Manari Taverna: Παραδοσιακή Κρεατοφαγία σε κοσμικό περιβάλλον

Πολύς θόρυβος όχι για το τίποτα, αλλά χωρίς λόγο. Το Μανάρι δεν είναι ταβέρνα είναι ένα αστικό εστιατόριο με ένα ευχάριστο μενού που παραπέμπει σε ταβέρνα. Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους…

Το Μανάρι είναι ένα νέο κοσμικό project, το οποίο, λόγω της δημοτικότητάς του, έχει συζητηθεί και προβληθεί υπερβολικά από όσους δίνουν έμφαση στο «πιασάρικο», χωρίς να εμβαθύνουν στο πραγματικό περιεχόμενο. Η δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι το κοινό στην πλειονότητά του εστιάζει σε τίτλους, κλικ και εντυπώσεις, ενώ η ουσία συχνά περνά απαρατήρητη. Ακόμη και όταν γίνει αντιληπτή, λίγοι δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον.

Ας ξεκινήσω με μια ένσταση: Μανάρι, ναι, συμφωνώ, γιατί όχι; Άλλωστε η λέξη αναφέρεται στο μικρό αρνί, δηλώνοντας τρυφερότητα και ποιότητα κρέατος, αφήνοντας παράλληλα να εννοηθεί τι περιμένει τον επισκέπτη στο τραπέζι. Το «ταβέρνα», όμως, γιατί; Η ταβέρνα παραπέμπει σε έναν παραδοσιακό χώρο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, διαφορετικά από αυτά που συναντάμε σε κάθε μορφής «Μανάρι».

Το Μανάρι βρίσκεται στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων, στο ιστορικό Μέγαρο Παπαθανασίου. Η αρχιτεκτονική και η διακόσμηση δημιουργούν μια ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα, συνδυάζοντας στοιχεία από το παλιό και το σύγχρονο: μωσαϊκά δάπεδα, λευκά τραπεζομάντηλα και μια αίσθηση κομψότητας. Ο ανοξείδωτος πάγκος και οι robata ψησταριές υπογραμμίζουν την κεντρική θέση του κρέατος στο μενού. Από την πρώτη ματιά γίνεται σαφής η προσπάθεια να μεταφερθεί η εμπειρία μιας κλασικής ταβέρνας σε σύγχρονο πλαίσιο, κάτι που, κατά τη γνώμη μου, κάθε άλλο παρά αρνητικό είναι.

Το μενού είναι αρκετά περιεκτικό, με 7 – 8 ορεκτικά, 4 – 5 μαγειρευτά και 5 – 6 κυρίως πιάτα, με κύριο πρωταγωνιστή το αρνί. Για όσους έχουν ξεχάσει τι σημαίνει φαγητό ταβέρνας – και ειδικά για τους ξένους που γνωρίζουν την ελληνική ταβέρνα μόνο από τα ταβερνάκια Μοναστηρακίου – η εμπειρία είναι ενδιαφέρουσα. Δεν είναι, όμως, ούτε τόσο εντυπωσιακή ώστε να δικαιολογεί τους διθυράμβους και τις κραυγές ενθουσιασμού που αναδύονται από κάποια μέσα ενημέρωσης.

Στη δική μου εμπειρία ξεχώρισαν τα νεφράκια με καψαλισμένο ψωμί και φινόκιο, καθώς και το ζουμερό κοκορέτσι. Τα παϊδάκια, σύμβολο της κρεατοφαγικής ταβέρνας, ήταν ικανοποιητικά, χωρίς να φτάνουν σε κορυφαία επίπεδα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λίστα κρασιών, η οποία προσφέρει επιλογές με ουσία και ενδιαφέρον, κάτι που σπάνια βλέπει κανείς στις παραδοσιακές ταβέρνες.

Η γενική αίσθηση από μια επίσκεψη στο Μανάρι έχει ένα θετικό πρόσιμο. Η παραδοσιακή κρεατοφαγία σε αστικό περιβάλλον αποτελεί για πολλούς ζητούμενο. Η περιοχή, πλέον γνωστή από την εποχή του Odori και την παρουσία του Πεσκιά, προσφέρει μια μικρή «πιάτσα» εξόδου και διασκέδασης. 

Το Μανάρι αξίζει να το επισκεφτεί κανείς, αρκεί να πάει για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για τις υπερβολικές δημοσιογραφικές σάλτσες.