Cupola στο Παγκράτι: Όταν η σταθερότητα γίνεται επιτυχία

Σχεδόν μία δεκαετία μετά το άνοιγμά του, το Cupola εξακολουθεί να επενδύει στην ιταλική κουζίνα, στη σταθερή ποιότητα και στην αυθεντικότητα

Καμιά φορά αναρωτιέμαι για τα κριτήρια που κάνουν ένα εστιατόριο να ξεχωρίζει ως «επιτυχημένη επιχείρηση» μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

Είναι η σταθερότητα στην ποιότητα της γεύσης και της πρώτης ύλης, η φιλοξενία από την ομάδα του, η εξωστρέφεια του στα social media, ή η συνεχής επισκεψιμότητά του; Αυτά τα διακρίνει ο καθένας. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό. 

Υπάρχουν όμως «κρυφά» στοιχεία, που ίσως να αφορούν νούμερα και να είναι αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που έχει τα θεμέλιά της σε μια σταθερή φιλοσοφία ή αλλιώς «το μανιφέστο» μιας επιχείρησης. 

Στο Cupola, που συνεχώς επιστρέφω και έχω ξεχωρίσει για την ιταλική, πληθωρική και value for money κουζίνα του, δεν είναι όλα ρόδινα έως σήμερα. Το «μανιφέστο» της επιχείρησης δεν έχει αλλάξει και η ταυτότητά του δεν έχει αλλοιωθεί, κάτι που το κάνει πολύ αγαπητό στο πιστό κοινό του. Κι αν δεν είναι επιτυχία οι επαναλαμβανόμενοι πελάτες, τότε τι; 

Γνωρίζω την πορεία και την κουζίνα του εστιατορίου από την έναρξή του, πίσω στο 2017. Λίγο πριν κλείσει τη δεκαετία, το Cupola παραμένει το ιταλικό εστιατόριο που θα απολαύσεις φοβερά ζυμαρικά, σε ποιότητα, βράσιμο, σάλτσες και πληθωρικότητα.

Στα δικά μου μάτια εκπροσωπεί την κουζίνα της Ιταλίδας γιαγιάς που δεν τσιγκουνεύεται τις μερίδες. 

Από την πρώτη στιγμή το έχω ξεχωρίσει για τις επιλογές των ορεκτικών, με τα Arancini Bolognese να είναι τα πρώτα που έγιναν talk of the town εδώ και χρόνια. Ένα πιάτο που κάθε λάτρης της ναπολιτάνικης κουζίνας θα τιμήσει από την πρώτη κιόλας επίσκεψη.

Το Cupola φημίζεται ανά καιρούς, ανάλογα με τη διοίκηση της κουζίνας του, και για το carpaccio λόγω της εξαιρετικής πρώτης ύλης, άσχετα αν κάποιοι γκρινιάζουν για το πόσο λεπτά είναι κομμένο. Προσωπικά, δεν με έχει απογοητεύσει και το επιλέγω συχνά. Αξιοπρεπές πιάτο. «It is what it is» που λέμε και στο χωριό μου. 

Ξέρετε, καμιά φορά, ο επισκέπτης που εκτίθεται σε ψηφιακή υπερπληροφόρηση περιμένει όλο και κάτι ακόμη, και κάτι παραπάνω. Το Cupola στέκεται πολύ προσεκτικά δίπλα στον επισκέπτη και παρατηρώ μέσα στα χρόνια πως προσπαθεί να βελτιώνεται χωρίς να παρακάμπτει τα πιστεύω του. Αλίμονο, αν χορεύαμε στα παλαμάκια που μας χτυπά ο κάθε επισκέπτης, που ναι μεν είναι φίλος της γεύσης, αλλά μπορεί να μην αναγνωρίζει σε βάθος την αξία της. 

Και αυτό ακριβώς μου αρέσει στο Cupola. Παραμένει αυθεντικό στη γεύση, αλλά και σε ό,τι συνεπάγεται με αυτή. Σε ακούει, σε φροντίζει, δεν σε αγνοεί.

Στην πρόσφατη επίσκεψή μου, το διάλεξα για μια συγκυρία εορτασμού και, μαζί με τη φίλη μου, περάσαμε πολύ όμορφα. Καθίσαμε στον εξωτερικό χώρο του, με τα τραπεζοκαθίσματα να είναι αρμονικά διαμοιρασμένα σε αυτό, ντυμένα στα λευκά, με το διακριτικό κεράκι να χαρίζει φινέτσα.

Οι βραδιές του Σεπτεμβρίου είναι ιδανικές για να καθίσεις έξω και οι γύρω επισκέπτες τηρούσαν τους κανόνες μιας ήσυχης συζήτησης που δεν ενοχλεί τους άλλους. 

Η ομάδα της φιλοξενίας ήταν απόλυτα συντονισμένη και οργανωμένη, όλα κυλούσαν ρολόι, σε αρμονία με την κουζίνα. Τα πιάτα έφτασαν στο τραπέζι μας σε σωστούς χρόνους, κάτι που για κάποιον φανατικό φίλο της εστίασης είναι μια «πληγή που δεν κλείνει ποτέ» σε πολλά εστιατόρια, ακόμη και υψηλότερου βεληνεκούς από αυτό του Cupola, κάτι που με κέρδισε αμέσως!

Ναι, το Cupola έχει περάσει από εποχές με κακό σέρβις, αλλά την προηγούμενη εβδομάδα όλα ήταν πολύ καλά. 

Όσον αφορά το μενού, που είναι συμμαζεμένο, δεν χάνεσαι και κάνει τη γνωστή πρόταση «antipasti – salad – pizza – pasta – mains». Εμείς κινηθήκαμε με τρεις επιλογές ορεκτικών και μια pasta fresca, μια και θέλαμε να πιούμε όλο μας το κρασί.

Σε αυτό το σημείο να αναφέρω πως η οινική λίστα έχει επιλογές από ετικέτες Ελλάδας, Ιταλίας και Γαλλίας. Αρκετές από αυτές προσφέρονται σε ποτήρι, με τις φιάλες να κινούνται σε ένα εύρος τιμών για όλα τα βαλάντια. 

Από τα ορεκτικά, ξεχωρίζω τη Melanzana alla Parmigiana, μελιτζάνες σε κόκκινη σάλτσα, με μοτσαρέλα, βασιλικό και Grana Padano στο πήλινο, που όσο περνά η ώρα και το πιάτο κρυώνει είναι ακόμη πιο νόστιμες και comfort.

Βέβαια, η μελιτζάνα είναι ένα λαχανικό που αν δεν εγγυηθείς για την ποιότητά του, όσα και να κάνεις, γευστικά μπορεί να σε απογοητεύσει. Εδώ, δεν συνέβη κάτι τέτοιο και «ακούς» την πρώτη ύλη ανεξαρτήτως της πληθωρικότητας των άλλων υλικών. 

Η Amatriciana, με χειροποίητα paccheri, καπνιστή pancetta, ντοματίνια, σάλτσα ντομάτας και peperoncino έρχεται τόσο spicy όσο πρέπει, ρουστίκ και πληθωρική. Ένα κλασικό ιταλικό πιάτο που αποδεικνύει γευστική ισορροπία ανάμεσα στο αλάτι, τη γλύκα της ντομάτας και το πικάντικο στοιχείο. 

Στα επιδόρπια έχουμε απολαύσει το tiramisu του Cupola αρκετές φορές και δεν μας έχει απογοητεύσει. Αυτή τη φορά επιλέξαμε μια Panna Cotta Zucca, η οποία παρέπεμπε περισσότερο σε μια μους, ως προς την υφή και την πυκνότητά της, χωρίς όμως να είναι αδιάφορη γευστικά. Πολύ ενδιαφέρον το ξηροκαρπάτο στοιχείο της ως προς την επίγευσή της. 

Εν ολίγοις, το Cupola παραμένει μια σταθερή αξία στο γαστρονομικό χάρτη της περιοχής και δεν σε απογοητεύει.

Ιδανικό για παρέες, για πρώτα ραντεβουδάκια, αλλά και για να γιορτάσεις τίμια ένα συμβάν, είναι το ιταλικό της γειτονιάς που θα σε υποδεχτεί με ευγένεια, φροντίδα και περίσσια διακριτικότητα.