Η νέα performance του Φάνη Σακελλαρίου βυθίζει το κοινό σε ένα μετα-ανθρώπινο κόσμο, βίας, πίστης και αφανισμού
Πότε ήταν η τελευταία φορά που παρακολουθήσατε μια ολοκληρωμένη performance, μια σκηνική σύζευξη εικαστικού installation, sound design και θεάτρου και φύγατε χειροκροτώντας την αρτιότητα του αποτελέσματος;
Αυτή την ερώτηση έκανα κι εγώ στον εαυτό μου, βγαίνοντας από την αίθουσα του Θεάτρου Ροές το προηγούμενο Σάββατο, όπου παρουσιάζεται η εικαστική performance «Sunward» του Φάνη Σακελλαρίου. Μια visual performance που παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή έως και τις 7 Ιουνίου.
Αν ανατρέξει κανείς στις πληροφορίες που συνοδεύουν την παράσταση, θα διαπιστώσει πως πρόκειται για το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας του δημιουργού, με κεντρικούς άξονες τη βία, το ιερό, την αθανασία αλλά και τον αφανισμό του ανθρώπου.
Ο Φάνης Σακελλαρίου είναι ένας νέος, ταλαντούχος και ιδιαίτερα αξιόλογος καλλιτέχνης, σκηνοθέτης και sound designer. Με σπουδές στο εξωτερικό, ως απόφοιτος του Central Saint Martins, αλλά και με σημαντικές και ουσιαστικές συνεργασίες στο ενεργητικό του, δύσκολα θα μπορούσε να παρουσιάσει κάτι λιγότερο από ένα καλλιτεχνικά άρτιο αποτέλεσμα.
Βρισκόμαστε στον χώρο του θεάτρου και, μέσα στο σκοτάδι της σκηνής, δεσπόζει μια μεταλλική εγκατάσταση που θυμίζει εκκλησιαστικό όργανο. Καπνός αρχίζει να γεμίζει την αίθουσα, τα φώτα σβήνουν και στην κορυφή της εγκατάστασης εμφανίζεται ο Σιδηρουργός, ο οποίος καλείται να ξυπνήσει τον Νεκρό, ώστε να οικοδομήσει εκ νέου τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Σκέφτομαι πως είμαι θεατής ενός ιερού έργου που θα αποκτήσει ζωή μετά από εμένα, όταν εγώ θα έχω πεθάνει και τίποτα όμορφο δεν θα έχει απομείνει ζωντανό. Οι σκέψεις μου εναλλάσσονται συνεχώς και φαντάζομαι το δυστοπικό τέλος της ανθρώπινης οντότητας. Συναισθήματα αγωνίας, περιέργειας αλλά και απογοήτευσης για την ανθρώπινη μοίρα, μαζί με μια βαθιά αίσθηση αυτογνωσίας απέναντι στην προσωπική μας συντέλεια, με κυριεύουν.
Ο Νεκρός αναγεννάται μέσα από το χώμα και προσπαθεί να χτίσει έναν δικό του κόσμο μέσα σε μια μαύρη τρύπα του σύμπαντος. Δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά ένα γιαπί. Δεν υπάρχει ομορφιά μέσα σε αυτόν τον νέο κόσμο. Ο Νεκρός, ωστόσο, διακατέχεται από τις ίδιες επιθυμίες του ανθρώπινου πλάσματος που προϋπήρξε και θέλει να αναστηλώσει τον ήλιο, εκείνον που, με το φως του, θα κάψει κάθε κακό, θα λάμψει, θα τα κάνει όλα ξανά από την αρχή και θα μας σώσει από τα δεινά της μοίρας μας.
Όμως ο Σιδηρουργός δεν τηρεί την υπόσχεσή του για παράδεισο και αθανασία, κι έτσι ο Νεκρός κατασκευάζει τον Άγγελο: μια Μεσσία, ένα γυναικείο σώμα που θα ανοίξει την πύλη του παραδείσου…
«…και να πως όλος ο πολιτισμός πνέει τα λοίσθια, καθώς εκείνη, άγια, άγια, άγια διαστέλλεται, όλα να τα ρουφήξει και μόνο θόρυβο το σύμπαν να γεμίσει, ενώ εκείνη όλα τα λυμαίνεται και σε ύψη ασύλληπτα σέρνει τη φωνή της…»
Η εικαστική performance του Φάνη Σακελλαρίου καθηλώνει και υπνωτίζει το κοινό. Οι φωτισμοί, από τον αξιόλογο Βαγγέλη Μούντριχα, και το sound design του Σακελλαρίου λειτουργούν απόλυτα οργανικά με τις κατασκευές και τη σκηνογραφία. Στο Θέατρο Ροές φιλοξενείται αυτή την περίοδο μία από τις πιο επαγγελματικές και ολοκληρωμένες εικαστικές performances που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.
Έχει περάσει πολύς καιρός μέχρι να βρεθεί κανείς μπροστά σε μια παραγωγή τέτοιου επιπέδου. Όλοι οι συντελεστές – από τους performers μέχρι και τους αφανείς ήρωες της παραγωγής – έχουν δουλέψει εξαντλητικά, ώστε ο θεατής να βουτήξει νοητά στη «μαύρη τρύπα του μέλλοντος».
Η αγωνία κορυφώνεται και ο θεατής γίνεται μάρτυρας μιας «ανάποδης ανάστασης», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σακελλαρίου. Το λεκτικό παραλήρημα των performers, σε συνδυασμό με την έντονη σωματικότητα, μεταφέρει για αρκετή ώρα το κοινό σε μια σκοτεινή τελετή, σε μια meta-αποκάλυψη που δεν είναι απαραίτητα ευχάριστη.
Πως μπορεί κανείς να αποβάλει τόση βία; Μήπως τελικά η βία είναι αυτή που απαιτείται για να εξαγνιστεί ο κόσμος;
«Μακάρια η νέα γη και να, η νέα Βασιλιάς χωρίς σώμα πια, μια πληγή μόνο, ένα τραύμα μέσα στο κενό που έγινε ο κόσμος, και πάνω του όλοι τον θάνατο χορεύουμε…»
Το 2023, το πρώτο μέρος της τριλογίας του Φάνη Σακελλαρίου, το «Homeward», παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και μας προσκαλούσε σε ένα εφιαλτικό τοπίο, όπου τελούνταν η τιμωρία ενός νέου είδους ζωής που αφάνισε οτιδήποτε υπήρξε ποτέ.
Αν στο «Homeward» το νέο ανθρώπινο είδος, ο Homo Deus, αποτελεί το Θηρίο, μέσα στο οποίο όλα τα αντίθετα συνυπάρχουν αρμονικά και μέσα σε μια πλήρη αποδοχή, τότε στο «Sunward» η Μεσσίας είναι εκείνη που προσφέρει το κακοποιημένο σώμα της, ώστε να χορέψουμε τον θάνατο.
«…και αυτή εστεμμένη, το σώμα της σε όλους μας προσφέρει, να πάνε όλα από την αρχή, ανάποδη συμπαντική σφαγή… και Δεύτε Λάβετε Φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε την αναστάντα εκ νεκρών».
Εν ολίγοις, το «Sunward» δεν θα σε απογοητεύσει, θα σε ταρακουνήσει, θα σε αφυπνίσει και θα σε προβληματίσει…ίσως να σε κάνει να δεις τη ζωή αλλιώς και να σε κινητοποιήσει για να αποφύγεις τη «μαύρη τρύπα» στην οποία σε οδηγεί η, κάθε είδους, ανθρώπινη βία.
Πληροφορίες
Sunward
Θέατρο Ρόες | Ιάκχου 16, Αθήνα
Παρασκευή – Κυριακή | Έως και 7 Ιουνίου 2026 | Ώρα Έναρξης: 21:00
Διάρκεια: 75’
Εισιτήρια: από 12€ | https://www.ticketservices.gr/event/theatro-roes-sunward
