Εδώ και μερικούς μήνες, το ειδησεογραφικό κομμάτι της Google βρίθει από ειδήσεις που αναφέρονται σε κάθε λογής Ελληνικά προϊόντα ή συνταγές Ελληνικών φαγητών, συνοδευόμενες από θριαμβευτικά σχόλια που τα τοποθετούν στην πρώτη θέση «παγκόσμιας εμβέλειας» αξιολογήσεων, αλλά και κάποιες φορές, λίγο πιο κάτω.
Με βάση την άποψη που έχω για το ενδιαφέρον που παρουσιάζει η Ελληνική κουζίνα, τόσο γευστικά όσο και πολιτιστικά, δεν μπορώ να πω ότι δεν χαίρομαι. Όταν όμως διαβάζω τερατώδεις αξιολογήσεις, όπως για παράδειγμα ότι η γραβιέρα Νάξου είναι το καλύτερο κίτρινο τυρί στον κόσμο, και στον κατάλογο των έξι καλύτερων φιγουράρει και η μοτσαρέλα – η οποία μόνο κίτρινο τυρί δεν είναι – τότε πραγματικά μου σηκώνεται η τρίχα στο κεφάλι.
Προφανώς ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του και να ονομάζει «καλύτερο» ό,τι του περνά από το μυαλό. Δυστυχώς, όμως, την ίδια στιγμή φουσκώνει τα μυαλά ορισμένων, τους εμποδίζει να δουν λίγο μακρύτερα από τη μύτη τους και επιβεβαιώνει μια αυταρέσκεια χωρίς πραγματικό αντίκρισμα.
Συμφωνώ ότι η γραβιέρα Νάξου είναι ένα πολύ καλό τυρί. Πιστεύω, όμως, ότι κανένας καλόπιστος κριτής ή φίλος του καλού φαγητού δεν θα έλεγε ποτέ ότι είναι σαφώς ανώτερη από μια ποιοτική Ιταλική παρμεζάνα.
Σε ό,τι αφορά, τέλος, τον περίφημο Taste Atlas του τίτλου, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί απλώς να μελετήσει το σχετικό site και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα…
