Όταν η γαστρονομική δημοσιογραφία αναπαράγει άκριτα εντυπωσιακές κατατάξεις, υποβαθμίζοντας την πραγματική αξία της ελληνικής κουζίνας
«Η Ελλάδα κατακτά τη δεύτερη θέση, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική της παραδοσιακής της κουζίνας».
Με αυτή την πομπώδη φράση, η δημοσιογραφική ομάδα ενός ελληνικού μέσου ενημέρωσης, που ασχολείται με τον χώρο της γεύσης, ενημερώνει το φιλομαθές κοινό της (εμάς) για τις διακρίσεις που αναδεικνύουν την υπεροχή και την ποιότητα της εθνικής μας κουζίνας σε σύγκριση με εκείνες άλλων χωρών.
Προφανώς, πολύ καλά κάνει, καθώς η παραδοσιακή μας κουζίνα αξίζει κάθε βράβευση.
Η ένστασή μου, γιατί περί αυτού πρόκειται, δεν αφορά ούτε τα παλαμάκια ενθουσιασμού που υποκρύπτονται πίσω από τις γραμμές ούτε το δοξαστικό ύφος του κειμένου. Έγκειται, κατά κύριο λόγο, στο γεγονός ότι οι υπεύθυνοι της συγκεκριμένης ανακοίνωσης καταπίνουν αμάσητο έναν αβανταδόρικο τίτλο και του δίνουν δημοσιότητα.
Το γεγονός ότι βασικό ερέθισμα, τουλάχιστον αυτό αναφέρεται από το αγγλόφωνο έντυπο που έφερε το θέμα στη δημοσιότητα (όπως οι ίδιοι σημειώνουν), για αυτή τη διάκριση είναι τα καυτά σουβλάκια, το τζατζίκι και οι μικρές ελιές, το προσπερνούν αβασάνιστα, θεωρώντας το προφανώς ανάξιο σχολιασμού.
Προφανώς, δεν καταλογίζω στο ελληνικό δημοσιογραφικό μέσο την είδηση, για την ακρίβεια την αναδημοσίευσή της, ούτε τα στοιχεία που παρατίθενται ως τεκμήρια για την αιτιολόγησή της.
Αυτό που του καταλογίζω, εφόσον – λέμε, εφόσον – οι συντάκτες του έχουν ουσιαστική σχέση με τη γεύση, ώστε να δικαιούνται να ασχολούνται με αυτήν, είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται πως το κείμενο του ξενόγλωσσου εντύπου αποτελεί δημοσιογραφικό σκουπίδι.
Ούτε το μεγαλείο της δεύτερης (ελληνικής) κουζίνας στηρίζεται στο τζατζίκι και στο σουβλάκι ούτε το μεγαλείο της πρώτης (ιταλικής) κουζίνας στην πίτσα και στα μακαρόνια.
Δουλειά των δημοσιογράφων είναι η αληθής και ακριβής ενημέρωση, η επαναφορά στην τάξη όσων «πουλάνε» ειδησεογραφία εντυπώσεων και ο καυτηριασμός θέσεων που κακοποιούν την πραγματικότητα.
Ειδήσεις με τέτοια χαρακτηριστικά πρέπει να θάβονται και όχι να αναδημοσιεύονται.
Γιατί, απλά, προσβάλλουν και υποβιβάζουν.
