Στο The Fiction Athens, ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης υπογράφει ένα σύγχρονο μενού με μεσογειακές και γαλλικές αναφορές. Πόσο ανταποκρίνεται στις προσδοκίες;
Τα ξενοδοχειακά εστιατόρια της πόλης μας, όπως φαίνεται, θα κάνουν τα πάντα για να παρακινήσουν τους Αθηναίους να περάσουν την πόρτα τους.
Καμιά φορά, αυτό γίνεται με επιτυχία, λόγω του “all-day” concept που παρουσιάζουν ως γαστρονομική πρόταση αλλά και των DJ sets, ενώ άλλες φορές πρέπει να επιστρατεύσουν τις «μεγάλες δυνάμεις» που συνήθως είναι επώνυμοι σεφ.
Είναι καιρός που διαβάζω θετικές – έως και διθυραμβικές κριτικές για το Lalane Bar Restaurant, τον all-day χώρο του ξενοδοχείου The Fiction Athens και έτσι αποφάσισα να πάω μια βόλτα ως το Μαρούσι.
Το ξενοδοχείο The Fiction Athens βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Golden Hall και η λειτουργία του Lalane Bar Restaurant ξεκινά από νωρίς. Την επίβλεψη του μενού έχει αναλάβει ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης και ίσως για αυτό να έγινε γρήγορα δημοφιλές στο Αθηναϊκό κοινό.
Αξίζει, όμως, όλος ο δρόμος ως το Μαρούσι για να δοκιμάσει κανείς το comfort αλλά όχι ιδιαίτερα οικονομικό μενού του; Με δυσκολία θα απαντήσω θετικά.
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Το Lalane Bar Restaurant, τους θερινούς μήνες φημίζεται για την αυλή του. Αυτό όμως που σε κερδίζει, ως περιβάλλον, είναι ο εσωτερικός του χώρος! Με την επιβλητική πράσινη μπάρα από μάρμαρο Τήνου, τις βελούδινες κουρτίνες σε επίσης σκούρο πράσινο χρώμα και τα στυλάτα φωτιστικά, σε μεταφέρει στην εποχή του Great Gatsby.
Περιγράφεται ως brasserie, αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό. Η urban chic αισθητική του με το καθιστικό του – επίσης – από μάρμαρο, βελούδο και ξύλο, σε γήινες αποχρώσεις και σε αντίθεση με την πράσινη μπάρα, παραπέμπουν περισσότερο σε ένα bar-restaurant του Manhattan, παρά σε μια brasserie.
Ακριβά έπιπλα, φωτιστικά και πολυτελή στοιχεία διακόσμησης το καθιστούν έναν χώρο που θα επισκεφτείς κυρίως για ένα ατμοσφαιρικό δείπνο, ίσως και για ποτό, ανάλογα με τα DJ sets. Σίγουρα, κατά τη διάρκεια της ημέρας ενδείκνυται για ένα επαγγελματικό lunch, κυρίως λόγω της τοποθεσίας του.
Ως προς τη γευστική του πρόταση, θα έλεγα πως το όνομα του consultant chef είναι ο λόγος που σε κάνει να το επισκεφτείς.
Ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης, σε συνεργασία με τον Head Chef Γιώργο Νεστορίδη, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μενού που σαφώς είναι comfort γευστικά αλλά κρύβει βασικές αστοχίες. Μία από αυτές είναι η περιγραφή κάποιων πιάτων που είναι αντιφατική με αυτό που περιμένεις να απολαύσεις.
Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στα επιδόρπια ως προς τις υφές τους που είναι ασύνδετες με τις περιγραφές τους, αλλά και στα ραβιόλια με κατσικίσιο τυρί. Ίσως να υπάρχουν και άλλα πιάτα εκτός από αυτά, αλλά δεν το γνωρίζω. Ας μιλήσουμε όμως και για τα πιάτα που προηγούνται αυτών.
Το μενού του Lalane Bar Restaurant έχει μεσογειακό χαρακτήρα και τα πιάτα του απευθύνονται σε όσους αγαπούν λίγο τη γαλλική κουζίνα, κυρίως τα διεθνή signatures τύπου carpaccio και tartare, αλλά και τις πιο απλές γεύσεις. Ο επισκέπτης διακρίνει πιάτα με στοιχεία γαλλικής brasserie σε ένα μενού σύγχρονο και δημιουργικό.
Στα ωμά ξεχωρίζουμε το tartare μοσχαριού με τραγανές πατάτες και μια κρέμα béarnaise. Γευστικά αδιάφορο, με τον κρόκο αυγού να έχει υποστεί μια ήπια θερμική επεξεργασία και να μη διαλύεται εύκολα όσο προσπαθείς να το αναμείξεις.
Φυσικά, δεν απουσιάζει το carpaccio από ψάρι ημέρας, με εσπεριδοειδή και φρέσκα μυρωδικά, που είναι συμπαθητικό και απευθύνεται σε όσους θέλουν λίγη θάλασσα στο πιάτο.
Από την άλλη, η γαλλική κρεμμυδόσουπα, βελούδινη και με τραγανή σφολιάτα με γραβιέρα είναι πολύ νόστιμη και ιδανική για ξεκίνημα.
Από τα ζυμαρικά επιλέξαμε τα ραβιόλια με κατσικίσιο τυρί, καβουρδισμένο κουκουνάρι, φασκόμηλο και κρέμα σπανάκι. Η ένστασή μου, όπως αναφέρω και παραπάνω, στηρίζεται στο γεγονός πως τα ραβιόλι δεν ήταν μόνο με κατσικίσιο τυρί, αλλά περιείχαν στη γέμιση και σπανάκι. Στο μενού το σπανάκι αναφέρεται μόνο στη σύσταση της σάλτσα τους.
Το πιάτο έχει έντονη ελληνικότητα στο γευστικό του αποτύπωμα γιατί θυμίζει σπανακόπιτα, αλλά είναι απογοητευτικό σε ποσότητα και κόστος. Με μόνο 4 τεμάχια στη μερίδα, για πιάτο ζυμαρικού, ο επισκέπτης που θα το επιλέξει θα δυσαρεστηθεί.
Στα κυρίως, ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει ένα ζουμερό φιλέτο κοτόπουλο, ένα Black Angus Ribeye ή μοσχαρίσιο φιλέτο με μια Café de Paris σάλτσα είτε με μια pepper sauce που μπορεί να τα συνοδέψει με πατάτες τηγανητές, πουρέ, αρωματική κινόα ή κουνουπίδι φούρνου.
Είναι επιλογές χορταστικές και καθόλου απογοητευτικές ως προς την ποιότητα της πρώτης ύλης ή τη μαγειρική εκτέλεση. Ο πουρές πατάτας εκπλήσσει, είναι πλούσιος, βουτυράτος και αρωματικός. Πολύ άρτιος!
Και έρχεται και ο επίλογος, με τα επιδόρπια ή τα ελληνικά τυριά.
Στα επιδόρπια, η λεμονόπιτα έχει κατέβει από το διάστημα (όχι με την καλή της έννοια) και η σοκολατένια λάβα παραπέμπει περισσότερο σε σουφλέ σοκολάτας τόσο στη ρευστότητα όσο και στον τρόπο που σερβίρεται. Αν και η πυκνότητα της είναι πλούσια και σοκολατένια, όπως το επιβάλλει η συνταγή, έχει ψηθεί υπερβολικά και το επιδόρπιο χάνει τη γοητεία του.
Ίσως, όλα τα παραπάνω να είναι λεπτομέρειες και να με θεωρείτε αυστηρή, αλλά όταν το κόστος δείπνου είναι αρκετά υψηλό για μια εμπειρία 3 πιάτων κατ’ άτομο, και ο χώρος γεύσης φέρει την υπογραφή ενός καταξιωμένου σεφ, ο καταναλωτής επιβάλλεται να γνωρίζει πως υπάρχει το ενδεχόμενο η επίσκεψη εκεί να μην είναι αντάξια της φήμης του.
Για να μην είμαι όμως άδικη, στο Lalane Bar Restaurant, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα cocktails αλλά και τα Bar Bites. Flatbread, mini burger sliders και soft buns με γαρίδα σε κρούστα panko είναι ιδανικά για να συνοδέψουν τα ποτά σας.
Και ίσως, να αξίζει μια δεύτερη επίσκεψη, για μια πιο night out έξοδο.
Συνιστώ να ξεκινήσετε από την μπάρα, πριν το επιλέξετε για δείπνο…
