Ο Διονύσης Κούκης γράφει για την κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, τη δημοκρατική Αριστερά και την ανάγκη σεβασμού της ιστορικής διαδρομής των πολιτικών κομμάτων
Η καταδίκη, με δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες, ενός ιστορικού κόμματος σε πολιτικό θάνατο αποτελεί ένα ακόμη ηχηρό μήνυμα για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο χώρο της πολιτικής στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα κόμμα που, παρά τη διαχρονικά περιορισμένη εκλογική του βάση, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Όταν αυτή η ιστορία απαξιώνεται από ανθρώπους που δεν σέβονται ούτε τις ρίζες ούτε την παρακαταθήκη της δημοκρατικής Αριστεράς, οφείλουμε όλοι να προβληματιστούμε.
Παρακολουθώ τις εξελίξεις στον χώρο της Αριστερής παράταξης, αυτής που φέρει το όνομα Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ), και αναρωτιέμαι αν όσοι πρωταγωνιστούν σε αυτές ντρέπονται.
Αν διατηρούν έστω και το ελάχιστο ίχνος σεβασμού απέναντι στις αρχές που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν ως μέλη ενός πολιτικού κόμματος, οι ρίζες του οποίου βρίσκονται στον αγώνα κατά της δικτατορίας. Ενός κόμματος που υπηρέτησαν άνθρωποι με πραγματική αγωνιστική διαδρομή, αρκετοί από τους οποίους δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή, ενώ κάποιοι ελάχιστοι εξακολουθούν να είναι μέλη του.
Ο καθένας έχει το δικαίωμα να διατηρεί τις πολιτικές του απόψεις και να υποστηρίζει όποιον θεωρεί πολιτικό του εκφραστή ή ακόμη και «μεσσία». Κανένας, όμως, δεν έχει το δικαίωμα να επιχειρεί τη διάλυση ενός ιστορικού κόμματος στο όνομα ενός νέου υποψήφιου πολιτικού σωτήρα. Όποιος απεργάζεται τη διάλυση ενός κόμματος που, είτε ως ΣΥΡΙΖΑ είτε με προηγούμενες μορφές του, όπως η ΕΑΡ, έχει συνδεθεί με σημαντικές προσωπικότητες της πολιτικής ιστορίας, λειτουργεί εις βάρος της ίδιας της ιστορικής του διαδρομής.
Η προσπάθεια ορισμένων όψιμων πρωταγωνιστών της πολιτικής, οι οποίοι ενδιαφέρονται πρωτίστως να διατηρήσουν τις βουλευτικές τους έδρες, είναι πλέον εμφανής.
Όσοι δηλώνουν ότι ενδιαφέρονται για τη σωτηρία της χώρας και υποστηρίζουν μια πολιτική λύση έξω από το κόμμα που τους ανέδειξε, έχουν κάθε δικαίωμα να το πράξουν. Έχουν δικαίωμα να εκφράσουν δημόσια τις απόψεις τους, να επιχειρηματολογήσουν και να διεκδικήσουν την πολιτική τους δικαίωση. Έχουν επίσης το δικαίωμα να αποχωρήσουν από το κόμμα, παραδίδοντας όμως την έδρα που κατέχουν και απέχοντας από τις εσωκομματικές διαδικασίες που θα καθορίσουν την επόμενη ημέρα.
Κανένα πολιτικό πρόσωπο, κατ’ ευφημισμόν, δεν διαθέτει ούτε το ηθικό ανάστημα ούτε τη νομιμοποίηση να διασύρει την ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως συμβαίνει με όλα τα πολιτικά κόμματα, έτσι και η πορεία του κρίνεται αποκλειστικά από τον ελληνικό λαό, ο οποίος αποφασίζει με την ψήφο του αν θα τον επιβραβεύσει ή θα τον αποδοκιμάσει.
Αν εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως αξίζει να συνεχίσουν να αγωνίζονται κάτω από τη σημαία αυτού του κόμματος, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι ενδεχομένως να μην εκπροσωπηθούν στην επόμενη Βουλή, έχουν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα να το κάνουν.
Εμείς έχουμε την υποχρέωση να διατυπώνουμε τις απόψεις μας και να ακολουθούμε τον δρόμο που θεωρούμε σωστό. Δεν έχουμε, όμως, κανένα δικαίωμα να παρεμποδίζουμε εκείνους που επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο.
Βεβαίως, για το πολιτικό σύστημα της χώρας, το οποίο καθημερινά κατηγορείται ότι νοσεί και ότι αδυνατεί να σταθεί στο ύψος της αποστολής του, όλα αυτά ίσως να θεωρούνται λεπτομέρειες. Ίσως να είναι λεπτομέρειες και για όσους αυτοχαρακτηρίζονται «δημοκράτες» ή, ακόμη χειρότερα, «αντιστασιακοί».
Μετά την πτώση της δικτατορίας, οι πέντε χιλιάδες πραγματικοί πολιτικοί κρατούμενοι μετατράπηκαν, κατά την κοινή πολιτική ειρωνεία, σε πενήντα χιλιάδες «αγωνιστές», αρκετοί από τους οποίους εξαργύρωσαν τον υποτιθέμενο αγώνα τους με αξιώματα και προνόμια.
Ακόμη κι αν κάποιοι δεν συμμερίζονται τις ιδεολογικές αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν διαφωνούν πολιτικά μαζί του, όσοι διαθέτουν στοιχειώδες φιλότιμο οφείλουν να σεβαστούν ένα κόμμα που γεννήθηκε μέσα στα χρόνια της δικτατορίας, διαμόρφωσε τη δική του πολιτική διαδρομή και κουβαλά πλέον μια ιστορία έξι δεκαετιών.
