Σ’ ένα σπίτι του 19ου αιώνα, η Αυλή στου Ψυρρή μας ταξιδέψει στην παλιά Αθήνα που αγαπήσαμε από τις ασπρόμαυρες ταινίες εποχής
Στην Αυλή στου Ψυρρή θα κάνεις ένα ταξίδι σε μια νοσταλγική εποχή που δεν πρόλαβες να ζήσεις. Τότε που η περιοχή ήταν μια αφτασίδιωτη λαϊκή γειτονιά. Στην οδό Αγίου Δημητρίου στου Ψυρρή λοιπόν, δίπλα από μία αποθήκη ψιλικών, υπάρχει μία κρυφή πορτούλα, που αν δεν ξέρεις που οδηγεί, δύσκολα μπορείς να φανταστείς τι κρύβει πίσω της, κι ακόμη πιο δύσκολα την ανοίγεις.
Εμείς φυσικά και την ανοίξαμε και παρότι ξέραμε που θα μας οδηγούσε, αυτό που αντικρίσαμε μας εξέπληξε…
Με το που ανοίγεις τη σιδερένια πόρτα, βρίσκεσαι σ’ ένα χώρο και αυτό που ασυναίσθητα σου έρχεται στο μυαλό, είναι κάποια θολή σκηνή από ταινία της της Finos Films στη δεκαετία του 50’, σε back to the future έκδοση.
Ένας μακρόστενος χαμηλοτάβανος διάδρομος, οδηγεί σε μία ασβεστωμένη αυλή με μπλε παραθυρόφυλλα, old school τσίγκινες καρέκλες και τραπέζια με καρό πλαστικά τραπεζομάντηλα. Τη διακόσμηση συμπληρώνουν ξύλινες κορνίζες με παλιές διαφημίσεις και στιγμιότυπα από ταινίες εποχής, ενώ στα της μουσικής θ’ ακούσεις λαϊκά και ρεμπέτικα. Αν εξαιρέσεις τους θαμώνες, είναι λες και τίποτα δεν έχει αλλάξει από την Κατοχή, τότε που πρωτάνοιξε η Αυλή στου Ψυρρή.
Παλαιότερα λειτουργούσε μόνο ως καφενείο εξυπηρετώντας σχεδόν αποκλειστικά ανθρώπους της βιοπάλης και μεγαλύτερης ηλικίας θαμώνες, που είχαν καθιερώσει να πίνουν στην Αυλή τον πρωινό καφέ τους. Με άλλα λόγια, ήταν ένας παραδοσιακός συνοικιακός καφενές για τους κατοίκους της περιοχής.
Πλέον, η μικρή πόρτα ανοίγει από ένα ευρύ ηλικιακό φάσμα, όπου δίπλα «στους παλιούς», θα δεις νεανικές παρέες, φοιτητές, ζευγάρια και τουρίστες, που μοιράζονται κάποια λίγα παραδοσιακά πιάτα (κυρίως μεζέδες) με τη μπύρα ή το ούζο τους. Κάτι που επίσης προκαλεί φοβερή εντύπωση, είναι οι υπερβολικά καλές τιμές που έχει διατηρήσει η Αυλή. Τιμές που σίγουρα δε βρίσκεις στο κέντρο Αθήνας, αλλά θα δυσκολευτείς πολύ να βρεις και σε συνοικιακά μαγαζιά.
Τη μέρα που επισκεφτήκαμε την Αυλή, όλα τα τραπεζάκια ήταν γεμάτα (δεν είναι και πολλά), οπότε χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο μέχρι να αδειάσει κάποιο. Ευτυχώς, η αναμονή δεν κράτησε πολύ και μετά από λίγο καθόμασταν σ’ ένα από τα μικρά τραπεζάκια της μακρόστενης αυλής, με τα ρετρό τραπεζομάντηλα.
Παρά τον κόσμο γύρω μας, εξυπηρετηθήκαμε πολύ γρήγορα και το service μας έκανε να νιώσουμε πραγματικά ένα με το μέρος. Ο κατάλογος που ήρθε μπροστά μας, ήταν αυτό που περιμέναμε. Απλός, χωρίς όμως να του λείπει τίποτα. Στην Αυλή δεν θα βρείτε μοντερνιές, γκουρμεδιές και τα σχετικά. Θα φάτε νόστιμα κλασσικά πιάτα, που θυμίζουν το σπιτικό φαγητό που μας μαγείρευαν οι γιαγιάδες μας.
Αφού λοιπόν παραγγείλαμε το κρασάκι μας, το συνοδεύσαμε για αρχή μ’ ένα γευστικό σαγανάκι. Πικάντικο, αλμυρούτσικο, πολύ γευστικό και χωρίς να κολυμπάει στο λάδι, κάτι που μπορεί να φοβάσαι λόγω της φύσης του μαγαζιού.
Στο ίδιο γευστικό προφίλ, η χωριάτικη σαλάτα και ένα τζατζίκι που δε τσιγκουνευόταν το σκόρδο, που σίγουρα δεν μας απογοήτευσαν καθόλου. Τελευταία και καλύτερα θα λέγαμε, ήταν δυο πεντανόστιμα πιάτα, που και μόνο από την μυρωδιά ανοίγουν την όρεξη και ξυπνούν αναμνήσεις. Μιλάμε για τις πατάτες που πάνω τους απλώνονταν 2 τηγανιτά αυγά με κρόκο, ιδανικό πιάτο για βούτες, και μια γευστικότατη χοιρινή τηγανιά. Όσο για τις βούτες, το ψωμάκι που ήρθε στο τσίγκινο μπολάκι, αξιοποιήθηκε στο έπακρο.
Μπορεί να αργήσαμε να επιστρέψουμε στην Αυλή στου Ψυρρή, αλλά σίγουρα δεν την ξεχνάμε μια και εκτός του φαγητού είναι μοναδική στην ατμόσφαιρα και στα vibes. Και το λέμε, έχοντας επισκεφτεί πολλές φορές, αρκετά παλιά μεζεδοπωλεία με παράδοση χρόνων. Κανένα όμως δεν είναι σαν την Αυλή.
Η ατμόσφαιρα εδώ είναι πολύ διαφορετική απ’ ό,τι έχουμε συνηθίσει. Είναι λες και όλα έχουν παραμείνει σε μία μακρινή εποχή, που παράλληλα ζει στο τώρα, χωρίς όμως την ψεύτικη επιτηδευμένη νοσταλγία. Πίσω από τη μικρή σιδερένια πόρτα, κρύβεται ένας άλλος κόσμος που μας θυμίζει όμορφες δεκαετίες που ακόμη κι αν κάποιοι από εμάς δεν τις έχουμε ζήσει, η επαφή μαζί τους είναι μια όμορφη εμπειρία.
