Από τις 500 ετικέτες τσίπουρου μέχρι τους ιδιαίτερους μεζέδες από όλη την Ελλάδα, ένα τσιπουράδικο με ξεχωριστή φιλοσοφία
Μερικές φορές, καθώς ψάχνεις να βρεις ένα μαγαζί για να φας κάτι νόστιμο, βλέπεις κάτι που σου γεμίζει το μάτι και αποφασίζεις να καθίσεις σε ένα από τα τραπέζια του. Και εκεί που δεν το περιμένεις, ανακαλύπτεις κάτι διαφορετικό. Όπως, για παράδειγμα, το ΖΕΜΕ.
Η επιγραφή γράφει «Τσιπουράδικο ΖΕΜΕ». Η εικόνα, όμως, προχωράει πολύ περισσότερο και σε οδηγεί σε ένα (ας το πούμε) βασίλειο του τσίπουρου και σε ένα θησαυροφυλάκιο παραδοσιακών τοπικών γεύσεων και προϊόντων.
Είθισται τα συμπεράσματα για την ποιότητα της πρότασης ενός χώρου εστίασης να διατυπώνονται στην τελευταία φράση, σε εκείνη που κλείνει το κείμενο. Στην παρούσα περίπτωση, ωστόσο, θεωρώ απαραίτητο το συμπέρασμα του τέλους να αποτελέσει τον πρόλογο, απλώς και μόνο για να δοθεί έμφαση και να καταλάβει ευθύς εξαρχής όποιος θελήσει να διαβάσει αυτό το κείμενο ότι το ΖΕΜΕ, όχι ως σχήμα λόγου αλλά ως πραγματικότητα, είναι καθημερινά ένα «place to be».
Ας πιάσουμε, όμως, το νήμα από την αρχή και ας αρχίσουμε να ξετυλίγουμε το κουβάρι.
Αν βρεθείτε στην πλατεία Αγίων Αποστόλων, στην αρχή της οδού Ολύμπου, το μάτι σας σίγουρα θα πέσει σε ένα γωνιακό μαγαζί, στην ταμπέλα του οποίου αναγράφεται το όνομα ΖΕΜΕ. Εύκολα θα καταλάβετε ότι πρόκειται για ένα μεζεδοπωλείο-τσιπουράδικο, όπως θα διαπιστώσετε και στη συνέχεια.
Αυτό που ίσως σας κάνει εντύπωση με την πρώτη ματιά είναι ότι, παρά το γεγονός πως το μαγαζί καταλαμβάνει περίπου το ένα όγδοο της πλατείας, άρα διαθέτει άπειρα, τρόπος του λέγειν, τραπέζια και καρέκλες, είναι γεμάτο.
Πρόκειται για ένα καλό ερέθισμα, μια πρώτη ένδειξη ότι ο χώρος μάλλον έχει κάτι αξιόλογο να προτείνει. Ίσως, λοιπόν, αξίζει τον κόπο να αναζητήσετε μια καρέκλα, να καθίσετε και να βάλετε το δάχτυλό σας «επί τον τύπον των ήλων».
Αν καταφέρετε, μάλιστα, να πιάσετε και μια κουβεντούλα με κάποιο από τα παιδιά του μαγαζιού, γρήγορα θα ενημερωθείτε ότι το ΖΕΜΕ είναι χωροταξικά μια πραγματική υπερπαραγωγή. Αυτό που αποτυπώνεται στο μάτι του περαστικού ως ένα φωτισμένο γωνιακό κατάστημα είναι στην πραγματικότητα ένα πολύ μικρό και όχι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικό τμήμα του συνόλου.
Στη συνέχεια, ειδικά αν καταφέρετε να μιλήσετε με κάποιον άνθρωπο του μαγαζιού ή με έναν τακτικό πελάτη, θα αντιληφθείτε γρήγορα ότι στο ΖΕΜΕ το ιερό δισκοπότηρο που συνοδεύει τους μεζέδες περιέχει ένα ελιξίριο σε 500 διαφορετικές εκδοχές. Και το όνομα αυτού είναι τσίπουρο.
Για την ακρίβεια, μάλιστα, το τσίπουρο δεν βρίσκεται εκεί μόνο για να προσφερθεί στους πελάτες. Το ΖΕΜΕ το υπηρετεί και το αναδεικνύει.
Αν ξεναγηθείτε στους χώρους του τσιπουράδικου, θα ανακαλύψετε έναν μουσειακό χώρο αφιερωμένο στο τσίπουρο, έναν χώρο εκδηλώσεων, αλλά και όλα εκείνα τα στοιχεία που αποδεικνύουν έμπρακτα ότι το ΖΕΜΕ σέβεται αυτό που προτείνει. Είτε πρόκειται για την ίδια την πρότασή του είτε για την ενημέρωση και την απόλαυση του πελάτη, όλα γίνονται με εξαιρετική φροντίδα.
Επειδή, όμως, το αλκοόλ ξεροσφύρι είναι η μισή – και ακόμη μικρότερη – απόλαυση χωρίς τον μεζέ, το ΖΕΜΕ προχωράει πολύ περισσότερο από το γενικώς αναμενόμενο. Ξενιτεύεται!
Η ομάδα του ταξιδεύει σε ολόκληρη την Ελλάδα, όπου υπάρχει παράδοση στο τσίπουρο, και δοκιμάζει τα πάντα: τοπικά μαγειρευτά, παραδοσιακά προϊόντα, δημιουργίες παραγωγών που προσπαθούν να διασώσουν τεχνικές προηγούμενων γενεών και πολλά ακόμη. Δοκιμάζει, επιλέγει και μεταφέρει στο τραπέζι αρκετά από όσα ανακαλύπτει.
Σχεδόν οι μισοί από τους μεζέδες που δοκίμασα στην πρόσφατη επίσκεψή μου ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή άγνωστοι σε εμένα. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, θα μπορούσα να αναφερθώ σε έναν ολόκληρο κατάλογο προτάσεων που δύσκολα συναντά κανείς σε ένα συνηθισμένο μεζεδοπωλείο.
Στο ΖΕΜΕ θα βρείτε όσα αξίζουν πραγματικά τον κόπο. Από τα all-time classics μέχρι πιατάκια που κρύβουν μέσα τους το απόσταγμα μιας παράδοσης που κινδυνεύει να χαθεί.
Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Είμαι βέβαιος ότι καταλάβατε. Θα σας προτείνω απλώς να δοκιμάσετε ένα μικρό τηγανητό ψαράκι, μια μαριδούλα, ας πούμε, που φτάνει στο τραπέζι σε ένα πιατάκι, με ένα μικρό ποτηράκι τσίπουρο στο κέντρο του. Βουτάτε το ψαράκι στο τσίπουρο και βάζετε στο στόμα σας «κάτι άλλο».
Γι’ αυτό ακριβώς προτείνω το ΖΕΜΕ. Επειδή κάθε περιγραφή, όσο ακριβής κι αν είναι, μπορεί εύκολα να θεωρηθεί ότι εμπεριέχει και μια δόση υπερβολής, με σκοπό να λειτουργήσει ως κράχτης.
Δοκιμάστε και μετά βλέπετε. Είμαι βέβαιος ότι θα αντιληφθείτε τη συνολική πρόταση με τον ίδιο τρόπο που την είδα κι εγώ. Και, προφανώς, θα ξαναγυρίσετε.
