Με ποιοτικές πρώτες ύλες της Ηπείρου, γενναιόδωρες μερίδες και φιλόξενη ατμόσφαιρα, το Κιτς και σ’έφαγα διατηρεί την έντονη προσωπικότητα του
Περπατώντας την Ολύμπου πρόσφατα, διαπίστωσα πόσο έχει αλλάξει η φυσιογνωμία του δρόμου τα τελευταία χρόνια.
Τραπέζια απλωμένα στα πεζοδρόμια, μυρωδιές από τις κουζίνες των μαγαζιών, καινούργιες αφίξεις που συνυπάρχουν με παλαιότερα καταστήματα και μια περατζάδα ανθρώπων που απολαμβάνει την ατμόσφαιρα “γειτονιάς” που εξακολουθεί με κάποιον τρόπο να αποπνέει η περιοχή, παρότι βρίσκεται σε τόσο κεντρικό σημείο.
Κάποια μαγαζιά αυτού του δρόμου, όπως το Κιτς και σ’έφαγα βρέθηκαν εκεί από νωρίς, έχουν ήδη γράψει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας τους και συνεχίζουν να εξελίσσονται μαζί με την γειτονιά τους, χωρίς να χάνουν την γαστρονομική τους ταυτότητα.
Δώδεκα χρόνια λοιπόν μετά την εγκαθίδρυση του στην Ολύμπου, το Κιτς και σ’έφαγα αποτελεί ένα εστιατόριο – ορόσημο του δρόμου. Κι αν με ρωτάτε, αναμενόμενο. Γιατί η λογική των ιδιοκτητριών του, της σεφ Ελένης Τοδούλου και της Μαρίας Φάλλια, ήταν και παραμένει απλή: καλομαγειρεμένο φαγητό με ηπειρώτικες καταβολές, ποιοτικές πρώτες ύλες και γενναιόδωρες μερίδες.
Πριν εξαντλήσω ωστόσο την γαστρονομική ταυτότητα του μαγαζιού, θα σταθώ στην αισθητική του χώρου που δύσκολα περνάει απαρατήρητη. Το όνομα “Κιτς” πιθανόν αντικατοπτρίζει ως ένα σημείο την διακόσμηση του, αλλά αν βάλετε στο μυαλό σας μονάχα την τελείως κυριολεκτική σημασία της λέξης, σίγουρα το αδικεί ως περιγραφη.
Έντονα χρώματα, πράσινοι τοίχοι και διαφορετικές ταπετσαρίες σε συνδυασμό με πολλά, εκ πρώτης όψεως ετερόκλητα αντικείμενα, όπως τα κεφάλια ελαφιών, οι πολύχρωμες απεικονίσεις σε περίτεχνες κορνίζες και μια ζωγραφισμένη mannequin φιγούρα συνθέτουν ένα σκηνικό πληθωρικό, παιχνιδιάρικο και ίσως ελαφρώς σουρεάλ, σίγουρα όμως δημιουργούν ένα μαγαζί με έντονη προσωπικότητα.
Σε αντίστοιχους χαρακτηρισμούς εμπίπτει και η κουζίνα του Κιτς και σ’έφαγα, αν και εδώ το “πληθωρική” αποκτά γευστικό χαρακτήρα, διατηρώντας έντονες αναφορές και μια ξεκάθαρη κατεύθυνση. Η Ηπειρώτικη καταγωγή της σεφ, είναι βαθιά ενσωματωμένη στην μαγειρική της, όχι μόνο στις συνταγές που επιλέγει αλλά ακόμη και στις ίδιες τις πρώτες ύλες που χρησιμοποιεί.
Κρέατα, τυριά, ζυμαρικά από διάφορες περιοχές της Ηπείρου, όπως τα αρνίσια παϊδάκια γάλακτος από τη Λάκκα Σουλίου, το ζυγούρι από τη Φιλιππιάδα, μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα από την Άνω Καλεντίνη Άρτας, τα παραδοσιακά ζυμαρικά Ηπείρου Σπανέλλη και το καδοτύρι Μετσόβου.
Την ίδια στιγμή, το μενού δεν μένει σταθερό αλλά ανανεώνεται ανάλογα με την εποχή και τη διαθεσιμότητα των πρώτων υλών, με τα προϊόντα που βρίσκονται κάθε φορά στην καλύτερή τους στιγμή να υπαγορεύουν σε έναν βαθμό τις επιλογές, ενώ καθημερινά η σεφ ετοιμάζει χειροποίητες πίτες με διαφορετικά κάθε φορά υλικά.
Και κάπου εδώ, δεν γίνεται να μην αναφερθώ στην γενναιοδωρία της κουζίνας της σεφ Τοδούλου. Οι μερίδες είναι πλούσιες και χορταστικές, με την ποσότητα να αποτελεί μέρος της συνολικής φιλοσοφίας του μαγαζιού.
Όλα τα πιάτα σου δίνουν την αίσθηση ότι έχουν μαγειρευτεί με τη γενναιοδωρία της σπιτικής κουζίνας, εκεί όπου το ζητούμενο είναι να φας καλά, να χορτάσεις και να αισθανθείς ότι σε περιποιήθηκαν.
Τώρα, όσον αφορά τα προσωπικά μου αγαπημένα πιάτα του μενού, η αλήθεια είναι ότι σταθερά πρώτες θέσεις έχουν κερδίσει δύο από τα ¨κλασικά” του καταλόγου: η κατσικομακαρονάδα και τα ρεβίθια.
Στην κατσικομακαρονάδα σύζουμη, με κατσικάκι Βόνιτσας και ξηρό ανθότυρο Αιτωλοακαρνανίας και βούτυρο, τη διαφορά κάνει το ίδιο το ζυμαρικό, που βράζει στο ζουμί από το κατσικάκι και παίρνει όλη τη νοστιμιά του, αποκτώντας μια πλούσια, βουτυράτη υφή και εν τέλει σερβίρεται σε τσίγκινη σουπιέρα, όπως εξακολουθούν να το λένε το συγκεκριμένο σκεύος στην Ήπειρο.
Τα ρεβίθια Γρεβενών από την άλλη, παραμένουν επίσης σταθερά τόσο στο μενού, όσο και στις προσωπικές μου επιλογές ακόμη κι αν το κρέας που τα συνοδεύει αλλάζει ανάλογα με την εποχή και τις πρώτες ύλες.
Την τελευταία φορά που τα δοκίμασα ήταν με μοσχαρίσιο κιμά και καδοτύρι Μετσόβου, εξαιρετικά μελωμένα και σωστά χυλωμένα, ταίριαζαν απόλυτα με τον κιμά δημιουργώντας ένα πιάτο νόστιμο και οικείο αλλά ταυτόχρονα διαφορετικό που ακόμα και για όσους ισχυρίζονται πως “δεν τρώνε ρεβίθια” αξίζει σίγουρα δοκιμή.
Και το λέω έχοντας μεγαλώσει διατηρώντας τα ρεβίθια πολύ ψηλά στη λίστα με τα φαγητά που προτιμούσα να αποφεύγω.
Πέρα από τα δύο αυτά “classic¨ πιάτα του Κιτς και σ’έφαγα ωστόσο, στην τελευταία μου επίσκεψη δοκίμασα και το τσιγαριαστό Ζυγούρι από την Φιλιππιάδα με τηγανητές πατάτες και μπήκε από την πρώτη μπουκιά στα αγαπημένα μου.
Το κρέας εξαιρετικά νόστιμο και τρυφερό και αλλά όλη η ιστορία εδώ, βρίσκεται στις πατάτες. Σερβιρισμένες κάτω από το ζυγούρι, τραβάνε όλους τους χυμούς από το κρέας και γίνονται, χωρίς υπερβολή, από τα καλύτερα σημεία του πιάτου.
Και πριν κλείσω, θέλω να μείνω λίγο περισσότερο στην ομάδα του Κιτς και σ’έφαγα.
Η κα Λένα, η κα Μαρία, αλλά και όλη η ομάδα που βρίσκεται καθημερινά στον χώρο σε κάνουν να αισθάνεσαι άνετα από την πρώτη στιγμή. Είναι φιλόξενοι, ζεστοί και, κυρίως, φαίνεται πως αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν, κάτι που εκδηλώνεται ήδη από τον τρόπο που μιλούν για το φαγητό και υποδέχονται τον κόσμο, όσο και από τη φροντίδα που δείχνουν σε κάθε τραπέζι.
Το Κιτς και σ’έφαγα λοιπόν, δώδεκα χρόνια μετά, συνεχίζει τη δική του πορεία στην Ολύμπου, κρατώντας αναλλοίωτη την ταυτότητά του, τη γενναιόδωρη κουζίνα του και, πάνω απ’ όλα, την αγάπη των ανθρώπων του για την ελληνική, ηπειρώτικη κουζίνα και τις πρώτες ύλες της.
