Ήρωας της ιστορίας που θα σας διηγηθώ είναι ένας βουλευτής κόμματος, ο οποίος είχε διατελέσει αρχηγός του και είχε παραιτηθεί, παραχωρώντας τη θέση του. Διατήρησε, όμως, τη σχέση του με το κόμμα ως βουλευτής, αλλά και την αγιογραφία του ως ιστορικού προσώπου του χώρου. Κάποια στιγμή έκρινε ότι το κόμμα, στο οποίο είχε παίξει πρωταρχικό ρόλο, δεν τον εξέφραζε πλέον ή ότι δεν ήταν στο ύψος των φιλοδοξιών του. Παραχώρησε την έδρα του και παραιτήθηκε από μέλος του κόμματος.
Λίγα χρόνια μετά, έκρινε ότι είχε ακόμη πολλά να προσφέρει στην πατρίδα. Επανήλθε στο προσκήνιο και αποφάσισε να ιδρύσει ένα νέο κόμμα, στελεχώνοντας το με αξιόλογα μέλη. Από αυτά, αρκετά είχαν συνεργαστεί μαζί του στο πρώην κόμμα του, όταν ήταν αρχηγός, και είχαν παραμείνει σε αυτό είτε ως μέλη είτε ως συμπαθούντες, ακόμη κι όταν εκείνος το αποκήρυξε – εμμέσως πλην σαφώς.
Σήμερα, έξω από την υποθετική πόρτα του υπό δημιουργία φορέα συνωστίζονται βουλευτές και μέλη του κόμματος που τον έκανε γνωστό. Αυτοί ακριβώς τους οποίους, με τις πράξεις του, αποκήρυξε – για να τον ακολουθήσουν σαν υπηρέτριες ή σαν βρεγμένες γάτες. Κάποιος «σοβαρός» μάλιστα, από τους αρκετούς που υπάρχουν σε αυτόν το χώρο, τοποθετήθηκε προτείνοντας ως λύση να πάρει ο παλαιός αρχηγός, που επιχειρεί να γίνει νέος, τα χρυσαφικά του κόμματος που εγκατέλειψε.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το θέμα αφορά ένα, μικρό πλέον, κομματικό χώρο και την ευφυΐα ή την πολιτική ηθική κάποιων υποψηφίων σωτήρων του έθνους. Δυστυχώς, όμως, κατά κύριο λόγο αφορά το «κοπάδι», μέρος του οποίου (υπολογίζεται περίπου στο 12%) βλέπει στην επανεμφάνιση του εν λόγω ένα νέο Μεσσία.
