Ένα νέο σουβλατζίδικο στον Υμηττό ξυπνά μνήμες από το street food των ’90s και αποδεικνύει πως το καλό σουβλάκι δεν χρειάζεται πολλά για να γίνει ξανά προορισμός
Σε μια πρόσφατη συζήτηση με τον Διονύση Κούκη, αναφερθήκαμε στην αξία του street food στην ελληνική εστίαση και στην επιρροή που έχει στη Gen Z ως τάση εξόδου και διασκέδασης. Αν και το σημερινό άρθρο μου δεν εστιάζει στο street food και στον τρόπο που εξελίσσεται και επηρεάζει την εστίαση (ανταγωνιστικά και όχι μόνο), δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο εθνικό μας street food προϊόν που είναι το σουβλάκι!
Γυρνώ για λίγο στο χρόνο και θυμάμαι πως πριν λίγο καιρό έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Τάσου Μπρεκουλάκη και της Μαρίνας Πετρίδου με τίτλο «Σουβλάκι: ένα γαστρονομικό ταξίδι από τα ομηρικά έπη μέχρι το σύγχρονο street food». Πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη κάθε foodie και με μύησε στην ιστορία του κρέατος και της χρήσης του από την αρχαιότητα, ώστε να εξελιχθεί στο σημερινό – αγαπητό σε όλους – σουβλάκι.
Η εισαγωγή αυτή δεν γράφεται άσκοπα, καθώς το σημερινό μου άρθρο εμπνέεται από τα «Σουβλάκια ο Θύμιος» στην περιοχή του Υμηττού. Ένα new entry spot, όπως μου αρέσει να αποκαλώ κάθε νέα γαστρονομική άφιξη στην πόλη, στο οποίο δεν έσπευσα αμέσως, αλλά περίμενα να περάσει λίγο ο χρόνος και να αφήσω να ωριμάσει το αποτύπωμά του τόσο στο καταναλωτικό κοινό που το πλαισίωσε εγκάρδια όσο και στον κλάδο της εστίασης, που ως γνωστόν, κάθε νέα επιχείρηση θέλει το χρόνο της για «να στρώσει».
Το σουβλάκι έχει πολύ παλιές ρίζες και η ιστορία του είναι μεγάλη. Αξίζει να αναζητήσετε το ομώνυμο βιβλίο που ανέφερα παραπάνω, ώστε να γνωρίζετε την ιστορικότητά του. Μπορεί στην Ελλάδα του 20ου αιώνα να είναι το λαϊκό μας φαγητό και από τη δεκαετία του ’70 να αποτελεί σήμα κατατεθέν του γαστρονομικού μας brand στη διεθνή αγορά (μαζί με τη χωριάτικη σαλάτα), αλλά δεν έχει μείνει ποτέ στατικό.
Σήμερα το σουβλάκι έχει περάσει από το λαϊκό ψητοπωλείο στη σύγχρονη γαστρονομία και ξανά γυρνά σε αυτό (όπως μας δείχνουν οι τάσεις) με τη μόνη διαφορά ότι υπάρχει κάποιος επώνυμος chef στη διοικητική ομάδα. Στην περίπτωση του Θύμιου, όπου και να διαβάσετε, θα αναγνωρίσετε μέσα στην επιχειρηματική ομάδα τον Χάρη Νικολούζο, ο οποίος έχει βάλει το χεράκι του στις συνταγές που του επιτρέπουν να επιμεληθεί γύρω από το σουβλάκι.
Προσωπικά, όποια κι αν είναι η συνταγή μιας κόκκινης σάλτσας ή τζατζίκι, πάντα θα δίνω προβάδισμα στην καλή πρώτη ύλη κρέατος και στον ψήστη. Κι επειδή ο καθένας μας έχει διαφορετικές μνήμες από τη σχέση του με το σουβλάκι ή σουφλάκι ή τυλιχτό ή πιτόγυρο, στις δικές μου πάντα κυριαρχεί ένας καλός ψήστης και τα «ντουμάνια» από τα χοιρινά καλαμάκια που ψήνονται στη στιγμή.
Στον Θύμιο βρέθηκα ένα βραδάκι του Ιουλίου, τέσσερις μήνες μετά το άνοιγμά του, όχι τόσο για τις διθυραμβικές δημοσιογραφικές κριτικές ή για το όνομα του Νικολούζου, όσο γιατί ένας foodie φίλος που το δοκίμασε, μου ανέφερε συγκεκριμένα την εξής περιγραφή: «τυλιχτό εποχής, που δεν λερώνει, δεν είναι στεγνό και με εξαιρετικό κρέας που σε γυρνά στη δεκαετία του ‘90».
«Ώπα, εδώ είμαστε…!» μου είπε μια φωνή και με έπιασε στο συναίσθημα της δεκαετίας εκείνης που ως street food είχαμε το σουβλάκι, το sandwich του Παπαγάλου στην πλατεία Δεληολάνη – επισήμως πλατεία Μαρτάκη – (πριν εμφανιστούν τα Everest στην αγορά), το βρώμικο της θρυλικής καντίνας στη Μαβίλη, άντε και την κρέπα από το Τρελό Βιολί στις αρχές του 2000.
Τότε, που οι γεύσεις ήταν αυθεντικές και το street food για τη δική μας νεανική γενιά δεν κάλυπτε απλώς την πείνα της στιγμής αλλά ήταν λόγος για έξοδο, για μεταμεσονύχτια βόλτα με μια σακούλα μπύρες σε καμιά θέα, για συνοδεία σε συναυλίες (όσο μας το επέτρεπαν οι συνθήκες), για μια στιγμή μόστρας στους γονείς μας ότι ανακαλύψαμε κάτι νέο, απολαυστικό και καθόλου σύνηθες.
Όλα αυτά θυμήθηκα με την παραγγελία μου στον Θύμιο, ένα σουβλατζίδικο που πήρε το όνομα του από τον συνιδιοκτήτη και λογιστή της παρέας και ελπίζω να έχει αναλάβει και τα οικονομικά του, γιατί όσες φορές και να το επισκέφτηκα μέσα σε ένα μήνα, ήταν πάντα γεμάτο…!
Κοίτα τώρα, να δεις πως έχει η κατάσταση… για να απολαύσεις σουβλάκι από τον Θύμιο, πρέπει να φτάσεις ως την πόρτα του. Εγκρίνω! Όταν μπαίνουν διανομείς στη μέση, οι παραγγελίες αυξάνονται, αλλάζουν οι καταναλωτικές απαιτήσεις, η ποιότητα συνήθως αλλοιώνεται και στο τέλος το ίδιο το προϊόν δεν θυμίζει σε τίποτα την αρχική του μορφή. Μου αρέσει που δεν έχουν delivery.
Όπως, επίσης, μου αρέσει που το μενού του Θύμιου έχει τα απαραίτητα, με ιδιαίτερα έξυπνη την προσθήκη μερίδας κεφτεδάκια με φρέσκες πατατούλες τηγανητές.
Τριών ειδών τυλιχτά, δύο είδη σε τεμάχια, καλαμάκι χοιρινό και κοτόπουλο, όπως παλιά, και στην κατηγορία «Διάφορα» αναγνωρίζεις την πολίτικη σαλάτα, αλοιφές και την κόκκινη σάλτσα που έχει επιμεληθεί ο Νικολούζος. Πατατούλες δεν θα βρεις στα τυλιχτά, αλλά δεν σε αντιμετωπίζουν και με κραυγαλέο ρατσισμό αν τις ζητήσεις, όπως συνηθίζεται αλλού. Εξάλλου, είναι τόσο μετρημένες οι δόσεις των πρώτων υλών που δεν θα βάλουν ένα σκασμό πατάτες, αλλά 2 – 3 το πολύ.
Extra πόντους και για την αρτιότητα στο τύλιγμα. Στον Θύμιο, το τυλιχτό είναι elegant, δεν είναι petite, η πίτα είναι μαλακή και σωστά ψημένη, όχι στεγνή ή ξερή, τα χοιρινά καλαμάκια έχουν το λιπάκι τους εκεί που πρέπει και δεν μαρινάρονται και το μπιφτέκι είναι, θεωρώ, το must try τυλιχτό τους, λόγω της εξαιρετικής ποιότητας κρέατος που αναδεικνύεται μέσα από την κόκκινη σάλτσα με σπετσιερικό.
Και όποιος αγαπά πολύ το κοτόπουλο, θα τον κερδίσει το τυλιχτό του Θύμιου με μια τύπου σάλτσα Verde, μια Greek version της διάσημης συνταγής, όχι καυτερή αλλά δροσερή και λεμονάτη. Κεφτεδάκια και πατάτες τηγανητές είναι ιδανική επιλογή για να «μπουν στη μέση» εφόσον επιλέξεις να γευματίσεις στον Θύμιο.
Σε έναν κεντρικό δρόμο γύρω από την πλατεία της περιοχής, ο Θύμιος ξεχωρίζει για το χρώμα του, όταν δεν έχει ουρές κόσμου. Ψηλά τραπεζάκια και αναπαυτικές καρέκλες, φωτίζονται από την ανοιχτή κουζίνα, η οποία κλέβει τις ματιές όλων. Δύο σταθερούς ψήστες έχω σταμπάρει όσες φορές έχω βρεθεί εκεί, και ο ένας, ο ψηλός, φαίνεται να κοιτάζει τα καλαμάκια με τόσο τρυφερότητα και αγάπη, τα προσέχει να μην αρπάξουν, είναι απόλυτα συγκεντρωμένος στο να τα γυρνά απαλά…
Η εξυπηρέτηση είναι άμεση, οργανωμένη, συντονισμένη, όλα πεντακάθαρα, ο χαμηλός φωτισμός και η μουσική από ένα ηχείο Marshall ρίχνουν τους ρυθμούς λίγο (όσο βιαστικός και να είσαι) και οι παγωμένες μπύρες θυμίζουν περισσότερο επαρχιακό στέκι παρά ένα νέο αθηναϊκό σουβλατζίδικο.
Ο Θύμιος είναι ιδανική στάση πριν ή μετά μιας κινηματογραφικής προβολής στο θερινό σινεμά που βρίσκεται λίγο παρακάτω. Επίσης, είναι ιδανικό για μια έξοδο για όσους κατοικούν κοντά στον Υμηττό, είναι όμορφο σημείο για ραντεβουδάκια και μην αρνηθείτε το κρεμμύδι, είναι τόσο λεπτά κομμένο και γλυκό που δεν θα επηρεάσει τις τρυφερές σας στιγμές.
Ο Θύμιος είναι η στάση μας, μετά από μια μέρα στη θάλασσα. Ο Θύμιος είναι το σημείο εκείνο που θα πας ανεπιτήδευτα με μια σαγιονάρα, να καταπολεμήσεις την πείνα σου με αγάπη και φροντίδα και δεν θα νιώσεις πως κακοποιείς το στομάχι σου.
Ο Θύμιος είναι το σουβλατζίδικο που σου επιτρέπει ο διατροφολόγος σου.
Τι άλλο να σας πω, ρε παιδιά;
Στα Σουβλάκια ο Θύμιος, παράδοση, ποιότητα, γεύση, εκσυγχρονισμός, εξυπηρέτηση και τιμή εναρμονίζονται και δικαίως έχει γίνει talk of the town! Στον Θύμιο λοιπόν, για νέες αναμνήσεις…!
