Ένας καλός φίλος και, παράλληλα, ένας μεγάλος σεφ έφυγε για το τελευταίο του ταξίδι. Ο Ανδρέας Μαυρομμάτης ήταν ένας από τους λίγους Έλληνες, Ελληνοκύπριος για την ακρίβεια, που τίμησαν με τόσο ηχηρό και ποιοτικό τρόπο τον ελληνισμό εκτός της γενέθλιας χώρας τους.
Είχα την τύχη να τον γνωρίσω στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μάλλον από σύμπτωση. Η deli boutique του και το εστιατόριο Les Délices d’Aphrodite, ανάμεσα στη Rue Monge και τη Rue Mouffetard στο Παρίσι, απείχαν από το σπίτι μου (εκείνης της εποχής) περίπου διακόσια μέτρα.
Παρότι δεν σύχναζα σε χώρους γεύσης με ελληνικό προσανατολισμό, λίγο τα προϊόντα του deli και λίγο – πού και πού – η νοσταλγία για ελληνικό φαγητό έφεραν τα βήματά μας κοντά.
Ο Ανδρέας Μαυρομμάτης δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος σεφ. Ήταν επίσης ένας ευχάριστος φίλος: έξυπνος, δημιουργικός και με ανησυχίες που του έδωσαν τη δυνατότητα να προοδεύσει. Και μόνο το γεγονός ότι υπήρξε ο μόνος Έλληνας, από όσους έχω συναντήσει στα πολλά ταξίδια μου, που κατάφερε να δημιουργήσει έναν ολόκληρο επιχειρηματικό όμιλο με γευστικό προσανατολισμό, αλλά και ένα μεγάλο section με το όνομά του, δίπλα σε εκείνο του διάσημου Sadaharu Aoki, σε έναν κολοσσό του λιανεμπορίου όπως η Galeries Lafayette Paris, λέει πολλά.
Το εμπορικό του δαιμόνιο, ωστόσο, δεν τον κράτησε μακριά από την υψηλή γαστρονομία. Αντίθετα, τον οδήγησε να γίνει ένας από τους ελάχιστους Έλληνες, σεφ-patron που κατέκτησαν αστέρι Michelin στην καρδιά της γαλλικής υψηλής γαστρονομίας.
Είχα την τύχη να τον συναντήσω αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, να φάμε μαζί και να μιλήσουμε. Θα τον θυμάμαι πάντα.
Καλό σου ταξίδι, Ανδρέα.
