Ενταφιασμός μέσω εκταφής

Η φονική πυρκαγιά στο Μάτι κατέστρεψε ένα ολόκληρο προάστιο της Αθήνας και οδήγησε στον μαρτυρικό θάνατο περισσότερους από 100 ανθρώπους τον Ιούλιο του 2018, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Παρά το γεγονός ότι η εγκληματική ευθύνη της «αριστερής» κυβέρνησης θεωρήθηκε από πολλούς εκτός αμφισβήτησης, αρκετοί περίμεναν ότι η υπόθεση θα κουκουλωνόταν και πως στο εδώλιο θα καθόταν, για ακόμη μία φορά, ο «στρατηγός άνεμος», όπως είχε ειπωθεί σε ανάλογη περίπτωση το 2007 από πολιτικό του δεξιού χώρου.

Τέσσερις μήνες αργότερα, με τις έρευνες να βρίσκονται ακόμη στα πρώτα τους βήματα, οι εκλογές του Νοεμβρίου 2019 έφεραν στην εξουσία την έως τότε αντιπολιτευόμενη Νέα Δημοκρατία. Υποτίθεται πως, για ευνόητους λόγους, θα καταλόγιζε ευθύνες στους προκατόχους της και θα απέδιδε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι».

Αμ δε! Το τι συνέβη το γνωρίζουμε όλοι. Οι περισσότεροι από εκατό θάνατοι «ξεπλύθηκαν» με ποινές πλημμεληματικού χαρακτήρα. Η λαϊκή ρήση «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» βρήκε πλήρη εφαρμογή, και μάλιστα μεταξύ πολιτικών αντιπάλων.

Ας αφήσουμε όμως το παρελθόν και ας έρθουμε στο σήμερα. Φεβρουάριος 2023. Πενήντα επτά άνθρωποι αφήνουν την τελευταία τους πνοή στα Τέμπη. Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες της τραγωδίας, οι οποίες είναι γνωστές και πολυσυζητημένες.

Θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο: οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν – και δικαιολογημένα – την εκταφή των λειψάνων των αγαπημένων τους, με έναν και μοναδικό σκοπό. Να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες βιοχημικές και τοξικολογικές εξετάσεις, ώστε να διαπιστωθούν με σαφήνεια τα ακριβή αίτια θανάτου όσων απανθρακώθηκαν και να αποδοθούν ευθύνες όπου υπάρχουν.

Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, έχει διακηρύξει προς κάθε κατεύθυνση ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο». Ταυτόχρονα, όμως, έχει σπεύσει να αθωώσει προκαταβολικά στελέχη της και ημετέρους. Οι ευθύνες μεταβιβάζονται σχεδόν εξ αρχής στους νεκρούς μηχανοδηγούς και στον ρουσφετολογικά τοποθετημένο σταθμάρχη. Η Δικαιοσύνη, επικαλούμενη λόγους που πολλοί θεωρούν άσχετους με την ουσιαστική απόδοση δικαιοσύνης, απορρίπτει το αίτημα των συγγενών για πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης μέσω της εμπλοκής εξειδικευμένου εργαστηρίου του εξωτερικού.

Ένα τέτοιο αίτημα δεν θα μπορούσε να είναι επιβαρυντικό για όσους κατηγορούνται. Αντιθέτως, θα μπορούσε να αποδείξει την απουσία ευθύνης τους. Κι όμως, για ακόμη μία φορά, η κυβέρνηση, με την παιδαριώδη τοποθέτηση ενός ιδεολογικά «γυρολόγου» υπουργού, αρνείται να πιέσει προς την κατεύθυνση μιας ενδελεχούς έρευνας, παρότι το πόρισμά της θα μπορούσε να αποδείξει την αθωότητα στελεχών που σήμερα κατηγορούνται.

Έτσι, ενταφιάζεται – μέσω της άρνησης εκταφής – η αλήθεια που θα μπορούσε να αποδώσει «τα του Καίσαρος…». Για όσους καταφέρουν να φτάσουν μέχρι εδώ, η διαπίστωση είναι μία: η υπόθεση θυμίζει ξανά το «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Η διαφορά είναι ότι, στην παρούσα φάση, οι «κόρακες» προέρχονται από το ίδιο κοπάδι.

Αύριο, κάποιοι από εμάς ίσως βρεθούμε σε μια θέση, ελπίζω όχι τόσο τραγική. Ποτέ, όμως, δεν ξέρεις. Και τότε θα θελήσουμε να διεκδικήσουμε το δίκιο μας και την τιμωρία των ενόχων, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας τον φόβο που γεννούν τα πεπραγμένα του παρελθόντος και τη βεβαιότητα ότι το συμφέρον της φατρίας συχνά τίθεται υπεράνω όλων.

Άλλωστε, ο μακαρίτης ο Κουτσόγιωργας το είχε πει: «Για ένα κωλόσπιτο δεν θα διαλύσουμε το κόμμα». Προφανώς, όχι, βάσει αυτής της λογικής. Αλλά, όπως φαίνεται, ούτε και για 57 αδικοχαμένους συνανθρώπους μας. Οι περισσότεροι από εμάς το διαπιστώνουμε στην καθημερινότητά μας. Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι σχεδόν όλοι το αποδεχόμαστε με απάθεια. Συνυπάρχουμε με αυτό το φαινόμενο και, όταν μας δοθεί η ευκαιρία, πολλοί το αναπαράγουμε.

Μην ακούσω το τετριμμένο «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Φυσικά και δεν είμαστε.

Απλώς είμαστε λίγοι, και όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή, οι περισσότεροι δεν πράττουν αυτό που οφείλουν.