Στο ήσυχο Κολωνάκι, ο chef-patron Νίκος Θωμάς παρουσιάζει μια σύγχρονη γαστρονομική εμπειρία με διεθνείς αναφορές, ελληνικό χαρακτήρα, υψηλή τεχνική και εξαιρετική σχέση ποιότητας και τιμής
Έχουν περάσει μόλις έξι χρόνια από τότε που θυμάμαι μια κριτική του Δημήτρη Αντωνόπουλου για το εστιατόριο Simul, στο οποίο έκανε την πρώτη εμφάνισή του ο όρος «bistronomy».
Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, γιατί δεν είχα σκεφτεί πως ο Νίκος Θωμάς θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει στην Ελλάδα ένα γαλλικό κίνημα που η φιλοσοφία του κινείται ανάμεσα στα πιάτα υψηλής γαστρονομίας σε ένα casual, ανεπιτήδευτο περιβάλλον.
Στην τότε επίσκεψή μου, μετά την κριτική του Αντωνόπουλου και λίγο πριν την πανδημία Covid-19 στην Ελλάδα, τα vibes που περιέγραφε ο κριτικός γεύσης επιβεβαιώθηκαν. Το φαγητό με είχε εντυπωσιάσει και θυμάμαι ξεκάθαρα πως το Simul ήταν και ένα value for money εστιατόριο. Και, ναι… διέκρινα όλα εκείνα τα Bistronomy στοιχεία, που το Simul διατηρεί έως και σήμερα.
Έξι χρόνια μετά, επιστρέφω στο Simul, κρύβοντας στις τσέπες μου μεγάλη συγκίνηση για αυτό το άρθρο. Παρακολουθώ την πορεία του chef-patron Νίκου Θωμά από τα χρόνια που ζούσα στο Λονδίνο. Παλαιότερα μου είχε δώσει μια συνέντευξη για την αειφορία και είχα συγκρατήσει την ευαισθησία του πάνω στο θέμα καθώς και τις προοδευτικές του αντιλήψεις, τις οποίες ακολουθεί σήμερα στα πιάτα του.
Ο Νίκος Θωμάς είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς μάγειρες της γενιάς του. Αδιαμφισβήτητα ταλαντούχος και δημιουργικός, είναι προσγειωμένος, τελειομανής και συγκεντρωμένος στο στόχο του.
Στο μυαλό μου είναι καλλιτέχνης, ένας αιώνιος έφηβος που μεταλαμπαδεύει το πάθος για τη μουσική στα πιάτα του. Σπάνια συναντάμε σε επαγγελματικές κουζίνες επαγγελματίες που ήθελαν να ασχοληθούν με την τέχνη, αλλά η ζωή τους τα έφερε αλλιώς. Είναι από τους ελάχιστους σεφ που γνωρίζω, που επιτρέπει στη μουσική όχι μόνο να τον εμπνέει, αλλά να τον καθοδηγεί σε μια δημιουργική διαδικασία.
Η αειφορία για τον Θωμά αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο τόσο για εκείνον όσο και για την πορεία του Simul, χωρίς όμως να είναι το Άγιο Δισκοπότηρο για την ταυτότητά του. Το ίδιο ισχύει και με άλλες τάσεις ή ταυτότητες που ανά καιρούς προσπαθεί ο κλάδος να αποδώσει στο έργο του.
Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Θωμάς δεν χωράει σε «κουτάκια» και αυτό το στοιχείο της προσωπικότητάς του συνδυαστικά με τη γνησιότητα που φέρει πια ως celebrity chef, σε κάνουν να θες να εντριφύσεις κι άλλο στο πνευματικό του κόσμο.
Αφήνοντας όμως το σύνηθες ψυχογράφημά μου για εκείνους τους ανθρώπους της εστίασης που με ιντριγκάρουν, η πρόσφατη επίσκεψή μου στο Simul ήταν μια εμπειρία που θα σύστηνα να βιώσετε, όχι μόνο για τη γευστική πρότασή του, ή για την τοποθεσία και τη χαλαρή ατμόσφαιρα, αλλά γιατί θα απολαύσετε ένα δείπνο πραγματικά ανεπιτήδευτα από πολλές απόψεις.
Θα απολαύσετε πολύ νόστιμα πιάτα, ευφάνταστα, με αρετή και τεχνική τέτοια που είναι πραγματικά value for money. Στο Simul η κουζίνα είναι διεθνής, με μια ελληνικότητα ισχυρή σε κάποια πιάτα και έντονα διακριτή στις πρώτες ύλες.
Ο επισκέπτης καλείται να επιλέξει πιάτα μέσα από ένα a la carte menu αλλά έχει και τη δυνατότητα να απολαύσει ένα tasting menu 11 σταδίων σε κόστος 95€ το οποίο μπορεί να συνοδέψει με ένα wine pairing που έχει επιμεληθεί ο sommelier Τριαντάφυλλος Λούζης.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθώ στην οινική λίστα που παρουσιάζει το Simul, η οποία είναι πολύ εκτενής και σε καλές τιμές. Είναι ξεκάθαρος ο στόχος που θέλει το κρασί να έχει ισχυρή παρουσία κατά τη διάρκεια του δείπνου και να συμβάλλει σε μια ολοκληρωμένη γευστική εμπειρία.
Στην επίσκεψή μου, επιλέξαμε το tasting menu, στο οποίο έγινε και μια προσθήκη ενός πιάτου από το a la carte menu, η Παλαμίδα με αχλάδια σε ζύμωση, αγριοράπανο και ραπανάκια σε γαλάκτωμα σέλινου.
Το συγκεκριμένο πιάτο είχε ως ψάρι εκείνη την ημέρα, τον νόστιμο τόνο αλαλούγκα. Ένα πολύ εντυπωσιακό πιάτο με το ψάρι να αναδεικνύεται μέσα από μια σύνθεση που δουλεύει πάνω στην αντίθεση λιπαρότητας, οξύτητας και πικάντικης έντασης. Ένα πιάτο που αποτυπώθηκε στη μνήμη μου για την καθαρότητα των γεύσεων και τη γαστρονομική ακρίβεια.
Στο tasting menu, η κόκκινη γαρίδα ξεχωρίζει για την εξαιρετική ποιότητα, σε πράσινο curry και furikake – ένα ιαπωνικό μείγμα μπαχαρικών που εμφανίζεται σε κάποια πιάτα του Θωμά για την ευελιξία του – και στη συγκεκριμένη περίπτωση βοηθά να ενισχύσει τη θαλασσινή αίσθηση της πρώτης ύλης και να χαρίσει βάθος όσο το curry προσθέτει βοτανικότητα.
Ξεχωρίζω το στάδιο με την καραβίδα σε fermented μέλι και με πούδρα foie gras, για το οποίο δικαίως έχει γίνει το Simul viral ως προς τη γαστρονομική του ταυτότητα και συνδυάζεται αρμονικά με ένα Riquewihr 2022 / Alcase.
Όμως, με εντυπωσιάζει αρκετά το στάδιο με τις κανθαρέλες σε σάλτσα chawanmushi. Οι κανθαρέλες πρωταγωνιστούν και αναδεικνύονται μέσα από αυτή τη βελούδινη ιαπωνική egg custard, με το λάδι του φουντουκιού να προσθέτει ξηροκαρπάτες νότες και το φαγόπυρο καβουρδισμένη επίγευση.
Τα δύο πιάτα με ελληνικό πρόσημο σε σύγχρονη μαγειρική είναι το αρνί με αγκινάρες και η κοκορόπιτα με αρσενικό Νάξου. Το αρνί είναι μακράν το καλύτερο που δοκίμασα αυτή τη χρονιά!
Το γαστρονομικό όμως debate που εξελίχθηκε στο τραπέζι μου αφορούσε το στάδιο με το καλαμάρι με παστινάκι, chorizo chutney σε vinaigrette από πράσινο πιπέρι τουρσί. Καταλήξαμε ότι το καλαμάρι είναι η αφορμή για να αναδειχθεί ο συνδυασμός όλων των υπόλοιπων υλικών σε μια τεχνική που ελαφρώς το επισκιάζει αλλά δεν το ακυρώνει.
Στο μενού διακρίνω μια γευστική κλιμάκωση η οποία εναρμονίζεται και με τη wine pairing list. Ο Λούζης ξεχωρίζει για την περιγραφή του ως προς τις επιλογές των κρασιών και μας μυεί σε ένα οινικό ταξίδι που παραπέμπει σε story telling και δεν είναι μια απλή τυπική περιγραφή.
Οι γνώσεις του για το κρασί και οι επικοινωνιακές του δεξιότητες αναβαθμίζουν την εμπειρία δείπνου. Όλη η ομάδα του Simul είναι εξίσου επαγγελματική, φιλική, με κάθε επαγγελματία της σάλας να δίνει το δικό του μοναδικό στίγμα. Συνδυαστικά με το εξωτερικό καθιστικό περιβάλλον, η εμπειρία δείπνου χαρακτηρίζεται από ατμοσφαιρικότητα, φινέτσα, διακριτική πολυτέλεια και ανιδιοτελή περιποίηση.
Στα επιδόρπια του pastry chef Γιώργου Δέδε, θα συναντήσει κανείς εξίσου την ίδια τελειομανία που χαρακτηρίζει τον Νίκο Θωμά, σε ιδέα, τεχνική και εμφάνιση πιάτου. Το Αμύγδαλο – Miso είναι ένα umami επιδόρπιο. Βελούδινο parfait miso και λευκή σοκολάτα δίνουν μια πλούσια κρεμώδη ύφη και η πραλίνα αμυγδάλου διακριτικό αλλά βαθύ ξηροκαρπάτο χαρακτήρα. Το επιδόρπιο είναι πολύ κομψό, με το παγωτό μέλι – αμύγδαλο να ολοκληρώνει τη σύνθεση.
Ο χώρος που στεγάζεται το Simul στην ήσυχη πλευρά του Κολωνακίου, είναι ζεστός, ατμοσφαιρικός και έχει μια διακριτική κοσμοπολίτικη γραμμή που παραπέμπει σε κάποιο εστιατόριο της διάσημης λονδρέζικης συνοικίας Marylebone. Για να μην παρεξηγηθώ, όχι όλος ο δρόμος της Υψηλάντου, αλλά εκείνο το σημείο που βρίσκεται το Simul. Σε εκείνο, λοιπόν, το σημείο, σπουδαία πράγματα συμβαίνουν στην κουζίνα του και αξίζει να το επισκεφτείτε!
Ο Νίκος Θωμάς έχει ωριμάσει πολύ, και μαζί του και το Simul, και μαζί με την ομάδα του θα σας χαρίσει μια αξέχαστη γευστική εμπειρία, που για κάποιους μπορεί να είναι η τέλεια πρώτη εμπειρία σε fine dining πιάτα, αλλά για τους πιο έμπειρους μια εκλεπτυσμένη και ώριμη γαστρονομική στιγμή, άρτια σε τεχνική και πληθωρική σε γνώση.
Simul
Ακολουθήστε μας
Περισσότερα
