοιπα στοιχεία. Είναι εκείνες οι στιγμές της οικειότητας, ένα βλέμμα που δεν χρειάζεται εξήγηση… μια σιωπή που δεν είναι άβολη… ένα τραπέζι στρωμένο για δύο χωρίς ιδιαίτερο λόγο… Αυτή η γλυκύτητα είναι που σε κρατά… που σε κάνει να επιστρέφεις στο ίδιο πιάτο, ξανά και ξανά!
Φυσικά, δεν λείπουν και οι αποτυχίες! Πιάτα που δεν πέτυχαν, συνταγές που χάλασαν στην πορεία, υλικά που δεν ταίριαξαν ποτέ μεταξύ τους. Υπάρχουν έρωτες που θυμίζουν καμένο φαγητό, μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνάς, όχι για τους σωστούς λόγους, αλλά γιατί σου αφήνει μια πικρή επίγευση. Κι όμως, ακόμα κι αυτά έχουν αξία. Σε μαθαίνουν τι να αποφεύγεις, πότε να αποσύρεις μια κατσαρόλα από τη φωτιά, πότε να ξεκινήσεις από την αρχή.
Ο έρωτας – φαγητό δεν είναι ποτέ τέλειος, αλλά αυτό ακριβώς τον κάνει αληθινό!
Είναι η διαδικασία, το μαγείρεμα, τα λάθη και οι διορθώσεις, οι δοκιμές και οι εκπλήξεις. Είναι το μοίρασμα, γιατί κανένα πιάτο δεν έχει την ίδια αξία αν δεν το μοιραστείς με κάποιον άλλον. Το να δίνεις και να παίρνεις… να προσφέρεις ένα κομμάτι και να περιμένεις το βλέμμα του άλλου για να καταλάβεις αν πέτυχε. Κι αυτό το βλέμμα σου δίνει τόση ικανοποίηση που νιώθεις σα να είσαι ο πιο πετυχημένος chef στον κόσμο! Σε κάνει να λιώνεις… να παραδίνεσαι στον άλλο, που μέσα από ένα πιάτο του έχεις δώσει τόσα πολλά, που τον έχεις κατακτήσει για πάντα!
Και στο τέλος, αν ο έρωτας ήταν φαγητό, δεν θα τον έβρισκες σε ένα μόνο πιάτο ή σε μία μόνο κουζίνα! Θα ήταν ένα ταξίδι γεύσεων, μια εμπειρία που εξελίσσεται συνεχώς! Άλλοτε απλός και καθημερινός, άλλοτε περίτεχνος και γιορτινός. Μα πάνω απ’ όλα, θα ήταν εκείνο το πιάτο που, ακόμα κι όταν τελειώσει, σου αφήνει την επιθυμία να ξανακαθίσεις στο ίδιο τραπέζι! Σε κάνει να θες να το ξαναγευτείς και να ξαναφέρεις στην μνήμη σου, την λαχτάρα και την επιθυμία πριν το δοκιμάσεις… την αλμύρα και την ένταση στη διάρκεια του… την γλυκύτητα που σε κάνει να μην μπορείς να το αποχωριστείς και να σταματήσεις… την πίκρα από κάτι που σε χάλασε, αλλά και όλη τη διαδικασία που είχαν τα στάδια που πέρασε μέχρι να το γευτείς!
Αν ο έρωτας ήταν φαγητό για μένα… θα ήταν κάτι σαν φρέσκο ψωμί που μόλις βγήκε από τον φούρνο. Ζεστό… απλό… αλλά γεμάτο ζωή! Στην αρχή σε τραβάει το άρωμα…αυτή η πρώτη έλξη που δεν εξηγείται! Μετά, όσο το δοκιμάζεις, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μόνο η πρώτη εντύπωση, είναι η αίσθηση ότι μπορείς να χορτάσεις, να ηρεμήσεις, να μείνεις εκεί! Σου αρκεί… νομίζεις ότι σε κάθε μπουκιά, σου χαρίζουν τον κόσμο όλο! Και το πιο σημαντικό; Δεν είναι κάτι “φανταχτερό” που το βαριέσαι γρήγορα…
Είναι κάτι που θέλεις κάθε μέρα, σε διαφορετικές μορφές, αλλά πάντα με την ίδια ουσία! Είναι κάτι που αν κάποιος πάει να στο κλέψει, γίνεσαι θηρίο και θα σε βρει μπροστά του! Αν ο έρωτας ήταν φαγητό, θα ήταν από εκείνα που δεν χορταίνεις ποτέ. Θα ζητούσες κι άλλο, κι άλλο… χωρίς τύψεις, χωρίς δεύτερη σκέψη!
Και τα κιλά; Χαλάλι του! Γιατί κάποια πράγματα στη ζωή, δεν μετριούνται στη ζυγαριά!!!
