Σημαντική παρουσία στο χώρο της υψηλής γαστρονομίας, το CTC αποτελεί μια σίγουρη επιλογή για γνώστες και για όσους διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα
Τον Αλέξανδρο Τσιοτίνη τον πρωτογνώρισα στην Ελούντα, ως executive chef στο Peninsula της οικογένειας Κοκοτού. Αυτό που μου έκανε τότε εντύπωση, στο νεαρό παιδί εκείνης της εποχής, ήταν η σιγουριά και η βεβαιότητά του για την ορθότητα των απόψεών του και το αποτέλεσμα της δουλειάς του. Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, τα θυμάμαι ακόμη έντονα.
Στη συνέχεια παρακολούθησα την πορεία του και δοκίμασα τις προτάσεις του, αρχικά στο πρώτο του εγχείρημα στην περιοχή του Caravel και κατόπιν στο σημερινό του «καταφύγιο» στον Κεραμεικό.
Το CTC, τόσο σήμερα όσο και παλαιότερα, διατηρεί ένα λιτό περιβάλλον, κάτι που υποδηλώνει ότι ο Τσιοτίνης δίνει προτεραιότητα στην ποιότητα του πιάτου και στο γευστικό επίπεδο της πρότασής του. Η βασική διαφορά σήμερα είναι η πολύ όμορφη αυλή, που καθιστά το εστιατόριο ιδανικό και για την καλοκαιρινή περίοδο που πλησιάζει.
Όπως είναι αναμενόμενο, το δείπνο μας στο CTC είχε ως κύριο στόχο τη δοκιμή του σετ μενού που προτείνει το εστιατόριο στους φίλους της γεύσης. Αυτού του είδους η πρόταση κυριαρχεί σήμερα στα περισσότερα εστιατόρια που συγκεντρώνουν διακρίσεις από τους ειδικούς. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και αμφισβήτησης από ένα ευρύτερο κοινό – και όχι αδικαιολόγητα.
Αν, λέω αν, γινόταν μια έρευνα με δείγμα, ας πούμε, χιλίων ατόμων και βασικό ερώτημα «τι αποκόμισαν από την εμπειρία ενός τέτοιου δείπνου», με πάσα βεβαιότητα μόλις ένα μικρό ποσοστό θα μπορούσε να δώσει μια απάντηση με ουσιαστικό περιεχόμενο, πέρα από το γενικό «ένα πολύ καλό γευστικό βίωμα». Χωρίς, δηλαδή, να μπορεί να εξηγήσει τι ακριβώς το καθιστά εμπειρία.
Το ζήτημα είναι σοβαρό και δεν αφορά μόνο το CTC ή τον Τσιοτίνη. Το αναφέρω γιατί θεωρώ ότι ένας ταλαντούχος δημιουργός όπως ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης έχει, ως έναν βαθμό, και έναν εκπαιδευτικό ρόλο απέναντι στο κοινό του. Αν μη τι άλλο, για να μη μείνουν οι χώροι υψηλής γαστρονομίας αποκλειστικά σε «ειδικούς» της γεύσης ή σε δήθεν γνώστες με παχύ πορτοφόλι.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η αντίθεσή μου στο «τυφλό μενού γευσιγνωσίας», το οποίο συχνά «τυφλώνει» ακόμη περισσότερο ένα κοινό που κινείται βάσει του “talk of the town” και του junk food.
Περνώντας στο κυρίως θέμα, δηλαδή το επίπεδο της γευστικής πρότασης: το μενού του CTC, χωρίς να αποτελεί την επιτομή της απλότητας για τον μέσο πελάτη, δεν είναι και δυσνόητο σε βαθμό αποθαρρυντικό.
Ορισμένα πιάτα ξεχωρίζουν ιδιαίτερα, όπως η σούπα καλαμποκιού (με αστακό, τρούφα και περγαμόντο) και οι ταλιατέλες καλαμάρι – για διαφορετικούς λόγους το καθένα – και, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα, δικαιολογούν το επίπεδο του εστιατορίου.
Συνοψίζοντας, το CTC στέκεται στο ύψος των απαιτήσεων σε γευστικό επίπεδο, ενώ το προσωπικό της σάλας καταβάλλει κάθε προσπάθεια να καθοδηγήσει τον επισκέπτη στα, συχνά απαιτητικά, μονοπάτια της υψηλής γαστρονομίας.
Για όσους επιθυμούν να εντρυφήσουν σε αυτόν τον χώρο, αποτελεί μια αξιόλογη πρόταση, ακόμη κι αν για πολλούς δεν θα είναι άμεσα πλήρως κατανοητή.
