Η νέα κινηματογραφική μεταφορά της Emily Brontë από την Emerald Fennell επενδύει στον αισθησιασμό και την εικόνα, αφήνοντας πίσω τη γοτθική ουσία του κλασικού μυθιστορήματος
Τα πολυαναμενόμενα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» (μυθιστόρημα του 1847) επιστρέφουν στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2026, αυτή τη φορά μέσα από τη ματιά της σκηνοθέτιδας Emerald Fennell. Μπαίνουμε στην αίθουσα με σοκολάτες και ποπ κορν, έτοιμοι να παραδοθούμε σε μια ερωτικά φορτισμένη, αισθητικά στυλιζαρισμένη εκδοχή ενός από τα πιο σκοτεινά μυθιστορήματα της αγγλικής λογοτεχνίας.
Το αποτέλεσμα; Μια φαντασιακή αφήγηση με σημαντικές διαφοροποιήσεις στην πλοκή, στους χαρακτήρες και, κυρίως, στην αίσθηση που αφήνει το πρωτότυπο έργο. Και αυτό είναι κάτι που δύσκολα θα αγνοήσει όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο.
Αξίζει, τελικά, να τη δεις;
Η μεταφορά στη μεγάλη οθόνη φλερτάρει με τη λογική ενός σύγχρονου «Άρλεκιν» υψηλής αισθητικής. Οι sexy πρωταγωνιστές και ο επικοινωνιακός θόρυβος γύρω από τα ονόματά τους τροφοδότησαν την αναμονή. Έσπευσα να τη δω: δεν έκλαψα, γέλασα σε ορισμένα σημεία, όμως βρέθηκα να σκέφτομαι σκηνές ακόμη και δέκα ημέρες μετά την προβολή. Κι αυτό, από μόνο του, κάτι λέει.
Ας βάλουμε, λοιπόν, τα πράγματα σε μια σειρά.
Μια σύντομη αναδρομή
Το μυθιστόρημα της Brontë υπήρξε από την πρώτη στιγμή ένα έργο βαθιά τραγικό και ωμό, που προκάλεσε σοκ στην εποχή του. Δεν πρόκειται για μια κλασική ρομαντική ιστορία, αλλά για μια εξερεύνηση της εμμονής, της εκδίκησης και της αυτοκαταστροφικής αγάπης. Οι χαρακτήρες είναι συχνά σκληροί και αντιπαθητικοί, το συναίσθημα οριακά μελοδραματικό, ενώ η γοτθική ατμόσφαιρα και η άγρια φύση λειτουργούν σχεδόν ως προέκταση της ψυχολογίας τους.
Η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1920, στον βουβό κινηματογράφο. Η κλασική εκδοχή του 1939, με τους Laurence Olivier και Merle Oberon, υιοθέτησε έναν πιο ρομαντικό τόνο και, όπως και η σημερινή εκδοχή, δεν συμπεριέλαβε τη δεύτερη γενιά χαρακτήρων του βιβλίου. Ήταν λιγότερο σκοτεινή και, προφανώς, λιγότερο σεξουαλικά φορτισμένη.
Από τη δεκαετία του ’50 έως και το ’70, βρετανικές τηλεοπτικές παραγωγές ακολούθησαν πιο πιστά την αφήγηση. Το 1970, ο Robert Fuest παρέδωσε μια παραδοσιακή, μη τολμηρή μεταφορά του πρώτου μέρους.
Η εκδοχή του 1992, με τους Ralph Fiennes και Juliette Binoche, θεωρείται από πολλούς η πιο πιστή στην πλοκή, καθώς περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη την ιστορία. Σε σύγκριση με εκείνη, η εκδοχή του 2026 φαντάζει σαφώς πιο αποστασιοποιημένη από το λογοτεχνικό πρωτότυπο. Το 2011, η Andrea Arnold πρότεινε μια ωμή, φυσιοκρατική ανάγνωση, με έντονη έμφαση στην κοινωνική αποξένωση. Εδώ ο Heathcliff απεικονίζεται ως μαύρος με στόχο να τονιστεί η φυλετική διάσταση της αποξένωσης. Το 2015, μια αμερικανική, νεανική εκδοχή μετέφερε την ιστορία σε σχολικό περιβάλλον, απομονώνοντας την από το ιστορικό και γοτθικό της βάρος.
Και φτάνουμε στο 2026.
Η εκδοχή της Fennell
Τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Fennell είναι ερωτικά, αντιφατικά στον τόνο και στις αφηγηματικές επιλογές. Η ιστορία σταματά ουσιαστικά γύρω από τον θάνατο της Catherine, παραλείποντας τη δεύτερη γενιά, ένα στοιχείο κομβικό για το μυθιστόρημα.
Λόγοι για να τη δεις
Η εικόνα και η ατμόσφαιρα.Το περιβάλλον είναι χειρουργικά στυλιζαρισμένο, υψηλής αισθητικής.
Η παραγωγή. Κοστούμια, μουσική, φωτογραφία και σκηνικά δημιουργούν μια έντονη κινηματογραφική εμπειρία.
Οι πρωταγωνιστές. Η χημεία τους και η εμπορική δυναμική που τους περιβάλλει ενισχύουν το ενδιαφέρον. Ε, τι να γράψουμε τώρα για τον Jacob Elordi, ρε παιδιά;!
Η αισθησιακή προσέγγιση. Η σχέση Heathcliff – Catherine αποδίδεται με παθιασμένα στιγμιότυπα και στοιχεία BDSM, επιλογή που δεν συναντάμε ρητά στο βιβλίο, αλλά προσδίδει μια σύγχρονη, σωματική διάσταση.
Λόγοι για να μην τη δεις
Η απόσταση από το πρωτότυπο. Η γοτθική ουσία και η ψυχολογική πολυπλοκότητα του βιβλίου αποδυναμώνονται.
Η απλοποίηση χαρακτήρων. Ο Heathcliff εμφανίζεται λιγότερο σκοτεινός και εκδικητικός. Το τραύμα και η εμμονή λειτουργούν περισσότερο διακοσμητικά παρά υπαρξιακά.
Η έμφαση στη μοντέρνα σεξουαλικότητα. Η ταινία επενδύει περισσότερο στο ερωτικό στοιχείο παρά στα κοινωνικά και υπαρξιακά ερωτήματα που καθιστούν το έργο κλασικό.
Το τελικό συμπέρασμα
Αν αναζητάς ένα όμορφα κινηματογραφημένο φιλμ, με σύγχρονο ύφος και έντονη ερωτική φόρτιση, πιθανότατα θα το απολαύσεις. Αν, όμως, περιμένεις τη γοτθική τραγωδία και την πολυεπίπεδη αφήγηση του μυθιστορήματος, ίσως απογοητευτείς.
Εν ολίγοις, τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Emerald Fennell αποτελούν μια pop, αισθησιακή ανάγνωση του έργου της Emily Brontë, μια κινηματογραφική φαντασίωση που γοητεύει με την εικόνα της, αλλά απομακρύνεται αισθητά από το σκοτεινό, διαχρονικό βάθος του πρωτοτύπου.
