Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η υπόθεση του Ιράν μοιάζει με ένα νόμισμα που στριφογυρίζει στον αέρα και δεν γνωρίζουμε από ποια όψη θα πέσει στο τραπέζι. Ξέρουμε, όμως, ποιες είναι οι δύο του όψεις.
Η μία είναι εκείνη ενός θεοκρατικού καθεστώτος, το οποίο, πέρα από την τυραννική του φύση, δεν έχει καμία θέση στο γίγνεσθαι του 21ου αιώνα. Παράλληλα, με έναν ανιστόρητο θρησκευτικό φανατισμό, απειλεί (τουλάχιστον έτσι νομίζει) το Ισραήλ. Αυτό δείχνει ότι είτε δεν θέλει είτε δεν διαθέτει την παραμικρή πολιτική σκέψη και ωριμότητα για να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Σε ολόκληρο τον αραβικό, και όχι μόνο, κόσμο της περιοχής, είναι το μοναδικό κράτος που εξακολουθεί να φαντασιώνεται την εξάλειψη του Ισραήλ από τον χάρτη.
Υπάρχει, όμως, και η δεύτερη, καλογυαλισμένη από τους δυτικούς επιτιθέμενους και τους συμμάχους τους, όψη.
Οι εν λόγω (απόγονοι της Κίρκης) υπόσχονται στον λαό του Ιράν δημοκρατία, κυριότητα των αποφάσεών του και, φυσικά, δημοκρατικές ελευθερίες και ελεύθερη βούληση. Ξεχνούν, όμως, να του μιλήσουν για την οργανωμένη και κατευθυνόμενη από τη CIA μυστική υπηρεσία SAVAK (του αυτοκρατορικού καθεστώτος), η οποία, σύμφωνα με ιστορικά αρχεία, υπήρξε υπεύθυνη για πολύ περισσότερους θανάτους και βασανισμούς από ό,τι οι πρόσφατες ταραχές στο Ιράν. Ξεχνούν επίσης να αναφερθούν στον Μοσαντέκ, έναν αστό πολιτικό, κάθε άλλο παρά ύποπτο για αναρχικές ή κομμουνιστικές απόψεις, ο οποίος επιχείρησε να αποσπάσει από τα «δόντια» των Άγγλων «δημοκρατών» την εκμετάλλευση του ιρανικού πετρελαίου και να χρησιμοποιήσει τον πλούτο προς όφελος της χώρας της οποίας ήταν πρωθυπουργός.
Αν το έχουν ξεχάσει, ας τους το θυμίσουμε: τον ανέτρεψαν με πραξικόπημα και τον φυλάκισαν.
Γιατί μπορεί η δημοκρατία να είναι ένα καλό πράγμα, αλλά η εκμετάλλευση και το χρήμα φαίνεται πως είναι ακόμη καλύτερα. Αυτό, άλλωστε, «βρωμάει» και σήμερα.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για να μη βαυκαλιζόμαστε. Από όποια όψη κι αν πέσει το νόμισμα, πέρα από «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», μία ακόμη λέξη θα είναι γραμμένη με κεφαλαία, ευδιάκριτα γράμματα: ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ.
Το ερώτημα είναι αν αυτός ο λαός, που υποφέρει πότε από τον έναν και πότε από τον άλλον, θα μπορέσει να τη διαβάσει; Και, αν ναι, τι θα μπορέσει να κάνει;
