Με διεθνή ονόματα και αιχμηρές τοποθετήσεις για ταυτότητα, βιωσιμότητα και επιχειρηματικότητα, το Forum άνοιξε έναν ουσιαστικό διάλογο για το μέλλον της ελληνικής γαστρονομίας
Ο Φεβρουάριος έκρυβε μια ευχάριστη έκπληξη για τη γαστρονομική σκηνή της χώρας: το Athens Gastronomic Forum 2026, που πραγματοποιήθηκε στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων. Για δύο ημέρες, αναγνωρισμένοι σεφ από την Ελλάδα και το εξωτερικό μοιράστηκαν τη σκηνή του αμφιθεάτρου, καταθέτοντας ιδέες, οράματα και προβληματισμούς για το μέλλον της γαστρονομίας.
Έχοντας συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια, μπορώ να αναγνωρίσω πότε μια πρωτοβουλία εξελίσσεται σε ουσιαστική διοργάνωση. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Δημήτρης Αντωνόπουλος, έμπειρος δημοσιογράφος και κριτικός γεύσης, κατάφερε, με μια μικρή ομάδα, να υλοποιήσει ένα φιλόδοξο όραμα: να φέρει στην Αθήνα σημαντικούς επαγγελματίες του κλάδου και να ανοίξει έναν πραγματικό διάλογο για το μέλλον της ελληνικής γαστρονομίας. Το Forum δεν περιορίστηκε σε τεχνικές ή παρουσιάσεις νέων πιάτων, επιχείρησε να αναδείξει τη δύναμη των συνεργειών και τη σημασία της υπέρβασης στερεοτύπων.
Παρά τη θετική εντύπωση, η πρόκληση της συνεργατικότητας στη χώρα μας παραμένει υπαρκτή. Η αειφορία, η συλλογική δράση και η στρατηγική ανάπτυξη της γαστρονομίας απαιτούν νοοτροπιακές αλλαγές που δεν επιτυγχάνονται εύκολα. Ωστόσο, η ίδια η ύπαρξη του forum αφήνει μια αίσθηση αισιοδοξίας ότι μπορούν να τεθούν οι βάσεις για έναν πιο ώριμο και συντονισμένο κλάδο.
Ο Δημήτρης Αντωνόπουλος απέδειξε πως, με την εκτενή του δημοσιογραφική εμπειρία, τις γνώσεις του για την κριτική της γεύσης, την ενημέρωση του για τις γαστρονομικές τάσεις και τον κύκλο επαφών του, μπόρεσε να διοργανώσει μια σημαντική εκδήλωση και να συγκεντρώσει το απαραίτητο, εξειδικευμένο κοινό που απαιτεί η δράση.
Το Athens Gastronomic Forum 2026, κακά τα ψέμματα, δεν είναι για όλους και δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Είναι μια διοργάνωση για ακαδημαϊκούς επιπέδου & επαγγελματίες: σεφ που επιδιώκουν εξέλιξη, επιχειρηματίες που θέλουν να αναβαθμίσουν την εμπειρία των χώρων τους, ανθρώπους της αειφορίας, νέους μάγειρες που αναζητούν έμπνευση και διεθνή προσανατολισμό. Η θεματολογία κινήθηκε πέρα από το «πιάτο», αγγίζοντας κοινωνικές, πολιτισμικές και επιχειρηματικές διαστάσεις της γαστρονομίας.
Με τη συμμετοχή διεθνώς αναγνωρισμένων ονομάτων όπως ο Joan Roca, ο Rasmus Munk και ο Albert Adrià, η διοργάνωση έδειξε ότι η Αθήνα μπορεί να σταθεί στον παγκόσμιο συνεδριακό γαστρονομικό χάρτη. Το όραμα για μια πλατφόρμα ανταλλαγής ιδεών και καινοτομίας είναι φιλόδοξο, αλλά τέτοιες πρωτοβουλίες είναι που δημιουργούν νέα σημεία αναφοράς. Αν θα έπρεπε να αναζητήσουμε ένα διεθνές παράδειγμα έμπνευσης, αυτό θα ήταν το Madrid Fusión, ένα καθιερωμένο summit που εδώ και περισσότερο από είκοσι χρόνια λειτουργεί ως καταλύτης για την παγκόσμια υψηλή γαστρονομία.
Το Athens Gastronomic Forum βρίσκεται ακόμη στην αρχή της διαδρομής του, όμως έκανε ένα πρώτο, ουσιαστικό βήμα: άνοιξε το διάλογο και έθεσε τον πήχη ψηλά.
Ο Δανός σεφ Rasmus Munk από το εστιατόριο Alchemist έφερε στο βήμα μια γαστρονομία που συνομιλεί με την κοινωνία. Σε ένα χώρο που θυμίζει πλανητάριο, με 52 θέσεις και εμπειρία που αλλάζει καθημερινά, το φαγητό γίνεται μέσο αφήγησης. Βρώσιμο «πλαστικό» για να μιλήσει για τη ρύπανση των ωκεανών, μετατροπή CO₂ σε πρωτεΐνη, συνεργασίες με καλλιτεχνικούς και επιστημονικούς οργανισμούς: η υψηλή κουζίνα ως πλατφόρμα προβληματισμού. «Δεν αρκεί να είμαστε μάγειρες – οφείλουμε να μεταφέρουμε μηνύματα», ήταν το υποδόριο συμπέρασμα.
Στον αντίποδα, αλλά όχι σε αντίθεση, ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης έθεσε το ερώτημα της ελληνικής ταυτότητας. Η φασολάδα μπορεί να μεταφερθεί στο καλοκαίρι; Το σουβλάκι γίνεται να επανανοηματοδοτηθεί; Η ελληνική κουζίνα, όπως τόνισε, διαθέτει ιστορική συνέχεια και βαθιά πολιτισμική ρίζα, όμως χρειάζεται τεχνική αυτοπεποίθηση για να σταθεί στο διεθνές στερέωμα. Το «χθες» ως θεμέλιο για το «αύριο» ήταν μια από τις πιο ουσιαστικές φράσεις του διημέρου.
Ο Άνταμ Κοντοβάς ανέδειξε μια άλλη διάσταση: ελληνική πρώτη ύλη ως βάση, ακόμη και μέσα σε ένα fusion αφήγημα με επιρροές από Ασία και Μέση Ανατολή. Zero waste πρακτικές, συνεργασίες με φάρμες και έμφαση στη βιώσιμη αλιεία δείχνουν ότι η καινοτομία δεν αναιρεί την τοπικότητα. Αντίθετα, τη χρειάζεται.
Η έννοια της γαστρονομίας ως τέχνη αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Andoni Aduriz του Mugaritz, ο οποίος μίλησε για «μαγείρεμα τοπίων και μνήμης». Κάθε χρονιά το εστιατόριό του βασίζεται σε ένα concept – διαφάνεια, γλώσσα, αφήγηση – αποδεικνύοντας ότι η θερμοκρασία, οι λέξεις και η εμπειρία μπορούν να λειτουργήσουν ως συστατικά εξίσου σημαντικά με τα υλικά.
Παράλληλα, το forum δεν απέφυγε τα δύσκολα ζητήματα βιωσιμότητας. Από τα time slots στα εστιατόρια, που παρουσιάστηκαν ως εργαλείο οικονομικής επιβίωσης, μέχρι τη φροντίδα της ψυχικής υγείας των ομάδων κουζίνας, έγινε σαφές ότι η νέα εποχή της γαστρονομίας δεν αφορά μόνο το πιάτο, αλλά και το σύστημα που το παράγει.
Στο επίκεντρο βρέθηκε και το ερώτημα αν τα fine dining εστιατόρια των ξενοδοχείων μπορούν να λειτουργήσουν ως μοχλός προσέλκυσης τουρισμού υψηλής αξίας. Η απάντηση δεν ήταν μονομερής: απαιτείται αυθεντικότητα, σύνδεση με τον τόπο και ισορροπία ανάμεσα στη διεθνή τάση και την τοπική αφήγηση.
Το Athens Gastronomic Forum 2026 έδειξε ότι η Ελλάδα δεν αρκείται πια στον ρόλο του γαστρονομικού παρατηρητή. Διεκδικεί θέση στο διεθνή διάλογο, όχι μόνο με προϊόντα και πρώτες ύλες, αλλά με ιδέες. Και αυτό ίσως είναι το πιο ώριμο βήμα της ελληνικής κουζίνας μέχρι σήμερα.
Ακολουθήστε μας
Περισσότερα
