Ανάμεσα στις προσδοκίες της επιστροφής και στα βάρη του πολιτικού παρελθόντος
Επιτέλους. Μετά από αμέτρητες συζητήσεις, ανταλλαγές προβλέψεων, πολιτικούς διαξιφισμούς και μικρές αλλά και μεγάλες τρικυμίες στο εσωτερικό συγγενών πολιτικών σχηματισμών, είδαμε φως. Ο Αλέξης Τσίπρας άνοιξε τα χαρτιά του και… «ώδινεν όρος, έτεκεν μυν».
Παρακολούθησα τηλεοπτικά την τελετή γέννησης του νέου κόμματος και, όπως ήταν αναμενόμενο, το νέο παιδί μοιάζει απόλυτα στον πολιτικό του πατέρα.
Η πολιτική ευγένεια επιβάλλει, στην πρώτη φάση γέννησης ενός κινήματος, ή γενικότερα ενός νέου εγχειρήματος, να είμαστε προσεκτικοί και συγκρατημένοι στις κρίσεις μας. Ως εκ τούτου, θεωρώ πως είναι ακόμη πρόωρο να γίνουν ολοκληρωμένες αναλύσεις και προβλέψεις με βάση το περιεχόμενο της ομιλίας του αρχηγού της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.
Θα περιοριστώ, λοιπόν, σε ορισμένες επισημάνσεις σχετικές με χαρακτηριστικές πτυχές της εκδήλωσης που μου έκαναν εντύπωση και θεωρώ άξιες αναφοράς. Σε ό,τι αφορά την εκφορά του λόγου κατά τη διάρκεια της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στη συγκέντρωση της 27ης Μαΐου, η βασική παρατήρηση που μπορεί να γίνει είναι η, σχεδόν, απόλυτη έλλειψη κυματισμού στην ένταση της φωνής, η απουσία ιδιαίτερου ηχοχρώματος αλλά και του αναμενόμενου πάθους που συνήθως χαρακτηρίζει τον λόγο ενός πολιτικού ηγέτη που επιδιώκει να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει.
Σε σύγκριση με την επιβλητική παρουσία και τον έντονο ρητορικό τόνο που χαρακτήριζαν προσωπικότητες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ίσως κάποιους ακόμη, η φωνή του Αλέξη Τσίπρα δεν παρέπεμπε σε ηγέτη που καλεί τους προοδευτικούς πολίτες σε πολιτική πανστρατιά.
Εντυπωσιακή ήταν επίσης η πλήρης απουσία αναφοράς στο πολιτικό του παρελθόν. Δεν έγινε καμία ουσιαστική αναδρομή ούτε κάποια προσπάθεια υπεράσπισής του, όπως ίσως θα ανέμενε κανείς. Ένας τυχαίος ακροατής, χωρίς ιδιαίτερη γνώση της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας της χώρας, θα μπορούσε εύκολα να συμπεράνει ότι ο ομιλητής εισέρχεται τώρα για πρώτη φορά στον πολιτικό στίβο.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο επανεμφανιζόμενος πολιτικός αρχηγός έθιξε πολλά από τα γνωστά προβλήματα της χώρας, υποσχόμενος διορθωτικές παρεμβάσεις και αλλαγές. Ωστόσο, σχεδόν τίποτε από όσα ανέφερε δεν ήταν πραγματικά καινούργιο. Τα περισσότερα αποτελούν σταθερό περιεχόμενο των λόγων της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών αρχηγών.
Τέλος, για να μην μακρηγορούμε, αν και υπάρχουν αρκετά ακόμη που θα μπορούσαν να σχολιαστούν, αξίζει να σταθούμε σε ένα βασικό ατόπημα της εκδήλωσης: το όνομα του νέου κόμματος.
Παρά το παιχνιδιάρικο «ΑΛΦΑ» του λογότυπου, που αφήνει εμμέσως να εννοηθεί μια σχέση με τον χώρο της Αριστεράς, κυρίως με εκείνον που ο ίδιος αποδυνάμωσε πολιτικά, η επιλογή ενός ονόματος που παραπέμπει ευθέως στο ιστορικό σύμβολο «ΕΛΑΣ» μπορεί εύκολα να θεωρηθεί, από αρκετούς πολίτες, πολιτικά και ιστορικά άστοχη. Για όσους αντιμετωπίζουν με σεβασμό την ιστορία και τους αγώνες της χώρας, η επιλογή αυτή ενδέχεται να προκαλέσει περισσότερο αμηχανία ή ακόμη και περιφρόνηση, παρά πολιτικό ενθουσιασμό.
Ανεξάρτητα, πάντως, από όλα τα παραπάνω, που αφορούν αποκλειστικά την εναρκτήρια ομιλία και την ανακοίνωση του νέου πολιτικού φορέα, το μέλλον παραμένει ανοιχτό και, όπως συμβαίνει πάντοτε στην πολιτική, σε μεγάλο βαθμό «αόρατο».
Ο Αλέξης Τσίπρας, όπως όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί και όλα τα κόμματα, θα κριθεί από το εκλογικό σώμα. Οι πολίτες θα διαμορφώσουν την άποψή τους και θα εκδώσουν την τελική τους ετυμηγορία.
Αυτή, προφανώς, θα επηρεαστεί από το επίπεδο πολιτικής γνώσης, από την κοινωνική και οικονομική πίεση που βιώνουν, αλλά και από τον ρόλο που εξακολουθούν να διαδραματίζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και όσοι τα επηρεάζουν.
Το μόνο που απομένει είναι να ξεσκονίσουμε τη μνήμη μας και να περιμένουμε.
