Το Ουζερί Πελεκάνος λειτουργεί λίγο πάνω από ένα χρόνο στον Κεραμεικό και λίγο ο χώρος, λίγο ο ιδιοκτήτης, λίγο τα ψάρια από το νησί, συνηγορούν και μας παραπέμπουν στο νησί της Τήνου
Σαν βρεθείς στον πεζόδρομο της οδού Σφακτηρίας στον Κεραμεικό, θα γυρίσεις πολλά χρόνια πίσω. Είναι μια γειτονιά που θα συναντήσεις χαμηλά σπίτια με αυλές γεμάτες λουλούδια, εικόνα που έχει εκλείψει στις μέρες μας και οι νεότεροι ίσως την έχουν δει μόνο σε ταινίες του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου.
Σε αυτή την όμορφη γειτονιά, σε ένα χώρο που στέγαζε μέχρι πρότινος το μεζεδοπωλείο Τριφασικό, ήρθε ένα νησιώτικο ουζερί κι άπλωσε τα τραπεζάκια του στον πεζόδρομο και η γειτονιά πλημμύρισε από θαλασσινές μυρωδιές. Και το όνομα αυτού, «Πελεκάνος».
Ο Πελεκάνος είναι «παιδί» του Τηνιακού Νίκου Κοκολάκη και της chef Βιβής Λαμπροπούλου, που οι δυο τους συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στο «The Architects of Time» στο κέντρο της Αθήνας.
Ο Νικόλας μεγάλωσε στην Τήνο σε οικογένεια ψαράδων. Ο παππούς του είχε καΐκι και πάγκο στην Δημοτική Αγορά του νησιού, που έκλεισε στις αρχές του 1990. Τότε η οικογένεια αποφάσισε να ανοίξει ιχθυοπωλείο με το όνομα «Πελεκάνος». Το ονόμασαν έτσι προς τιμήν του πελεκάνου που «υιοθέτησαν» στην ψαραγορά.
Στα νησιά μας στις Κυκλάδες, ήταν συνηθισμένο φαινόμενο να βρίσκουν ντόπιοι κυνηγοί, μωρά πελακανάκια που είχαν πέσει από τις φωλιές. Τα έφερναν στην ψαραγορά για να μπορούν να τρέφονται και εκεί μεγάλωναν. Ο πελεκάνος της οικογένειας ζει μέχρι σήμερα και είναι 37 χρονών, όσο ο Νικόλας. Ο Νικόλας βοηθούσε από μικρός στις δουλειές του ιχθυοπωλείου, οπότε η συναναστροφή του με τους ψαράδες που του έλεγαν τις ιστορίες τους, τον έκαναν να αποκτήσει εμπειρία.
Όταν έφυγε για σπουδές στην Αθήνα, αποφάσισε να μείνει στην πόλη και να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις του. Γνωρίζοντας την chef Βιβή Λαμπροπούλου, βρήκαν πολλά κοινά στον τρόπο που σκέφτονται σχετικά με το φαγητό, αλλά και στις απόψεις τους για τη μαγειρική. Έπεσαν οι ιδέες στο τραπέζι και κάπως έτσι προέκυψε το δικό τους μαγαζί, ο «Πελεκάνος». Όπως και στην οικογενειακή επιχείρηση στο νησί, έτσι κι εδώ, ο Πελεκάνος είναι το όνομα που επέλεξαν για το νέο μαγαζί.
Αν είστε λάτρεις του καλοκαιριού – όπως εγώ – και σας είναι δύσκολη η μετάβαση στους ρυθμούς των κρύων ημερών του χρόνου, αρκεί μια βόλτα ως τον πεζόδρομο της Σφακτηρίας (από τους πιο ατμοσφαιρικούς της γειτονιάς του Κεραμεικού) και θα μπείτε και πάλι σε καλοκαιρινό mood.
Περνώντας νεοκλασικά σπίτια που παρακμάζουν πλέον, πλάι στις πικροδάφνες, θα δείτε απλωμένα τα τραπεζάκια του Πελεκάνου.
Πάνω από την είσοδο, κρέμεται μια απλή γαλανόλευκη ταμπέλα με το όνομα του ουζερί.
Τα τραπέζια είναι βαμμένα στο χρώμα της θάλασσας και οι ξύλινες καρέκλες με την ψάθα, λευκές οι περισσότερες. Στα βαζάκια, φρέσκα λουλούδια (από τον πλανόδιο πωλητή που περνά καθημερινά) και μπαίνοντας στο μαγαζί, πατώντας πάνω στο παλιό μωσαϊκό, θα δεις ότι τους τοίχους κοσμούν μικρά καδράκια με θαλασσινές εικόνες. Αντί για τραπεζομάντηλα, στρώνουν τα τραπέζια με κόλλες από αυτές που πακετάρουν τα ψάρια στα ιχθυοπωλεία.
Η πρώτη ύλη που μπαίνει στον «Πελεκάνο» είναι το βασικό στοιχείο που θα κάνει κάποιον να το επιλέξει!
Ψάρια και θαλασσινά φτάνουν από την Τήνο (τη μέρα που το επισκέφθηκα, ο προμηθευτής πάρκαρε όπως – όπως στον πεζόδρομο, για να ξεφορτώσει τις προμήθειες της ημέρας), τα σταφύλια και η ρακή έρχονται από τον θείο του Νίκου, από την Κρήτη, το λάδι είναι από ελιές της Βιβής στη Μυτιλήνη και κάποια καλούδια, τα στέλνει η μητέρα της από την Καρδίτσα, τον τόπο καταγωγής της.
Τον Πελεκάνο επισκεφθήκαμε ένα χαλαρό απόγευμα καθημερινής και μας υποδέχθηκε ο Νίκος, ενώ η Βιβή είχε ξεκινήσει τις ετοιμασίες στην κουζίνα. Ξεκινήσαμε με ένα ωραίο απόσταγμα του Σιγάλα και ερχόμενη η Βιβή να πάρει παραγγελία, μας είπε ότι μόλις είχε ετοιμάσει μια σαλάτα με σαλάχι. Ε δεν θα τη χάναμε!
Συνεχίσαμε με τομάτες τηγανητές (αγαπημένο φαγητό στα νησιά μας) που ήρθαν με ζουμερή σάρκα και αέρινα τηγανισμένη κρούστα και συνοδεύονταν με μια ταραμοσαλάτα, που θεωρώ χανόταν σε συνδυασμό με τις τομάτες.
Συνεχίσαμε με τους χορτοκεφτέδες, μια μνήμη της chef από την γιαγιά της στην Καρδίτσα.
Ζυμωμένοι σφιχτά με διάφορα χόρτα εποχής και βότανα, αλλά τσιμπούσαν στο αλάτι και συνοδεύονταν με στραγγιστό γιαούρτι με αρωματικά, που δρόσιζε πολύ την κάθε μπουκιά.
Η Βιβή ήθελε να δοκιμάσουμε και ένα μαγειρευτό της, που ήταν γαρίδες, μύδια με κολοκυθάκια σε ζωμό από βραστόψαρα. Νόστιμο πιάτο, αλλά του έλειπε η ένταση.
Ο φρέσκος τόνος έγινε σουβλάκι και ψήθηκε στη μαντεμένια κατασκευή που έχουν φτιάξει οι ιδιοκτήτες, με τα κάρβουνα να είναι απλωμένα χαμηλά. Έτσι το ψήσιμο είναι αργό και δίνει αρώματα καπνού στα ψητά τους.
Ο φρέσκος μπακαλιάρος έγινε τηγανητός και συνδυάστηκε με μια ελαφριά σκορδαλιά, πιο πολύ θα έλεγα θύμιζε πουρέ πατάτας με αρκετό σκόρδο.
Μια μικρή οινική λίστα επιμέλειας του Νίκου Πανίδη, έχει 7 ετικέτες, οι οποίες αλλάζουν κάθε μήνα, αλλά μπορείτε να βρείτε αρκετά αποστάγματα που ταιριάζουν γάντι με τα θαλασσινά, καθώς και κάποιες μπύρες. Το Ουζερί Πελεκάνος είναι μια καλή γευστική ιδέα για όσους αγαπούν τους μεζέδες και τα αποστάγματα, καθώς είναι και μια τίμια και φιλική – στην τσέπη – επιλογή.
