Χαμένο; Όχι πια! To Lost Athens βρίσκει το δρόμο του χάρη στον Σπύρο Κασσελούρη που ηγείται μιας κουζίνας με χαρακτήρα και ισορροπία επενδύοντας στη σύγχρονη Ελληνική γεύση
Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν εστιατόρια και επιχειρήσεις που, ανά καιρούς, μας αφήνουν με απορίες: είτε επειδή κλείνουν ξαφνικά είτε επειδή αλλάζουν συχνά ηγετική ταυτότητα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και το Lost Athens, επί της Αρχελάου, στο Παγκράτι.
Το είχα επισκεφθεί αρκετές φορές στο παρελθόν και δεν ήμουν ποτέ απόλυτα ικανοποιημένη ούτε από την κουζίνα ούτε από τα vibes του χώρου. Αυτή τη φορά, όμως, αποφάσισα να του δώσω μια ακόμη ευκαιρία, με αφορμή την παρουσία του νέου σεφ.
Και επιτέλους, έχουμε μια ευχάριστη έκπληξη στο «φασαίικο» Παγκρατάκι. Αν καταφέρω να σας παρακινήσω να αγνοήσετε για λίγο τους θαμώνες και τα πλήθη της περιοχής, το Lost Athens αξίζει σίγουρα μια επίσκεψη. Θα βρείτε πιάτα με χαρακτήρα, υπογεγραμμένα από τον Σπύρο Κασσελούρη, ένα μάγειρα προσγειωμένο, δημιουργικό, με όραμα και επαγγελματική εμπειρία που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο πιάτο.
Το Lost Athens έχει αλλάξει και έχει αναβαθμιστεί ουσιαστικά. Πλέον βρίσκεται στα χέρια νέας διοίκησης, των Σταμάτη Γκαρώνη και Αλέξανδρου Καραλίβανου, με την κουζίνα να ηγείται ο Σπύρος Κασσελούρης.
Το μενού κινείται στη λογική της μοντέρνας Ελληνικής κουζίνας, χωρίς να απουσιάζουν διεθνείς αναφορές που εκπλήσσουν τόσο ως προς τις πρώτες ύλες όσο και ως προς την τεχνική αρτιότητα.
Αν και λειτουργεί από νωρίς προσφέροντας brunch, το Lost Athens είναι ιδανικό για βραδινή έξοδο. Ο χώρος παραπέμπει σε αρχιτεκτονικό urban brutalism, με το μπετόν να κυριαρχεί, χωρίς όμως να λείπουν στοιχεία από άλλα ρεύματα interior design και τέχνης.
Τα μεσοπολεμικά φωτιστικά ζεσταίνουν το χώρο όσο περνά η ώρα, οι σύγχρονοι πίνακες τραβούν το βλέμμα με τον ανορθόδοξο τρόπο που κρέμονται, ενώ τα neon τσιτάτα και τα graffiti συμπληρώνουν αρμονικά το σύνολο. Τα νέα τραπεζοκαθίσματα, τα ψηλά τραπέζια και οι αναπαυτικές καρέκλες δένουν ιδανικά με τη μεγάλη μπάρα και τη φωτεινή, ανοιχτή κουζίνα.
Το γεύμα ξεκίνησε με χειροποίητη λαδένια χαρουπιού, συνοδευμένη από βούτυρο αυγοτάραχου, και με βελουτέ σούπα ψητής κολοκύθας με terrine γλυκοπατάτας και prosciutto πάπιας.
Οι πρώτες εντυπώσεις ήταν ήδη θετικές, αλλά ο ενθουσιασμός κορυφώθηκε με το pithivier με σέλερι, μανιτάρια και foie gras, σερβιρισμένο με δύο αντιφατικές στη γεύση αλλά απολύτως αρμονικές σάλτσες.
Ένα πιάτο υψηλής τεχνικής: τραγανή, βουτυράτη σφολιάτα και, στον πυρήνα, foie gras που χαρίζει τη σωστή δόση λιπαρότητας και βελούδινης υφής, λειτουργώντας ως φορέας umami και βάθους χωρίς να κυριαρχεί επιθετικά. Τα μανιτάρια προσθέτουν τον απαραίτητο γήινο χαρακτήρα και κάθε μπουκιά γίνεται σταδιακά πιο εθιστική.
Ακολούθησε το προζυμένιο πιτάκι με καπνιστό ταραμά και καπνιστή πέστροφα, πριν τον λαχανοντολμά μπακαλιάρου. Ο ταραμάς αέρινος και μεταξένιος, ο λαχανοντολμάς, αν και αρωματικός στο ζωμό του, δεν με ενθουσίασε.
Η υπερβολική ποσότητα μπακαλιάρου κάλυπτε το λάχανο και αδικούσε τη δουλειά που είχε προηγηθεί στον ζωμό.
Συνεχίσαμε με τρία πιάτα ημέρας. Το χειροποίητο λουκάνικο κόκορα με ξινό τραχανά και Μετσοβόνε ξεχωρίζει για τη ρόδινη κρούστα και τη συμπαγή υφή του. Ο τραχανάς, κρεμώδης αλλά όχι βαρύς, δίνει ρυθμό στο πιάτο, ενώ η καπνιστή πολυπλοκότητα του τυριού προσθέτει βάθος, ισορροπώντας ανάμεσα στη σύγχρονη ελληνική κουζίνα και τη γευστική μνήμη του τόπου.
Η φραγκόκοτα με σιτάρι, κρέμα γραβιέρας Νάξου, αχλάδι και λάδι μαϊντανού είναι ένα πιάτο λεπτότητας και ισορροπίας. Ζεστό και εκλεπτυσμένο, με μια διακριτική αγροτική διάσταση χάρη στο σιτάρι.
Το αχλάδι προσφέρει φρεσκάδα, το λάδι μαϊντανού αρωματικότητα και η γραβιέρα λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος, εισάγοντας πλούτο και λιπαρότητα.
Αν και η φιλοσοφία του χώρου είναι «sharing is caring», αυτό το πιάτο δύσκολα το μοιράζεσαι.
Το σιγομαγειρεμένο αρνάκι 24 ωρών με ρεβίθια, κάστανο και μαύρες κανθαρέλες επιβεβαίωσε πλήρως την εικόνα που σχημάτισα για τον Σπύρο Κασσελούρη. Είναι ένας μάγειρας που σέβεται την ελληνική παράδοση και την εξελίσσει μέσα από τεχνική ακρίβεια και ισορροπία.
Ένα comfort πιάτο υψηλής ακρίβειας: πλούσιο, γήινο, δασώδες και απολύτως χορταστικό, χωρίς καμία υπερβολή.
Το Lost Athens διαθέτει πλούσια οινική λίστα, η οποία σύντομα θα ανανεωθεί από τη σομελιέ Αναστασία Γεωργιάδου. Σε ποσοστό περίπου 90% περιλαμβάνει ετικέτες από παλιούς αμπελώνες, καλύπτει όλα τα βαλάντια και γευστικά προφίλ και προσφέρει αρκετές επιλογές by the glass.
Τα επιδόρπια παρασκευάζονται από την ομάδα της κουζίνας, εμείς κλείσαμε με μια δροσερή mousse λεμονιού, με παρουσίαση που φανερώνει καλλιτεχνική διάθεση.
Το Παγκράτι έχει πλέον εδραιωθεί στον γαστρονομικό χάρτη της πόλης, χάρη στην ιστορικότητα του αλλά και σε ισχυρά επιχειρηματικά εγχειρήματα. Το Lost Athens, όμως, διαθέτει πλέον σαφές στίγμα — και εύχομαι να το εκπέμπει δυνατά για πολύ καιρό ακόμη. Σπεύσατε.
