Από scraps σε σύνθετες γεύσεις, το Line παραμένει ένα από τα πιο ιδιαίτερα σημεία της παγκόσμιας bar σκηνής
Υπάρχουν κάποια bar που όταν ανοίγουν, δεν μπαίνουν απλώς στον χάρτη, αλλά τον αλλάζουν. Το Line Athens ήταν από την αρχή ένα τέτοιο μπαρ. Από εκείνα που σε αναγκάζουν να τα προσέξεις γιατί απλά κάνουν κάτι διαφορετικό. Και το κάνουν καλά. Πολύ καλά.
Όταν άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό, το Line Athens, έμοιαζε σχεδόν παράξενο. Ένα bar που μιλάει για zero waste, για αξιοποίηση δηλαδή όλων εκείνων των προϊόντων που κανονικά θα κατέληγαν στα σκουπίδια. Φλούδες από φρούτα, κομμάτια ψωμιού, το σουσάμι από αυτό το ψωμί, υπολείμματα που σε μια άλλη κουζίνα δεν θα είχαν δεύτερη ευκαιρία. Εδώ όμως, γίνονται πρώτη ύλη. Και όχι απλώς συμπληρωματική, αλλά και βασική.
Αυτό που καταφέρνει το Line Athens είναι να μετατρέπει αυτή τη φιλοσοφία σε εμπειρία. Δεν είναι ένα concept για να το πεις και να εντυπωσιάσεις. Είναι κάτι που το νιώθεις σε κάθε ποτήρι που φτάνει μπροστά σου. Cocktails με πολυπλοκότητα, αλλά ντελικάτα. Γεύσεις που ξεδιπλώνονται σιγά σιγά, που θέλουν χρόνο. Δεν είναι από αυτά που τα πίνεις βιαστικά. Είναι από αυτά που κάθεσαι, δοκιμάζεις, και βλέπεις το κοκτέιλ σου να παίρνει άλλες διαστάσεις όσο περνάει η ώρα.
Ο χώρος του Line Athens παίζει κι αυτός τον ρόλο του. Κάπου ανάμεσα σε εργαστήριο και μικρό μουσείο σύγχρονης τέχνης, με ιδιαίτερες γραμμές, χαμηλούς τόνους και μια ησυχία που σε κάνει να συγκεντρώνεσαι. Δεν σε αποσπά. Σε βάζει στη διαδικασία να παρατηρήσεις. Σαν να είσαι μπροστά σε ένα έκθεμα, μόνο που εδώ το έκθεμα είναι όλο το μαγαζί.
Και πίσω από όλα αυτά, υπάρχει και μια εμμονή με τη ζύμωση. Το Line Athens δεν αρκείται στο να φτιάχνει cocktails. Παράγει τις δικές του μπύρες, τα δικά του κρασιά που σαν βάση έχουν άλλα φρούτα και όχι το σταφύλι, πειραματίζεται συνεχώς με διαδικασίες που απαιτούν χρόνο και υπομονή. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται συνέχεια όμως.
Από τα ποτά που δοκίμασα, το δικό τους French 75 ήταν μια από αυτές τις στιγμές που σταματάς λίγο. Gin, λεμόνι και ένα δικό τους kvass από αμύγδαλο και σουσάμι. Ελαφρύ, αλλά ταυτόχρονα σύνθετο, με αρώματα που δεν περιμένεις και μια ισορροπία που σε κρατάει. Θέλει τον χρόνο του για να το απολαύσεις.
Και μετά, το Gibson Martini. Μια πιο “σκοτεινή” προσέγγιση. Gin, scoby (ένα προϊόν από τις ζυμώσεις τους που δίνει μια διακριτική umami διάσταση), καραμελωμένα κρεμμύδια και το δικό τους ξηρό βερμούτ. Ένα ποτό τολμηρό, με βάθος, σχεδόν γαστρονομικό, που σε βάζει να σκεφτείς τι ακριβώς πίνεις.
Το Line Athens είναι πιο ιδιαίτερο σαν bar. Και αυτό είναι το δυνατό του σημείο. Δεν προσπαθεί να σε κερδίσει αμέσως. Θέλει τον χρόνο σου, την προσοχή σου. Αλλά αν του τα δώσεις, θα σε ανταμείψει.
Σε μια πόλη που συνεχώς αλλάζει, παραμένει ένα από τα πιο σημαντικά σημεία αναφοράς.
Όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για τον κόσμο. Γιατί τελικά, το να παίρνεις κάτι που θεωρείται άχρηστο και να το μετατρέπεις σε μία γεύση, μία εμπειρία, είναι ίσως η πιο ουσιαστική μορφή δημιουργίας.
