Γεύσεις Ιταλίας στην Ηλιούπολη, από ένα εστιατόριο που συνεχώς εξελίσσεται
Έτυχε πρόσφατα να βρεθώ σε μια κοινωνική εκδήλωση και με ρώτησαν αν μπορώ να είμαι αντικειμενική στις επισκέψεις μου σε εστιατόρια, είτε στο πλαίσιο της δουλειάς, είτε ως απλή πελάτισσα. Με αφορμή αυτή την ερώτηση, που τελικά εστίασε, κυρίως, στην Ιταλική κουζίνα, απάντησα όπως ακριβώς έχω διδαχθεί από τον κ. Κούκη: δεν ενδιαφέρει κανέναν η προσωπική μου εμπειρία. Προσπαθώ να είμαι όσο πιο αντικειμενική γίνεται, ειδικά όταν κάνουμε παρουσιάσεις. Κι επειδή κάποιες φορές κάτι μπορεί να μη ταιριάζει στη δική μου γευστική παλέτα, οφείλω πάντα να εξηγώ το “γιατί” — ακόμη και στον ίδιο μου τον εαυτό.
Στην επίσκεψή μου στο Mario & Luigi – The Eatalians βρέθηκα μια-δυο φορές αντιμέτωπη με αρνητικά σχόλια για συγκεκριμένα πιάτα από την παρέα μου. Προσπάθησα όμως να κάνω ακριβώς το ίδιο που κάνω και στον εαυτό μου: να τους βάλω να εξηγήσουν τι πραγματικά σημαίνει αυτό το «δεν είναι στις γεύσεις μου» — που, μεταξύ μας, μόνο απλό δεν είναι.
Ο λόγος που κάνω αυτόν τον πρόλογο είναι η αντιπαράθεση που ξεκίνησε τότε στην εκδήλωση. Όσο οφείλουμε να μιλάμε για αστοχίες, άλλο τόσο είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίζουμε και να στηρίζουμε τα πραγματικά βήματα βελτίωσης που κάνει ένα εστιατόριο μέσα στα χρόνια λειτουργίας του. Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει με το Mario & Luigi.
Όταν πρωτοάνοιξε, έκανε αρκετό «ντόρο». Χαρακτηρίστηκε ως ένα Ιταλικό εστιατόριο στα Νότια Προάστια με πίτσα και ζυμαρικά μιας νέας εποχής. Διακρίθηκε από τα Tasty Awards ως το Νo1 Ιταλικό της Αττικής και οι κριτικές του κοινού ήταν αρχικά διθυραμβικές. Είμαι πελάτισσα από το 2020, την πρώτη χρονιά λειτουργίας του, και επειδή βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου, πηγαίνω συχνά.
Έχω δει τις αλλαγές του στο χρόνο — προς το καλύτερο αλλά και προς το λιγότερο καλό — κυρίως στην ποιότητα της πίτσας, του τιραμισού αλλά και ορισμένων ορεκτικών. Όμως πρέπει να αναφέρω πως οι επιχειρηματίες, Σπύρος Αργυρίου και Αντώνης Βαρδάλος, είναι διαρκώς ανήσυχοι. Θέλουν το “παιδί τους” να εξελίσσεται μέσα από σεμινάρια και εκπαιδεύσεις.
Και πράγματι, το Mario & Luigi έχει βελτιωθεί — ίσως μάλιστα να διανύει την καλύτερη εποχή του. Αν με ρωτάς, είναι στη λίστα μου με τα “must visit” της πόλης. Το μενού επιμελείται ο Στέργιος Τσαγκαδόπουλος, ενώ νέοι pizzaioli είναι ο Γιώργος Χρηστίδης και ο Dennis Coku. Το μενού έχει επαρκή ποικιλία σε σαλάτες και antipasti, με πίτσες και pasta σε σχεδόν ίσες προτάσεις.
Ξεκινήσαμε με τις Crocchette al Formaggio: ισορροπημένη, καλοτηγανισμένη κροκέτα, πλούσια σε τυρί αλλά χωρίς αλμυρότητα, «ξεκούραστη», πάνω σε ένα chutney ντομάτας και εσπεριδοειδών, με μια τραγανή κορυφή προσούτο.
Από τα antipasti τιμήσαμε και τα Sicilian Polpette, όπου η σάλτσα ντομάτας όχι μόνο δεν «τσακωνόταν» με το κρέας, αλλά του χάριζε γλυκύτητα και μια δροσερή ισορροπία.
Τα Fregolini Bolognese ήταν ευχάριστη έκπληξη: χορταστικά, με εξαιρετικά τηγανισμένη κρούστα, μια κροκέτα που θα ήθελες σχεδόν να είναι συγγενική των arancini – και θα μπορούσε, αφού στο Mario & Luigi τα πειράματα συχνά γίνονται best sellers. Εξίσου απολαυστική ήταν η κρέμα πεκορίνο, που χάριζε δροσιά και καλή ισορροπία στο πιάτο.
Κάθε φορά που πάω στους Eatalians, το crash test γίνεται στην πίτσα. Έχω πετύχει και αστοχίες στο παρελθόν, αλλά μετά από συζήτηση με τον Αντώνη για τον ξυλόφουρνο και τον τρόπο τροφοδοσίας του, έμαθα κάτι παραπάνω για το πώς μια πίτσα μπορεί να βγει λίγο πιο «αρπαγμένη».
Πλέον, όμως, η πίτσα – που είναι και ο viral λόγος προσέλευσης – βρίσκεται στα καλύτερά της. Είναι σημαντικό να έχεις τόσο λεπτή πίτσα, με πλούσια υλικά, χωρίς καθόλου υγρασία στη βάση. Και εξίσου σημαντικό να φτιάχνεται με premium αλεύρι, ώστε να μη σε μπουκώνει από το δεύτερο κομμάτι και να σου επιτρέπει να συνεχίσεις και με μια pasta.
Έτσι κάναμε. Επιλέξαμε το comfort πιάτο του μενού, τις Chiara Pappardelle με ραγού μοσχάρι, τοματίνια και κρέμα παρμεζάνας. Θα ήθελα να σερβίρονται σε μεγαλύτερο σκεύος, ώστε να αναδεικνύεται καλύτερα η παρουσία τους και να αναδεύονται πιο εύκολα, γιατί το ζυμαρικό είναι πληθωρικό. Γευστικά θυμίζουν Κυριακή μεσημέρι, οικογενειακό τραπέζι και φαγητό μαμάς. Ένα πιάτο που φέρνει μνήμες και είναι ιδανικό για sharing.
Άξια δοκιμής και τα Gabriella Gnocchi Ricotta Con Carne: τραγανά gnocchi, όχι λασπωμένα ούτε πνιγμένα σε σάλτσα, όπως συχνά βρίσκουμε αλλού. Το μοσχαρίσιο μάγουλο δείχνει από την πρώτη μπουκιά την ποιότητα της πρώτης ύλης και τη σωστή τεχνική. Ωστόσο, «πνίγεται» γευστικά στην πικάντικη κρέμα gorgonzola, κάτι που το αδικεί.
Στα Dolci, ήρθαν όλα στο τραπέζι: ένα σαφώς βελτιωμένο tiramisu, πιο έντονο σε επίγευση καφέ και πιο smooth, μια panna cotta με πραλίνα φιστικιού με τέλεια, ελαφριά ελαστικότητα, βελούδινη αλλά όχι λιπαρή, και τέλος η σοκολατόπιτα, την οποία πρέπει να ζητήσετε γιατί δεν αναγράφεται στο μενού.
Ένα γλυκό “έκπληξη”, γεμάτο γευστικές αντιθέσεις οι οποίες βρίσκονται σε αρμονία και αναδεικνύουν τις καλές πρώτες ύλες. Αν είστε φίλοι της σοκολάτας, κρατήστε χώρο.
Στο Mario & Luigi η λίστα κρασιών είναι πληθωρική, με πολλές επιλογές και λογικές τιμές. Έκλεισα το γεύμα μου με το δικό τους Negroni, το Warrio, και πήρα ανάσα πριν βγω στην καταιγίδα που είχε πνίξει την πόλη.
Το Mario & Luigi – the Eatalians αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως η γαστρονομία δεν είναι στατική. Εξελίσσεται, αναζητά, πειραματίζεται και τελικά βρίσκει το δρόμο της μέσα από ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά.
Το πιο σημαντικό για έναν πελάτη είναι να διακρίνει συνέπεια στη βελτίωση, όχι γιατί το απαιτεί ο ανταγωνισμός, αλλά η ίδια η αγάπη για τη γεύση.
