Δύο εστιατόρια, το 1905 και το The Life Goddess, μεταφέρουν τη γεύση, τη φιλοξενία και τη ζεστασιά της Ελλάδας στην καρδιά της βρετανικής πρωτεύουσας
Το Λονδίνο είναι μια πόλη που ταξιδεύει τον επισκέπτη μέσα από τις γεύσεις της. Από τις παραδοσιακές pubs μέχρι τις πολύβουες αγορές φαγητού και τα εστιατόρια κάθε γωνιάς του κόσμου, κάθε βόλτα γίνεται μια μικρή γαστρονομική ανακάλυψη. Μέσα σε αυτή την πολυπολιτισμική σκηνή, η ελληνική κουζίνα έχει βρει τον δικό της χώρο, προσφέροντας στιγμές οικειότητας σε μια πόλη που κινείται ασταμάτητα.
Σε μια πρόσφατη επίσκεψή μου, αποφάσισα να αναζητήσω αυτήν ακριβώς την αίσθηση, τη γεύση της Ελλάδας μέσα στο Λονδίνο και αποφάσισα να δοκιμάσω την κουζίνα του 1905.
Από την πρώτη εικόνα μέχρι και την τελευταία πιρουνιά, μπορώ να σας βεβαιώσω πως δεν είναι απλώς ένα ακόμη “μεσογειακό” εστιατόριο στο Λονδίνο, αλλά προσπαθεί να φέρει μαζί του τη γενναιοδωρία της ελληνικής κουζίνας και την αίσθηση «σπιτικής τραπεζαρίας» από την Κρήτη.
Πήγα με την περιέργεια να δω αν αυτό το “ελληνικό στέκι” του Λονδίνου μπορεί να σταθεί επάξια ως εκπρόσωπος της ελληνικής κουζίνας και δικαιώθηκα. Έφυγα με την αίσθηση πως πατάει γερά στηριζόμενο στην προσπάθεια, στις γεύσεις και στην ατμόσφαιρα.
Το όνομα “1905” δεν είναι τυχαίο, είναι φόρος τιμής στην κρίσιμη χρονιά της επανάστασης της Κρήτης, όταν το νησί ξεκίνησε την εξέγερση του για την απελευθέρωση και την ένωση με την Ελλάδα. Η επιλογή του ονόματος δεν είναι ρομαντισμός είναι διακήρυξη. Θέλει να περάσει το πνεύμα της Κρήτης, την ιστορία και την ταυτότητά της.
Σε ένα ξένο έδαφος, το 1905 γίνεται μικρός φάρος πολιτισμού και μνήμης όχι ως μουσειακό κλισέ, αλλά ως ζωντανός τόπος γεύσης και συνάντησης.
Μπαίνοντας, η πρώτη αίσθηση είναι ζεστασιά. Η διακόσμηση είναι προσεγμένη, απαλός φωτισμός, κομψές γραμμές. Ξεχωρίζει ο τοίχος με τον Μινώταυρο, μια διακριτική, αλλά ισχυρή υπενθύμιση των ριζών του καθώς και μια “προειδοποίηση” για τον κατάλογο των κρασιών από μικρούς παραγωγούς.
Το 1905 δεν είναι “ελληνάδικο” για τουρίστες είναι ελληνικό όπως το νιώθεις όταν βαδίζεις σε δικούς σου δρόμους. Το κοινό είναι μίξη ανθρώπων: Ελληνες που ζουν μακριά, Λονδρέζοι που ψάχνουν κάτι διαφορετικό, παρέες, εργαζόμενοι που κάνουν το διάλειμμά τους για να γευματίσουν και ζευγάρια. Όλοι έρχονται διότι δεν ψάχνουν επίδειξη, αλλά γεύση και χαρακτήρα.
Η φιλοσοφία του 1905 είναι απλή: να μεταφέρει την ουσία της Κρήτης, τη γη, τη θάλασσα, τον ήλιο, μέσα σε ένα πιάτο. Σεβασμό στην παράδοση και στον πελάτη. Οικογενειακά πιάτα, συνδυασμοί που δεν υπολογίζουν τάσεις αλλά υπολογίζουν εμπειρίες. Η εστίαση δεν είναι μόδα είναι μεράκι, ακριβώς όπως πρέπει να είναι, και αυτό μου το μετέδωσε πολύ έντονα ο Άλεξ, ο άνθρωπος βιτρίνα του μαγαζιού την ημέρα της επίσκεψής μου. Χαμογελαστός, με διάθεση να εξηγήσει όλα τα πιάτα, να συζητήσει και να περάσει και αυτός όμορφα.
Στο 1905, υπάρχουν στιγμές που ξεχνάς πως είσαι στο Λονδίνο. Σε αυτό βοηθάει και η ανοιχτή κουζίνα που υπάρχει όπως και ο prive χώρος που βρίσκεται στον κάτω όροφο. Στο μαγαζί υπάρχει και η δυνατότητα set menu αλλά και a la carte.
Σε ό,τι αφορά το φαγητό και στα όσα δοκίμασα, οι μυρωδιές του βούτυρου στο γαμοπίλαφο, το θυμάρι στο τσιγαριαστό, το λάδι τρούφας στις πατάτες με καβούρι, η γεμάτη γεύση κροκέτα αρνιού, όλα μιλούν στη γλώσσα της Μεσογείου. Γεύσεις που θυμίζουν Κυριακή με φίλους, οικογενειακή κουζίνα, παρέα γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Δεν είναι gourmet πιάτα για εντυπωσιασμό, είναι γεύσεις για να “νιώσεις”.
Και το 1905 το καταφέρνει. Αξίζει να σημειωθεί και το μέγεθος των πιάτων, που θυμίζουν 100% ελληνική κουλτούρα! Αν θέλεις να γευτείς πραγματική ελληνική – κρητική κουζίνα στο Λονδίνο, με καλό κρασί και φιλική ατμόσφαιρα, χωρίς να χρειάζεται να προσποιηθείς τίποτα, αν αναζητάς γεύσεις που σου θυμίζουν σπίτι, θάλασσα και όμορφες αναμνήσεις, τότε το 1905 είναι μια επιλογή που δεν απογοητεύει.
Κι έχοντας απολαύσει την εμπειρία μου στο 1905, βρισκόμενος στο Soho, επισκέφθηκα και το The Life Goddess, στην Carnaby Street, μέσα στο Kingly Court.
Το εστιατόριο βρίσκεται στον πρώτο όροφο του Kingly Court, ένα μέρος που μοιάζει με εσωτερική αυλή: ξύλινα σκαλιά, ράφια, φώτα που δεν τυφλώνουν, σε σημείο που με λίγη προσοχή ξεφεύγει από το βουητό του Carnaby Street. Το εσωτερικό έχει industrial-minimal αισθητική, όχι «παλιό-ελληνικό» σκηνικό αλλά urban vibe με διακριτικές πινελιές: αρκετά μπουκάλια κρασιού σε εμφανές σημείο, κεριά και φως που το κάνει χαλαρό και ζεστό.
Το Life Goddess είναι πιο cozy από τα συνηθισμένα εστιατόρια της κατηγορίας του. Υπάρχει μια προσπάθεια να ισορροπήσει η ελληνική ταυτότητα με την αστική αισθητική του Λονδίνου και μάλιστα γίνεται με επιτυχία.
Μπαίνοντας, με υποδέχτηκε ο Άγγελος. Με προθυμία, ευγένεια και διάθεση για κουβέντα – για τη ζωή και την καθημερινότητα στο Λονδίνο – όχι σαν τυπική «εξυπηρέτηση», αλλά σαν μια πραγματική συνομιλία. Πόσο σπάνιο είναι αυτό, όταν βρίσκεσαι μακριά από την Ελλάδα! Με έκανε να νιώσω ότι δεν είμαι απλώς πελάτης, αλλά επισκέπτης που εκτιμά αυτό που προσπαθούν να προσφέρουν.
Και αυτό, μπορώ να πω, ήταν που έκανε τη διαφορά. Το The Life Goddess μοιάζει σταθμός για ταξιδιώτες.
Δείχνει πως το κοινό του είναι τουρίστες, άνθρωποι που θα περάσουν από το Soho για μια γεύση Ελλάδας, παρέες που θέλουν ένα ποτό, τουλάχιστον έναν μεζέ και μια αίσθηση τοπικής εμπειρίας. Αυτό δεν είναι κακό, αντιθέτως πετυχαίνει και εξυπηρετεί τον σκοπό του και δεν εμποδίζει τη σκέψη ότι κάποιος εδώ νοιάστηκε να φτιάξει ένα “ελληνικό corner” μέσα στο Λονδίνο.
Το εστιατόριο δεν έχει “κουζίνα υψηλών απαιτήσεων”. Ο κατάλογος κρασιών και μεζέδων, η διάθεση για μεσογειακή απλότητα, το πλαίσιο ενός food-court που παραπέμπει σε meeting point για ταξιδιώτες και ντόπιους, όλα μαζί δείχνουν ότι η ιδέα δεν είναι να εντυπωσιάσει, αλλά να δώσει γεύση, απλότητα και ελληνική αύρα μέσα στην καρδιά μιας πολυπολιτισμικής μητρόπολης.
Το γεύμα ξεκίνησε με ελληνικούς μεζέδες.Τζατζίκι, τυροκαυτερή, φάβα, φέτα, έφεραν την απαραίτητη «μεσογειακή βάση» στην έξοδο μας. Ελαφριά, αρωματικά, σωστά καρυκευμένα, όλα σερβιρισμένα σε μια πιατέλα για την “μέση”. Ακολούθησε η καπνιστή χοιρινή μπριζόλα, εξαιρετική στο ψήσιμο της, με καλό καπνιστό άρωμα και γεύση που ξεχώρισε. Στη συνέχεια δοκιμάσαμε τον γύρο κοτόπουλο που ήταν ζουμερός, ακόμη ένα πιάτο που αποδεικνύει σωστή μαγειρική προσέγγιση και τεχνική.
Το The Life Goddess τιμά την ελληνική κουζίνα. Δεν πρόκειται για “ανακαλύψεις”, αλλά για φαγητό που βασίζεται στα απαραίτητα συστατικά της επιτυχίας: καλή πρώτη ύλη, σωστή εκτέλεση, χωρίς περιττά φρου-φρου. Το The Life Goddess δεν είναι εστιατόριο που θα θυμάσαι για πάντα, ούτε είναι ένας “μεγάλος προορισμός”. Είναι το τίμιο ελληνικό στέκι σε μια διεθνή πόλη που συχνά ξεχνάει τη γεύση.
Αν θες να απολαύσεις ένα καλό κρασί, να δοκιμάσεις ένα «σπιτικό» πιάτο και, τέλος, να νιώσεις “ελληνικά” για λίγο ή να μοιραστείς έναν απλό μεζέ με την παρέα σου, τότε αξίζει μια επίσκεψη.
Μετά από αυτή τη γευστική εμπειρία Ελληνικότητας στο Λονδίνο, αυτό που έμεινε είναι μια απρόσμενη ζεστασιά, δύο διαφορετικοί χώροι, δύο διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά και οι δύο με έναν κοινό παρονομαστή: την ανάγκη να σου θυμίσουν κάτι από Ελλάδα, ο καθένας με τον τρόπο του.
Στο 1905 ένιωσα οικογένεια. Ζεστή ατμόσφαιρα, μυρωδιές που ταξιδεύουν απευθείας στην Κρήτη, πιάτα που έχουν μέσα τους κυριακάτικες μνήμες και ανθρώπους που θέλουν να σε κάνουν να νιώσεις «δικός τους», ακόμη κι αν βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα. Είναι ένα μέρος που όχι μόνο τρως καλά, αλλά περνάς καλά και αυτό δεν αγοράζεται.
Στο The Life Goddess, πάλι, η εμπειρία είναι πιο ανάλαφρη, πιο «Soho», πιο φιλική. Τίμια ελληνική στιγμή στο κέντρο του Λονδίνου, με κρασί, μεζεδοκατάσταση και την καλή διάθεση ανθρώπων που πραγματικά χαίρονται να σε εξυπηρετήσουν.
Και στα δύο εστιατόρια πέρασα όμορφα, ακόμη κι αν διαφέρουν μεταξύ τους.Το ένα σε ταξιδεύει στη ζεστασιά της Κρήτης, το άλλο στην εύθυμη πλευρά της ελληνικότητας μέσα σε μια πολύβουη μητρόπολη.
Αν βρεθείτε στο Λονδίνο και σας πιάσει νοσταλγία για ελληνικές γεύσεις, να τα επισκεφτείτε. Μοναδικά, άξια επίσκεψης και σίγουρα πρέπει να μπουν στη λίστα σας με τα “must visit” εστιατόρια του Λονδίνου.
