Εδώ το τραπέζι γεμίζει, η κουβέντα ανοίγει και το «πέρασα καλά» δεν είναι σύνθημα
Το Ντάνγκαρα το επισκέφθηκα μεσημέρι, στην πλατεία πάνω από τη Ροτόντα, σε ένα σημείο που έχει πάντα κίνηση, φωνές, φοιτητές, παρέες που μπαινοβγαίνουν. H τοποθεσία ταιριάζει απόλυτα στη φιλοσοφία του μαγαζιού. Δεν είναι χώρος που ζητάει ησυχία ή προσοχή. Είναι χώρος που ζητάει κόσμο. Να γεμίσουν τα τραπέζια, να μπουν πιάτα στη μέση, να ανοίξει κουβέντα.
Το όνομα δεν είναι τυχαίο. Στη Φλώρινα η λέξη “ντάνγκαρα” σημαίνει “πέρασα καλά”, “είχε χαβαλέ’, “είχε φάση”. Και το μαγαζί δεν το λέει απλώς, το υποστηρίζει. Από τον τρόπο που στήνεται το μενού, μέχρι τον τρόπο υποδοχής και την τροπή που παίρνουν τα πράγματα στο τραπέζι όσο περνά η ώρα. Δεν έρχεσαι εδώ για ένα «πιάτο». Έρχεσαι για εμπειρία παρέας.
Ο χώρος έχει πρόθεση για βαλκανικό μαγαζί και balkan cuisine, αν και αισθητικά θα μπορούσε να κάνει ένα βήμα παραπάνω. Δεν είναι όμως αυτό που καθορίζει την εμπειρία. Γιατί εδώ το βάρος πέφτει στο τραπέζι και αυτό γεμίζει γρήγορα και γενναιόδωρα.
Πίσω από το Ντάνγκαρα βρίσκεται ο Μπάμπης Τσοτάκης, ένας άνθρωπος που φαίνεται ξεκάθαρα ότι αγαπά την ντόπια κουζίνα και τα υλικά του τόπου του. Η Δυτική Μακεδονία και ειδικά η Φλώρινα, από όπου ο ίδιος κατάγεται, δεν εμφανίζεται σαν concept ή σαν εύκολη ταμπέλα, είναι παρούσα στη λογική του φαγητού και στις γεύσεις.
Παράλληλα, ο Μπάμπης δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά την τοπική αγορά: το μαγαζί λειτουργεί ιδανικά ως φοιτητικός παράδεισος, αλλά την ίδια στιγμή δεν αποκλείει κανέναν. Είναι εξίσου φιλόξενο σε παρέες που θέλουν να μοιραστούν πιάτα, προς οικογένειες και ανθρώπους που θέλουν απλώς να καθίσουν άνετα και να απολαύσουν το φαγητό του.
Στην κουζίνα βρίσκεται ο σεφ Κωνσταντίνος Φωτιάδης, με ενεργό ρόλο και ουσιαστική επίβλεψη. Τίποτα δε μένει στην τύχη. Η κουζίνα είναι ανοιχτή και αυτό λέει πολλά: αν θέλεις να ρίξεις μια ματιά, βλέπεις καθαρά τη ροή της, πως κινείται η ομάδα, πώς στήνονται τα πιάτα.
Προσωπικά, εκτιμώ ιδιαίτερα μαγαζιά που επιλέγουν να δουλεύουν με τοπικές κουζίνες και να τις εξελίσσουν διακριτικά, αντί να γεμίζουν το μενού με άσχετες, ξενόφερτες ιδέες.
Έτσι γενναιόδωρα γέμισε και το δικό μου το τραπέζι. Ξεκίνησα με σαλάτα φακής, δροσερή, σωστά δεμένη και ιδανική για αρχή. Ακολούθησε το περέκ, ένα πιάτο που καταλαβαίνεις από την πρώτη μπουκιά ότι δεν προορίζεται για έναν. Γεμάτο, πλούσιο σε τυρί, μεγάλο, όπως άλλωστε και τα περισσότερα πιάτα του μαγαζιού. Εδώ δεν παίζεις με μερίδες «δοκιμής». Παίζεις κανονικά.
Το Ντάνγκαρα έχει και πιάτα ημέρας, κάτι που του δίνει ζωντάνια και λόγο να επιστρέψεις.
Την ημέρα που το επισκέφθηκα δοκίμασα τον μπρεζέ μαύρο χοίρο. Ήταν ακριβώς αυτό που υποσχόταν το πιάτο όταν το διαβάζεις: ζουμερός,σωστά μαγειρεμένος, χωρίς υπερβολές.
Η αλήθεια είναι πως για να δοκιμάσεις περισσότερα πιάτα χρειάζεται δεύτερη επίσκεψη όχι γιατί κάτι έλειπε, αλλά γιατί οι ποσότητες απλώς δεν σου το επιτρέπουν. Και αυτό, σε ένα τέτοιο μαγαζί, είναι ένα από τα θετικά στοιχεία του. Χάρηκα πραγματικά την παρέα του Μπάμπη και τη συζήτηση που κάναμε.
Μου αρέσει να βλέπω νέους ανθρώπους να προσπαθούν, να πιστεύουν σε αυτό που κάνουν και να το υποστηρίζουν καθημερινά, χωρίς φανφάρες. Το Ντάνγκαρα δεν προσποιείται κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι. Είναι ένα μαγαζί για να περάσεις καλά. Να γελάσεις, να φας, να μοιραστείς. Να έχει χαβαλέ. Να έχει φάση. Να είναι, δηλαδή, ντάνγκαρα!
