Σχεδόν έναν χρόνο μετά το άνοιγμά του, το Mannequin αποδεικνύει πως το μέγεθος δεν έχει καμία σχέση με τον χαρακτήρα, την ποιότητα και τη δύναμη ενός πραγματικού bar
Υπάρχουν bars που σε κερδίζουν με την πρώτη ματιά και υπάρχουν κι εκείνα που χρειάζονται λίγο χρόνο για να καταλάβεις γιατί γίνεται τόσος ντόρος γύρω τους. Το Mannequin στην Πάτρα ανήκει σε αυτή, μόνο που τελικά ο ντόρος δεν είναι καθόλου τυχαίος.
Μικρό, παραλιακά της Πάτρας, με έναν inox πάγκο που μοιάζει να χωράει τα απολύτως απαραίτητα και τίποτα παραπάνω, κόκκινες και λευκές λεπτομέρειες, έναν χαρακτήρα που είναι απλά παντού, και στο background, μέσα από έναν προτζέκτορα, να παίζουν εκείνα τα παιδικά cartoons που κάπως σε πετάνε πίσω στον χρόνο χωρίς να το καταλάβεις. Από την πρώτη στιγμή νιώθεις ότι εδώ κάτι έχει στηθεί με προσωπικότητα. Με άποψη.
Και σχεδόν έναν χρόνο μετά το άνοιγμά του, αυτό το μικρό bar δεν έχει απλώς βρει τα πατήματα του. Κάνει ήδη θόρυβο στην bar σκηνή της Πάτρας, και όχι μόνο.
Το πρώτο πράγμα που με είχε εντυπωσιάσει όταν το επισκέφθηκα στις αρχές του φθινοπώρου ήταν το πόσο γεμάτο ήταν για ένα event. Εκεί λες, οκ, συμβαίνει κάτι special λόγω του event. Το να επιστρέφεις όμως ένα απλό βράδυ Τρίτης, στα μέσα Μαΐου, και να βλέπεις ακριβώς το ίδιο σκηνικό; Αυτό είναι κάτι άλλο.
Κόσμος παντού. Ένα μικρό bar να ασφυκτιά από ζωή στα ξαφνικά. Και πίσω από το bar, ένας bartender, απέναντι σε εκατοντάδες απαιτήσεις, παραγγελίες, φωνές, ποτήρια, χαμό. Και όμως, εκεί σταθερός. Το ίδιο πράγμα που θυμόμουν από την πρώτη φορά. Αυτό το χαμόγελο. Το χαμόγελο του bartender, του προσωπικού, εκεί, σταθερό, λες και το χάος δεν τους ακουμπά ποτέ.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι το Mannequin δεν είναι ένα ακόμη από εκείνα τα «cute» bar με ωραίο όνομα, overpriced ποτά και Instagram αισθητική. Με την πρώτη ματιά ίσως αυτό να υποθέσεις. Αλλά δεν είναι αυτό. Είναι ένα κανονικό bar. Με ψυχή. Με χαρακτήρα. Ένα μέρος που δεν προσπαθεί να impressάρει, αλλά να σε κάνει να νιώσεις σπίτι σου.
Αφού ξεκίνησα με τα κλασσικά, που εδώ εκτελούνται όπως πρέπει, πέρασα στις signatures επιλογές. Το Rum Forest Rum, θεωρητικά απλό, με rum, pineapple, coconut και λευκή σοκολάτα, ήταν από εκείνα τα cocktails που σε ξεγελούν, επικίνδυνα. Παγωμένο και ζεστό ταυτόχρονα σε στρώσεις, σε στρώσεις γεύσης που αλλάζουν σε κάθε γουλιά. Γλυκό, ξινό, δυνατό, εθιστικό.
Το Mannequin Gimlet, από την άλλη, πήρε το κλασικό και το έστριψε όμορφα προς μια γλυκιά και umami κατεύθυνση, με gin και ντομάτες που έχουν υποστεί ζύμωση, τόσο όσο για να ανοίξει την όρεξη.
Και ναι, εδώ είναι το αστείο. Γιατί το Mannequin, όσο μικρό κι αν είναι, έχει και κουζίνα. Και μάλιστα σοβαρή. Ένα platter για τη μέση, απίστευτα ζουμερά chicken nuggets και ένα smash burger που δύσκολα περιμένεις να βρεις σε ένα bar, με τηγανιτές γλυκοπατάτες στο πλάι που δεν λειτουργούν απλώς συνοδευτικά αλλά είναι μέρος της εμπειρίας.
Το φινάλε ήρθε με το Soft Violence. Tequila, ντομάτα, pandan, ένα κρασί με βάση το προζύμι και ανανά. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, η πρώτη αντίδραση είναι μία: wow. Μια έκρηξη γεύσεων, έντονη αλλά καθαρή, χωρίς τίποτα να μπερδεύεται ή να χάνεται.
Και αυτό είναι τελικά το Mannequin. Ένα μικρό bar που εξωτερικά μοιάζει απλό, αλλά μέσα του κρύβει στρώσεις. Χαρακτήρα, φιλοξενία, τεχνική και εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι δεν είσαι απλώς πελάτης. Είσαι καλεσμένος.
