Στην προκυμαία του Αγιόκαμπου, η Αγγελική Μαρινάκη και ο Θανάσης Σχοινάς δημιούργησαν μια ξεχωριστή ψαροταβέρνα με φρέσκο ψάρι, ανδριώτικες αναφορές, βιβλία, τέχνη και πολλές ιστορίες
Ο Αγιόκαμπος είναι ένας παραθαλάσσιος οικισμός της Βορειοδυτικής Εύβοιας, σε απόσταση 11 χλμ. από τα Λουτρά Αιδηψού. Βρέθηκα ένα Σαββατοκύριακο του Αυγούστου στην περιοχή, χωρίς μεγάλες προσδοκίες – καθώς από μια προηγούμενη μου επίσκεψη πριν λίγα χρόνια στην Αιδηψό είχα μνημονεύσει το «Νιονιό» (Διονύση Σαββόπουλο) όπου στο τραγούδι του «Πρωτομαγιά» αναφέρεται με έναν επιθετικό χαρακτηρισμό στην «ασυνάρτητη επαρχία» – κάτι, που βίωσα από τα μαγαζιά έως και τον κόσμο του τόπου. Άρα, και οι εντυπώσεις μου σίγουρα δεν ήταν οι καλύτερες.
Φέτος λοιπόν, κάτι ήρθε να μου αλλάξει την εικόνα και αυτό δεν αφορά βέβαια την ευρύτερη περιοχή που ακόμη έχει παραμείνει σε αμφιβόλου αισθητικής τοπία και μη ελκυστικά μαγαζιά. Οι εντυπώσεις μου άλλαξαν λόγω μιας φωτεινής εξαίρεσης που αποτελεί ένα ταβερνάκι στο σημείο που το ferry boat δένει και αποβιβάζει κόσμο από την Γλύφα. Το όνομα αυτού “Λαγουδέρα”.
Η λαγουδέρα (γνωστή και ως δοιάκι ή οίακας) είναι ναυτικός όρος. Πρόκειται για το ξύλινο ή μεταλλικό κοντάρι (μοχλό) που συνδέεται με το πηδάλιο και χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της κατεύθυνσης μικρών σκαφών. Στα νησιά ή κοντά σε λιμάνια, θα βρείτε συχνά κάποια ψαροταβέρνα με το όνομα Λαγουδέρα.
Η Λαγουδέρα στην οποία αναφέρομαι, ξεκίνησε από την Άνδρο, από όπου κατάγεται η ιδιοκτήτρια Αγγελική Μαρινάκη. Το 2019 αποφάσισαν λόγω συνθηκών, μαζί με τον σύζυγό της Θανάση Σχοινά, να μεταφέρουν την έδρα τους στα πάτρια εδάφη του Θανάση – τον Αγιόκαμπο – πάνω στην προκυμαία.
Βέβαια, το νησιώτικο στοιχείο επικρατεί παντού και ίσως είναι και το πρώτο που με τράβηξε στο μαγαζί. Στο μαγαζί θα βρεις τόσα μεμοραμπίλια που θα τα χάσεις… εδώ φταίει η καλλιτεχνική φύση του Θανάση, ο οποίος είχε στόχο να περάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά η ζωή τα έφερε αλλιώς.
Ο χώρος είναι γεμάτος από πορτρέτα ποιητών και συγγραφέων, παλιές σερβάντες και κονσόλες, μια ξυλόσομπα που ίσως τον χειμώνα είναι λειτουργική (η Λαγουδέρα λειτουργεί τα Σαββατοκύριακα κατά τους χειμερινούς μήνες με ντόπιους), θαλασσογραφίες του Θανάση και άλλων ντόπιων, καθώς και μια μεγάλη συλλογή από βιβλία.
Είναι και ένα σημείο πολιτισμού μια και συχνά γίνονται παρουσιάσεις βιβλίων και live βραδιές μετατρέποντας τη Λαγουδέρα σε ένα κουλτουριάρικο στέκι και ίσως για αυτό να αυτοπροσδιορίζεται ως «Πολιτιστικό Μεζεδοπωλείο».
Εκτός από καλλιτεχνική φύση, ο Θανάσης είναι και φυσιολάτρης και συχνά διοργανώνει περιπάτους που αναβιώνουν τους θρύλους της περιοχής και οι μύθοι γίνονται ένα με την πραγματικότητα!
Αλλά ας περάσουμε στο φαγητό, όπου εδώ η ψυχή της κουζίνας είναι η γυναίκα του Θανάση, η Αγγελική Μαρινάκη. Και όχι μόνο της κουζίνας… η ίδια παίρνει τις περισσότερες παραγγελίες και περιποιείται τους πελάτες στην αυλή κάτω από τις μουριές, αφού έχει ετοιμάσει ήδη κάποια από τα πιάτα του καταλόγου και έχει δώσει σαφείς οδηγίες στην ομάδα της κουζίνας για το ψήσιμο και το τηγάνισμα των ψαριών, που φτάνουν κάθε πρωί από τα καΐκια.
Στον κατάλογο θα βρεις από αμπελοφάσουλα ζεστά εποχής, ντάκο με ντομάτα, μπόλικη τριμμένη φέτα πάνω και καλό ελαιόλαδο, καθώς και δικής τους μελιτζανοσαλάτα και ζεστή πατατοσαλάτα μέχρι όστρακα, γαύρο μαρινάτο, σαρδέλα ψητή φιλέτο, θράψαλα ψητά, προσφυγάκια και μπακαλιάρους.
Επίσης νόστιμες και σωστά βρασμένες γαριδομακαρονάδες και καραβιδομακαρονάδες. Το ψωμί είναι προζυμένιο από φούρνο της περιοχής και στο τέλος για κέρασμα, γλυκό του κουταλιού καρπούζι, μιας και είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού.
Οι ιστορίες στην Λαγουδέρα γράφονται με μια μεγάλη ποικιλία από παγωμένα τσίπουρα, από κάθε περιοχή της Ελλάδας και μπόλικο χιούμορ, σε όσα θα δεις να αναγράφονται σε κομμάτια από παλιά ξύλινα σκαριά!
