Το «Αρχιπέλαγος II» από το soundtrack της ταινίας «The Birthday Party» φέρνει ξανά στο προσκήνιο το μεγαλείο της φωνής του Γιώργου Μαργαρίτη
Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι ένας σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής με μια πορεία καριέρας γεμάτη ενδιαφέρον. Με αφορμή τη νέα ταινία «The Birthday Party», σε σκηνοθεσία Miguel Angel Jimenez, η οποία πολύ πρόσφατα έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας, και το τραγούδι «Αρχιπέλαγος II» από το επίσημο soundtrack της ταινίας, είναι η ώρα να αφιερώσουμε λίγα λόγια στον ερμηνευτή του.
Το «Αρχιπέλαγος II» είναι ένα άσμα που, όπως θα το χαρακτήριζα, θα γίνει αναμφισβήτητα ορόσημο για την καριέρα του Γιώργου Μαργαρίτη και θα μείνει στην ιστορία μέσα από το ζεϊμπέκικο που χορεύει ο εξίσου σπουδαίος ηθοποιός Willem Dafoe. Θα μου πείτε, «χρειάζονταν ένας Dafoe για να γίνει μνεία στον Μαργαρίτη;» και θα σας απαντήσω, όχι, γιατί εγώ γνωρίζω πολύ καλά τα τραγούδια του, έχω κλάψει με αυτά, τα έχω χορέψει και ξέρω τι σημαίνει καψούρα υπό τον ήχο της φωνής του.
Οι πιο νέοι όμως δεν ξέρω αν αντιλαμβάνονται το μεγαλείο αυτού του λαϊκού τραγουδιστή και αυτή η σκηνή του ζεϊμπέκικου είναι η τέλεια αφορμή για να μείνει ο ίδιος στην ιστορία. Πόσα και πόσα soundtracks ταινιών δεν έχουμε αγαπήσει και τα θυμόμαστε λόγω μιας άρτιας κινηματογραφικής σκηνής;!
Κι αν ο Dafoe δίνει κύρος στο άσμα που ερμηνεύει ο Μαργαρίτης σε στίχους Γιώργου Καρναβά και Αλεξάνδρας Επίθετη και σε μουσική Prins Obi, άλλο τόσο μεγαλείο προσφέρει η εμβληματική φωνή του Μαργαρίτη σε μια ταινία που θα κατακτήσει το κοινό μόνο και μόνο για ένα ζεϊμπέκικο. Να με θυμηθείτε…!
«Δεν μπορεί κανείς να σου κλείσει το δρόμο, αν νομίζεις ότι το’χεις. Αλλά χρειάζεται να σε θυμάται ο κόσμος…»
Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι από τα Τρίκαλα και δεν ήθελε να μάθει γράμματα, παρά μόνο να τραγουδήσει. Εμπνεύστηκε από τον Βασίλη Τσιτσάνη και σε μικρή ηλικία τον κέρδισαν και τραγούδια άλλων σπουδαίων ερμηνευτών, όπως ο Βαμβακάρης και ο Καλδάρας. Με μεγάλη επιμονή να πείσει τον πατέρα του να γίνει τραγουδιστής και με μια σύσταση από τον Τσιτσάνη, μετακόμισε στην Αθήνα στα δεκαπέντε του. Από το ’71 εργαζόταν σε νυχτερινά μαγαζιά κι ο κόσμος με ανυπομονησία τον περίμενε να βγει στην πίστα για να τους ξεσηκώσει και να τους κάνει να χορέψουν. Αν και δεν ήταν επώνυμος και γνωστός, είχε τη δική του ορχήστρα και ήταν πολύ αποφασισμένος.
Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του αναφέρθηκε στην επίμονη δουλειά, στη δισκογραφία και στο πώς άντεξαν οι «σκύλοι» – όπως αποκαλούσαν τότε τους λαϊκούς τραγουδιστές – στο πέρασμα του χρόνου. Ο ίδιος αναφέρεται συχνά στο γεγονός πως η λαϊκή δισκογραφία σε θέλει ενεργό, ανήσυχο, να αγαπάς τα λαϊκά και να είσαι προσγειωμένος, κάτι που για εκείνη την εποχή ήταν δύσκολο. Είχε μαγεία η πίστα και η νυχτερινή ζωή μετά τη βάρδια…
Στην καριέρα του τον στήριξαν η Χρυσάφη, ο Σούκας, ο Μάτσας και ο Καλδάρας (οι δύο τελευταίοι ως προς τη δισκογραφία) και με τον πρώτο του δίσκο αγαπήθηκε πολύ από το κοινό (ακροατές και επιχειρηματίες της νυχτερινής διασκέδασης). Δεν έλειψαν και οι συνεργασίες με Άκη Πάνου, Νικολόπουλο και Ρεπάνη, που συνέβαλαν σημαντικά στην καριέρα και τη φήμη του.
«Στο τραγούδι πρέπει να’χεις κάτι δικό σου. Δικό σου χρώμα, δικό σου τρόπο, δικό σου μονοπάτι να περάσεις.»
Με το τραγούδι «Δρόμοι του Πουθενά» ξεκίνησε μια δεύτερη καριέρα και αργότερα με το «Πεθαίνω για σένα», που έγραψε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, η μουσική του εισέβαλε ακόμη πιο έντονα στα σπίτια μας. Δύο άσματα, που θυμάμαι να τραγουδώ σε κάθε μου νεανικό καημό. Τον Γιώργο Μαργαρίτη δεν επέλεξα να τον ακούσω σε συναυλία, πάνε πάνω από 25 χρόνια που τον είχα δει σε μια πίστα. Ωραίες εποχές!
Επιστρέφοντας στο soundtrack της ταινίας, είναι πολύ συγκινητικό να ξέρεις πως η φωνή του θα διαδοθεί σε κάθε σημείο της γης. Όχι ότι δεν είναι ήδη αγαπητός στους Έλληνες της διασποράς, αλλά με αυτό το τραγούδι θα μείνει αξέχαστος. Στο ασυνήθιστο ντουέτο με την ποιήτρια Αλεξάνδρα Επίθετη, ο ίδιος προσδίδει μια ατμόσφαιρα που αναδεικνύει την ποιητικότητα του κομματιού, όπως αναδεικνύεται από την ενορχήστρωση του Χρήστου Σκόνδρα μαζί με τον Prins Obi.
Και η μουσική κορύφωση συμπληρώνεται βλέποντας το βίντεο με τον Dafoe να έχει τόσο αφεθεί στο μεγαλείο της φωνής του Μαργαρίτη και να δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες στην καριέρα του με ένα ζεϊμπέκικο που μελέτησε και κατανόησε για να το χορέψει τόσο τελετουργικά όπως του αρμόζει.
Κι αν μέχρι σήμερα δεν τραγουδούσες λίγο Μαργαρίτη, σε στοιχηματίζω, θα το κάνεις μετά την ταινία «The Birthday Party»…
