Στο κέντρο της Αθήνας, το The Clumsies δείχνει να ζει ακόμη στη σκιά της παλιάς του δόξας, εκπέμποντας στασιμότητα εκεί που κάποτε υπήρχε φαντασία στη δημιουργία
Υπάρχουν μπαρ που δεν τα επισκέπτεσαι απλώς, τα κουβαλάς μέσα σου ως εμπειρίες. Το The Clumsies ήταν για χρόνια ένα από αυτά. Ένα σημείο αναφοράς για την Αθήνα, ένα όνομα που ακουγόταν παγκοσμίως, μια στάση υποχρεωτική για κάθε cocktail lover.
Όταν όμως, σήμερα, περνάς την πόρτα του The Clumsies, αυτό που νιώθεις δεν είναι προσμονή αλλά μια περίεργη ακινησία. Σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει, όχι με ρομαντισμό, αλλά με αμηχανία. Το The Clumsies μοιάζει να επαναλαμβάνει τον εαυτό του χωρίς να το αντιλαμβάνεται.
Η πρώτη αίσθηση είναι η αδιαφορία. Όχι επιθετική, όχι αγενής, απλώς παρούσα. Το βλέπεις στα πρόσωπα, το νιώθεις στην ενέργεια του χώρου. Το The Clumsies δεν δείχνει να προσπαθεί να σε κερδίσει. Σαν να θεωρεί δεδομένο ότι ήδη το έχει κάνει. Κι όμως, η εμπειρία σήμερα δεν στηρίζεται στη συνολική ατμόσφαιρα, αλλά σχεδόν αποκλειστικά στο service.
Το προσωπικό σάλας είναι αυτό που τελικά σώζει κάπως την κατάσταση, με ευγένεια και επαγγελματισμό που έρχεται σε αντίθεση με τη γενικότερη νωχελικότητα.
Στα ποτά, η εικόνα είναι διχασμένη. Τα classics στο The Clumsies είναι σωστά, τεχνικά καλά, ισορροπημένα, χωρίς λάθη αλλά πιο γενικευμένα, χωρίς κάτι το παραπάνω, χωρίς κάποια συγκίνηση. Δεν υπάρχει εκείνη η σπίθα που κάποτε έκανε το The Clumsies να ξεχωρίζει.
Τα signature cocktails, από την άλλη, μοιάζουν υπερβολικά «δουλεμένα». Υπερ-μηχανοποιημένα, σχεδόν επιδεικτικά. Πήλινα δοχεία, ιδιαίτερα σερβιρίσματα, περίπλοκες τεχνικές. Όμως πίσω από το concept, συχνά λείπει η ουσία. Αναρωτιέσαι αν πίνεις ένα ποτό ή αν παρακολουθείς μια άσκηση τεχνικής.
Το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία. Το πρόβλημα είναι όταν η φιλοδοξία αντικαθιστά την απόλαυση. Πολλές φορές μαγαζιά μεγάλης ή μάλλον διεθνούς επιτυχίας, φαίνεται να επενδύουν όλο και περισσότερο στην εικόνα, παρά στη γεύση. Σε εντυπωσιάζει ο τρόπος που έρχεται το ποτό στο τραπέζι, αλλά δυσκολεύεσαι να θυμηθείς τη γευστική του ταυτότητα λίγα λεπτά μετά. Η πολυπλοκότητα δεν είναι από μόνη της αρετή. Όταν όμως γίνεται αυτοσκοπός, χάνει το νόημά της.
Και κάπου εδώ γεννιέται το βασικό ερώτημα: πως ένα τόσο σπουδαίο μπαρ φτάνει να δείχνει κουρασμένο;
Πως το The Clumsies, που κάποτε καθόριζε τάσεις, σήμερα μοιάζει να τις ακολουθεί με καθυστέρηση; Ίσως η επιτυχία να είναι πιο επικίνδυνη από την αποτυχία. Όταν ένα όνομα γίνεται brand, υπάρχει ο κίνδυνος να αρχίσει να πιστεύει περισσότερο στη φήμη του παρά στη δουλειά που απαιτείται για να τη διατηρήσει.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι ότι το The Clumsies έχει πέσει. Είναι ότι δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνεται. Η αυτοπεποίθηση παραμένει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η ενέργεια. Εκεί που κάποτε ένιωθες ότι κάτι συμβαίνει, τώρα αισθάνεσαι ότι κάτι επαναλαμβάνεται. Και η επανάληψη, ειδικά σε έναν χώρο που βασίζεται στη δημιουργικότητα, αν δεν είναι τουλάχιστον καλοδουλεμένη, να υπάρχει μια συνοχή στην ποιότητα, είναι ο πιο ύπουλος εχθρός.
Το The Clumsies παραμένει ένα καλό μπαρ. Αλλά δεν είναι πια το μπαρ που άλλαξε το χάρτη της πόλης. Κι αυτό δεν είναι απλώς μια νοσταλγική διαπίστωση, είναι μια κοινή γνώμη από διάφορες πλευρές.
Γιατί όταν έχεις υπάρξει κορυφή, οφείλεις να κρίνεσαι με τα δικά σου υψηλά στάνταρ. Και σήμερα, το The Clumsies δείχνει να απέχει από αυτά περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
