Στην πλατεία του Σταυρού του Νότου, ένα concept που παντρεύει τη γειτονιά με τη σύγχρονη ελληνική κουζίνα
Μυρωδιά από καμένα λάδια, λιπαντικά και ελαστικά, σκουριά, μέταλλο και καυσαέρια ανάμεσα σε στοιβαγμένα ανταλλακτικά. Τα συνεργεία της περιοχής είναι οι απόλυτοι «βασιλιάδες» των πρωινών ωρών. Το Λούνα έρχεται να αλλάξει το τοπίο από το απόγευμα και μετά, επαναπροσδιορίζοντας και αναβαθμίζοντας την ατμόσφαιρα της γειτονιάς.
Στην πλατεία Γερμανού Χριστιανουπόλεως – γνωστή κυρίως λόγω του «Σταυρού του Νότου» – το Λούνα στρώνει τα τραπέζια του κάτω από τα δέντρα της πλατείας, σε ένα σκηνικό λιτό και ξεκούραστο. Για το κοινό των μουσικών σκηνών και των γειτονικών θεάτρων λειτουργεί ως καταφύγιο: μια στάση για όσους αναζητούν λίγη τέχνη ακόμα, αυτή τη φορά στο πιάτο και στο ποτήρι τους.
Η χρωματική παλέτα του χώρου είναι γήινη και μελετημένη. Το φυσικό ξύλο, το σταχτοπράσινο και το πετρόλ εναρμονίζονται πλήρως με τα δέντρα της πλατείας, δημιουργώντας μια αισθητική που «δένει» οργανικά με το περιβάλλον. Στο εσωτερικό το ξύλο κυριαρχεί, ενώ το μωσαϊκό στο πάτωμα επιβεβαιώνει την ιστορικότητα του χώρου.
Ο χώρος είναι ευρύχωρος και διαθέτει δύο μπάρες, με τη μία να δεσπόζει στο βάθος, μπροστά από την ανοιχτή κουζίνα, από όπου αναδύεται η μυρωδιά του ξύλου που χρησιμοποιείται σε κάποιες από τις παρασκευές των πιάτων.
Από την πρώτη στιγμή αντιλαμβάνεσαι πως η ατμόσφαιρα είναι παρεΐστικη και φιλική. Στην πορεία διαπιστώνεις πως πρόκειται για μια δεμένη και λειτουργική ομάδα σε ένα γενικά πολύ ευχάριστο κλίμα.
Πίσω από το μενού βρίσκονται οι σεφ Νίκος Κωστιδάκης και Φώτης Μιχόπουλος, ενώ το εγχείρημα ανήκει στους Γιώργο Βρεττό, Αντώνη Γερμακόπουλο και Ηλία Λαμπρόπουλο, γνώριμους από το επιτυχημένο Hippy3 στο Παγκράτι (το οποίο παρεμπιπτόντως αξίζει επίσης μια στάση, ειδικά μετά την πρόσφατη ενίσχυση του brunch). Το Λούνα πατά πάνω στη γνώση και την εμπειρία των δημιουργών του, αλλά δείχνει πιο ώριμο και εστιασμένο ως concept.
Η κουζίνα προσεγγίζει την ελληνική γεύση με μια φρέσκια προσέγγιση, επιδεικνύοντας συνέπεια, φροντίδα και σαφή προσανατολισμό. Με επίκεντρο το κρέας, τα πιάτα είναι προσεγμένα, αισθητικά άρτια και ουσιαστικά νόστιμα. Πρόκειται για μια φρέσκια, νεανική οπτική που παντρεύει την παράδοση με σύγχρονες πινελιές και έξυπνους συνδυασμούς.
Θα σταθώ σε μερικά που ξεχώρισαν:
Τα χόρτα εποχής περνούν από το κάπνισμα στο ξύλο και αποκτούν βάθος, δένοντας όμορφα με ajvar (βαλκανική πάστα κόκκινης πιπεριάς), κατίκι και αμύγδαλο, σε ένα πιάτο που ισορροπεί ανάμεσα στο καπνιστό και το φρέσκο.
Ωστόσο, η πραγματική έκπληξη ήρθε από τα ζυμαρικά. Αν η μουσική σκηνή της γειτονιάς είχε γεύση, θα ήταν αυτό το πιάτο: μια cacio e pepe που ξεκινά με γνώριμες νότες και κλείνει με έναν διακριτικό αυτοσχεδιασμό. Το κοφτό μακαρονάκι, η καπνιστή γραβιέρα και ο καβουρμάς δίνουν χαρακτήρα, αν και θα ήθελα λίγο περισσότερη σάλτσα για να απογειωθεί η συνοχή του.
Το μοσχαρίσιο τατάκι λειτουργεί πολύ σωστά, με τις πίκλες —στη δική μας περίπτωση κρίταμο— να δίνουν την απαραίτητη οξύτητα και ισορροπία. Το οσομπούκο με κριθαράκι είναι «μαμαδίστικο», με το μεδούλι να προσθέτει βάθος και λιπαρότητα και την παρμεζάνα να ενισχύει το umami. Ένα πιάτο καθαρό, σωστά εκτελεσμένο και χωρίς περιττές φιοριτούρες.
Κλείσαμε με ένα τιραμισού, μια ασφαλή αλλά σωστά εκτελεσμένη επιλογή που λειτούργησε ιδανικά ως επίλογος.
Η λίστα κρασιών του Λούνα είναι ισορροπημένη και έξυπνα δομημένη, με έμφαση σε οξύτητες που βοηθούν το pairing. Η δυνατότητα επιλογής σε ποτήρι (από 6€) είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα.
Το service είναι γρήγορο, αποτελεσματικό και με γνώση των πιάτων, κρατώντας σωστό ρυθμό στο τραπέζι.
Σε επίπεδο κοινού, το Λούνα προσελκύει ένα ευρύ φάσμα (ηλικιών 25–55), με πιο χαλαρή, ακόμη και οικογενειακή διάθεση τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου, ενώ οι live βραδιές με ελληνική μουσική αλλάζουν εντελώς το tempo και γεμίζουν τον χώρο ενέργεια.
Συνυπολογίζοντας και το πακέτο των λογικών τιμών, το Λούνα είναι ένα μαγαζί που καταφέρνει να γίνει οικείο από την πρώτη “καλησπέρα” και αυτό, τελικά, είναι το πιο ουσιαστικό κριτήριο για να το βάλεις στις λίστες σου.
