Με την υποστήριξη ενός ισχυρού ξενοδοχειακού ομίλου και με έναν εξελισσόμενο, υποσχόμενο σεφ στα πηδάλια, το Makris Athens δημιουργεί υψηλές προσδοκίες
Το Makris Athens είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, ο «Βενιαμίν» της λίστας των ελληνικών εστιατορίων που θεωρούνται υψηλών προδιαγραφών. Το success story του έχει τις ρίζες του στον αξιόλογο σεφ Πέτρο Δήμα, ο οποίος απέκτησε ουσιαστικό γαστρονομικό αποτύπωμα στο αθηναϊκό πάνθεον στις αρχές του 2020, με εφαλτήριο τον ξενοδοχειακό όμιλο Dome Resorts, όπου εξακολουθεί μέχρι σήμερα να κατέχει τη θέση του executive chef.
Σε ό,τι με αφορά, είχα επισκεφθεί το εστιατόριο στις αρχές της αθηναϊκής του πορείας. Το είχα βρει γευστικά ενδιαφέρον, ενώ ταυτόχρονα μου είχαν κάνει εντύπωση πληροφορίες σχετικές με δηλώσεις του σεφ για τα περιζήτητα, για πολλούς, αστέρια Michelin Guide.
Πριν κλείσω αυτόν το χρήσιμο, ιδίως για όσους δεν γνωρίζουν τα δρώμενα του χώρου, πρόλογο, αξίζει να επισημανθεί ότι ο οδηγός Michelin έχει επανειλημμένως κατηγορηθεί από τον γαλλικό Τύπο για αργή αντίδραση ως προς τη βράβευση χώρων με πολυετή και σταθερή γευστική παρουσία που δικαιολογεί διάκριση.
Άρα, κάθε άλλο παρά περίεργο είναι ότι αρκετοί θεώρησαν βιαστική τη βράβευση του Makris Athens μόλις έναν χρόνο μετά την εμφάνισή του στην εστιατορική σκηνή της – όχι ιδιαίτερα πολυβραβευμένης – Αθήνας.
Στο προκείμενο, τώρα. Ο χώρος που φιλοξενεί το Makris Athens, παρά το γεγονός ότι υπηρετεί την αποκαλούμενη υψηλή γαστρονομία, είναι αρκετά απλός, αναμφισβήτητα κομψός και ευχάριστος. Παραπέμπει περισσότερο σε αστικό bistro και λιγότερο σε εστιατόριο υψηλού κόστους παραγωγής κουζίνας και, φυσικά, αντίστοιχων τιμών.
Η μοναδική ουσιαστική παρατήρηση αφορά την art de la table, η οποία δεν ανταποκρίνεται πλήρως στις φιλοδοξίες του χώρου.
Η γευστική πρόταση είναι επαρκής, με δύο set menu και – το κυριότερο – ένα μικρό αλλά υπαρκτό à la carte μενού. Έχω εκφράσει επανειλημμένως την αντίθεσή μου προς τα εστιατόρια που δεν αφήνουν καμία δυνατότητα επιλογής στον πελάτη και προτείνουν αποκλειστικά ένα «menu dégustation», το οποίο συχνά, ελάχιστη σχέση έχει με την ουσία του όρου.
Θετικό πρόσημο αξίζει επίσης ο κατανοητός χαρακτήρας των πιάτων. Δεν είναι λίγα τα εστιατόρια που, στο όνομα μιας δήθεν υψηλής γαστρονομίας, προτείνουν πιάτα των οποίων η περιγραφή απαιτεί… λεξικό για να γίνει αντιληπτή.
Ως προς τα επιμέρους πιάτα, υπάρχουν ορισμένα πραγματικά αξιόλογα. Κυριότερο όλων το καπουτσίνο μανιταριών, μια γευστική πρόταση που μένει στη μνήμη και αξίζει να δοκιμάσει κανείς σε κάθε επίσκεψη.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το μπαρμπούνι ψημένο με τα λέπια του: γευστικά άρτιο, με σωστή τεχνική και προσεγμένη παρουσίαση.
Στον αντίποδα, η «Ανθοδέσμη από τον κήπο του πατέρα μου», παρά την ευγενή της φιλοδοξία, κατέληξε γευστικά ασήμαντη για εστιατόριο αυτού του επιπέδου. Ανάλογη ήταν και η εικόνα του πιάτου με βάση το αρνί: καλή πρώτη ύλη σε επίπεδο κρέατος, αλλά δυσνόητη και ατυχής γευστική σύλληψη ως προς τη συνύπαρξη του χορταρικού, παρά τις επεξηγήσεις του σερβιτόρου.
Σε γενικές γραμμές (grosso modo), η εικόνα είναι παρόμοια στο σύνολο των πιάτων που δοκιμάσαμε: μια κουζίνα υποσχόμενη, με τεχνικές δυνατότητες, αλλά και με ανάγκη εμβάθυνσης και μεγαλύτερης ωριμότητας σε επιμέρους εκτελέσεις.
Θετική και στο αναμενόμενο επίπεδο είναι η παρουσία των επιδορπίων. Παρά τη μικρή – σε προτάσεις – λίστα των κοκτέιλ που επιμελείται και προετοιμάζει ο Χρήστος Κλουβάτος, αποδεικνύονται πραγματικά αξιόλογα.
Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: ο Πέτρος Δήμας είναι ένας ικανός και εξελίξιμος σεφ. Το Makris Athens είναι ένα εστιατόριο που παρουσιάζει ενδιαφέρον, χρειάζεται όμως χρόνο για να φτάσει στο επίπεδο που φιλοδοξεί.
Σε γενικές γραμμές, είναι άξιο παρακολούθησης, τουλάχιστον από όσους ασχολούνται σοβαρά με το χώρο.
Όσο για τις κατά καιρούς διθυραμβικές παρουσιάσεις στα μέσα ενημέρωσης, μάλλον λειτουργούν αποπροσανατολιστικά για τους φίλους του καλού φαγητού και, όπως είναι φυσικό, δεν βοηθούν.
