Ένα ιστορικό όνομα που επιλέγει να μιλά με τη γεύση του παρόντος
Στο χώρο της εστίασης, οι «δυναστείες» αποτελούν σπάνιο φαινόμενο.
Ο Βασίλαινας, με ρίζες στην οδό Αιτωλικού στον Πειραιά – κοντά στα παλιά καρβουνιάρικα – αλλά και με μακρόχρονη, σοβαρή γευστική και κοσμική παρουσία στη γειτονιά του Χίλτον, είναι αναμφίβολα μία από αυτές. Η οικογένεια Βασίλαινα κρατά εδώ και 100 χρόνια τα «σκήπτρα» της γεύσης, παραμένοντας ζωντανή, επίκαιρη και απολαμβάνοντας τη διαχρονική εμπιστοσύνη των φίλων του καλού φαγητού.
Θα μπορούσα άνετα να συνεχίσω τη διήγηση αναφερόμενος στην ιστορία αυτού του ιστορικού, για το χώρο της γεύσης, ονόματος που παραμένει ζωντανό πάνω από έναν αιώνα. Σημειωτέον ότι ακόμη και τη μικρή περίοδο που παρέμεινε κλειστό, ήταν συχνά αντικείμενο συζήτησης.
Νομίζω όμως, ότι η νεότερη γενιά «ποπ», η οποία κινείται κατά κύριο λόγο στον χώρο της ψυχαγωγίας και της γεύσης, μάλλον ενδιαφέρεται περισσότερο για το σήμερα παρά για αυτά που συνέβησαν πριν από 100 χρόνια ή τη δεκαετία του ’60, όταν ο Βασίλαινας απέκτησε και το φωτοστέφανο της διασημότητας.
Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι ένα σημαντικό στοιχείο στο οποίο οφείλεται τόσο η μακροζωία όσο και η επιτυχία του ομώνυμου εστιατορίου είναι ο Θανάσης Βασίλαινας. Αποτελεί ένα (σχετικά σπάνιο, δυστυχώς, για το χώρο) παράδειγμα του πόσο σημαντικό εφόδιο για όλους τους επαγγελματικούς χώρους είναι η μόρφωση και η ευρύτερη παιδεία που αποκτάς όταν διευρύνεις τους ορίζοντές σου.
Ας έρθουμε όμως στο θέμα μας.
Ο σύγχρονος Βασίλαινας της οδού Βρασίδα είναι ένα αστικό εστιατόριο χωρίς πολλά περιττά στολίδια, αλλά αισθητικό ως σύνολο. Το υαλοπέτασμα που χαρακτηρίζει όλη την πρόσοψη του δίνει ένα πρόσθετο θετικό στοιχείο, καθώς το εστιατόριο γειτνιάζει με το μικρό παρκάκι και το πράσινο της απέναντι πλευράς της οδού Βρασίδα. Αυτό όμως που κάνει τον Βασίλαινα έναν πολύ ενδιαφέροντα προορισμό ψυχαγωγικής εξόδου είναι η γευστική του πρόταση.
Το μενού κάνει μια πρόταση με διπλό πρόσημο: καταρχήν Ελληνικό και, κατά δεύτερον, με τονισμένα χαρακτηριστικά ψαροφαγίας. Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, δεν μπορώ να πω ότι με εκπλήσσει αν σκεφτούμε την Πειραιώτικη καταγωγή του εστιατορίου.
Κύριο χαρακτηριστικό της πρότασης του Βασίλαινα είναι ο πλήρως κατανοητός χαρακτήρας της. Ακόμη και για πελάτες στους οποίους αρέσει το «φαγητό έξω», αλλά ταυτόχρονα απεχθάνονται τα πιατάκια, τα σετ μενού, τις ακαταλαβίστικες περιγραφές και την αδυναμία να αντιληφθούν το περιεχόμενο του πιάτου. Μου έχει τύχει να ακούσω φίλη μου να απορρίπτει πιάτο εστιατορίου λέγοντας: «εγώ δεν μπορώ να φάω κάτι που δεν ξέρω τι είναι».
Σε ό,τι με αφορά, στην πρόσφατη επίσκεψή μου δοκίμασα μόνο πιάτα από τον χώρο της ψαροφαγίας, παρά το γεγονός ότι το μενού κάνει και δύο-τρεις προτάσεις με βασικό στοιχείο το κρέας.
Χωρίς καμία πρόθεση πριμοδότησης του εστιατορίου, θα πω ότι κανένα από όσα δοκίμασα δεν εμφάνισε γευστικές παραλείψεις με ιδιαίτερη σημασία. Αντίθετα μάλιστα, θα επισημάνω την ιδιαίτερα καλή, διαχρονικά, ψαρόσουπα, τη σουπιά φρικασέ και την πρωτότυπη σε σύνθεση και εμφάνιση αθηναϊκή με ωμό ρείκι και καπνιστή μαγιονέζα.
Πρωτότυπη και πολύ καλή ήταν και η πατέ ψαριού, η οποία με λίγες μικρές αλλαγές μπορεί να γίνει ένα από τα must του Βασίλαινα. Τέλος, το συκώτι σφυρίδας που ήρθε στο τραπέζι είναι ένας σπάνιος μεζές, τον οποίο δυστυχώς δεν μπορείς να βρεις κάθε μέρα. Αν όμως σας το προτείνουν, μην κάνετε το λάθος να αρνηθείτε.
Πριν κλείσω, θα πω δυο λόγια για τη wine list. Και μόνο το γεγονός ότι υπάρχει μια ειδική κατασκευή-κάβα, από την οποία διακρίνεις άνετα το εσωτερικό της και τον αρκετά μεγάλο αριθμό φιαλών που συνθέτουν μια ενδιαφέρουσα wine list, είναι αρκετό.
Τέλος, το service, μια μέρα που το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο, είναι επαρκές και γρήγορο.
Το μόνο που μένει να προσθέσω είναι ότι ο Βασίλαινας είναι ίσως το πιο σημαντικό εστιατόριο στην περιοχή του Χίλτον, και αυτό που απομένει είναι να δούμε τι θα κάνει γευστικά το μεγάλο ξενοδοχείο, το οποίο τους επόμενους μήνες θα ανοίξει πάλι τις πόρτες του.
