Ένα από τα πιο διάσημα μπαρ του κόσμου και μια εμπειρία που γεννά ερωτήματα
Υπάρχει μια άβολη σιωπή γύρω από κάποια μαγαζιά. Όχι γιατί δεν υπάρχει άποψη, αλλά γιατί κανείς δεν θέλει να την πει φωναχτά. Το Baba Au Rum είναι ένα από αυτά. Ένα μπαρ με τεράστια διεθνή φήμη, βραβεία, λίστες και ιστορία, που τα τελευταία χρόνια – τουλάχιστον για μένα – μοιάζει να βρίσκεται σε μια σταθερή καθοδική πορεία. Και όμως, ελάχιστοι τολμούν να το πουν. Γιατί η φήμη, πολλές φορές, λειτουργεί σαν φίλτρο: πας επειδή «πρέπει», όχι επειδή αξίζει.
Στην πρώτη μου επίσκεψη, τα cocktails ήταν οκ, ήταν ωραία. Είχαν ισορροπία, είχαν σωστή εκτέλεση, αλλά δεν είχαν εκείνο το περιβόητο wow που όλοι περιγράφουν. Δεν έφυγα απογοητευμένος, αλλά ούτε και ενθουσιασμένος. Φέτος όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Και δυστυχώς, προς το χειρότερο.
Αφήνοντας στην άκρη την προσωπική γεύση, που πάντα οφείλεις να το κάνεις, ξεκίνησα με δύο κλασικά: μια Margarita και ένα Rob Roy. Η Margarita ήρθε γλυκιά. Πιο γλυκιά απ’ όσο θα έπρεπε. Ένα cocktail που από τη φύση του ζητά οξύτητα και φρεσκάδα, δεν άφηνε γνώριμες γευστικές εντυπώσεις. Αλλά το Rob Roy ήταν αυτό που πραγματικά με προβλημάτισε. Ένα δυνατό cocktail, σε αλκοόλ και χαρακτήρα μιας και έχει σκωτσέζικο ουίσκι σαν βάση και κόκκινο βερμούτ, πρέπει να έχει σώμα, βάθος, επίγευση που να παραμένει για αρκετά λεπτά μετά την πρώτη γουλιά. Αυτό που ήρθε στο ποτήρι ήταν κάτι αναιμικό, επίπεδο, με σχεδόν ανύπαρκτη επίγευση. Ένα Rob Roy που απλώς… πέρασε και χάθηκε.
Στη συνέχεια δοκίμασα δύο cocktails από τον experimental κατάλογο. Οι ιδέες, ομολογουμένως, ενδιαφέρουσες, αλλά η εκτέλεση θύμιζε περισσότερο δοκιμή παρά ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Το ένα έμοιαζε με αραιωμένο σιρόπι ζάχαρης. Το άλλο με ένα υπερβολικά ξινό Bloody Mary χωρίς καμία ισορροπία. Το πρόβλημα δεν είναι τα πειράματα. Το πρόβλημα είναι πότε το πείραμα βγαίνει από το εργαστήριο και σερβίρεται – και μάλιστα με τι αντίτιμο.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Το Baba Au Rum έχει ατμόσφαιρα, έχει vibes, έχει ευγενικό και πρόθυμο προσωπικό. Όμως στο τέλος της ημέρας είναι μπαρ. Και ο κόσμος δεν πρέπει να πηγαίνει εκεί για το όνομα στον τοίχο, αλλά για το τι υπάρχει στο ποτήρι. Όταν στις εποχές που ζούμε, ένα κοκτέιλ ξεπερνάει τα budget πολλών αλλά πολλοί θα βγουν έστω και για ένα, επειδή η διασκέδαση είναι για όλους, το να πληρώνεις καλά χρήματα και λαμβάνεις κάτι ξεκάθαρα κατώτερο των προσδοκιών, τότε κάτι δεν πάει καλά.
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτή η άποψη είναι αποτέλεσμα μιας κακής βραδιάς. Ότι ένα αρνητικό βίωμα αρκεί για να θολώσει την κρίση οποιουδήποτε, όμως όταν με τον καιρό, ακούω τα ίδια πράγματα από όλο και περισσότερους ανθρώπους – πελάτες, φίλους, ανθρώπους που αγαπούν το καλό ποτό. Ακόμα και συναδέλφους του χώρου. Διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικές στιγμές, αλλά μια κοινή αίσθηση: ότι κάτι έχει αλλάξει. Και όχι προς το καλύτερο. Όταν η ίδια παρατήρηση επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, παύει να είναι μια απλή σύμπτωση και αρχίζει να μοιάζει με σύμπτωμα.
Το ερώτημα, τελικά, είναι: Πότε τα διάσημα bars σταματούν να αμφισβητούν τον εαυτό τους; Γιατί κάποια συνεχίζουν να δουλεύουν, να εξελίσσονται και να προσπαθούν αν και ήδη είναι στα καλύτερα, ενώ άλλα επαναπαύονται στη φήμη τους και αρνούνται να δουν την πραγματικότητα κατάματα;
Ίσως γιατί το πιο δύσκολο πράγμα στην επιτυχία δεν είναι να φτάσεις ψηλά, αλλά να παραμείνεις στη θέση που είσαι! Όχι για τα βραβεία, αλλά για τον πραγματικό κόσμο που θα έρθει στο μαγαζί σου.
