Στο κέντρο της Αθήνας, ένα plant-based bistro με φιλοδοξίες υψηλής γαστρονομίας δεν καταφέρνει πάντα να δικαιώσει τις προσδοκίες
Κάτι ενδιαφέρον που συμβαίνει στο χώρο της εστίασης (ανά τον κόσμο) είναι η στιγμή που ένα δυνατό branding καταφέρνει να σε παρασύρει σε μια επίσκεψη. Όσο και να προσπαθείς συνειδητά να αποφύγεις τις παγίδες που κρύβονται πίσω από ένα «a must visit» εστιατόριο, καθ ότι διαβάζεις προσεκτικά κριτικές, αφιερώματα και παρουσιάσεις για το ίδιο και τα μέλη της διοικητικής του ομάδας, δεν τα καταφέρνεις πάντα.
Κάπως έτσι συνέβη και με την πρόσφατη επίσκεψή μου στο Avit, στο κέντρο της Αθήνας.
Το Avit ξεκίνησε το 2018 στη Γλυφάδα ως vegan surf-shack café και στα τέλη του 2024 προχώρησε σε ένα δυναμικό rebranding. Ένα rebranding που, οφείλω να παραδεχτώ, πέτυχε τον σκοπό του: να κινήσει την περιέργεια και να δημιουργήσει ένα buzz για την κουζίνα του chef – patron Simon Farchat.
Το εστιατόριο επανασυστήθηκε τo 2024 ως restaurant – bistro με το όνομα «F*cking Avit», μια επιλογή ελαφρώς arrogant και unapologetic, που δήλωνε ξεκάθαρα την πρόθεση να διαφοροποιηθεί.
Το «F*cking» μπορεί στην πορεία να αφαιρέθηκε από το brand label, όχι όμως και από τη φιλοσοφία του Simon Farchat ή και του προσωπικού σάλας, όπως φάνηκε στην πράξη.
Με πολυετή επαγγελματική εμπειρία στο εξωτερικό, ο Farchat επιδιώκει να προσφέρει κάτι περισσότερο από «υγιεινό vegan φαγητό». Στόχος του είναι τα plant-based πιάτα του να θυμίζουν εστιατορική κουζίνα και όχι απλώς ένα vegan café menu. Μαζί με τη συνιδιοκτήτρια του Avit, Αυγή Ιατρού, φιλοδοξούν να δημιουργήσουν μια plant-based κουζίνα με ελληνικές αναφορές και τεχνικές υψηλής γαστρονομίας.
Αν με ρωτάτε, χρειάζεται αρκετή δουλειά ακόμη, μια και το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει την πρόθεση.
Φτάνοντας στην οδό Καλαμιώτου, σε έναν από τους πιο εμπορικούς και τουριστικούς δρόμους της κεντρικής Αθήνας, συναντά κανείς ένα προσεγμένο bistro που στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίριο. Στο εσωτερικό ξεχωρίζει η μεγάλη μπάρα, με άνετες καρέκλες για όσους θέλουν να απολαύσουν ένα κοκτέιλ ή ένα γρήγορο πιάτο. Ο υπόλοιπος χώρος, με τα μαρμάρινα τραπεζάκια και τους καναπέδες, καταφέρνει να αποδώσει μια αίσθηση εστιατορικής κομψότητας – αν και η ατμόσφαιρα παραμένει ελαφρώς ψυχρή.
Το Avit λειτουργεί όλη την ημέρα και διαθέτει δύο μενού: ένα για μεσημεριανό γεύμα και ένα για δείπνο. Την ημέρα της επίσκεψής μας βρεθήκαμε εκεί για δείπνο.
Το μενού παρουσιάζει ενδιαφέρον στους συνδυασμούς των πρώτων υλών. Ξεκινήσαμε με μια βελουτέ σούπα από κάστανο και τοπιναμπούρ, η οποία λειτούργησε ως μια ζεστή εισαγωγή στο δείπνο, γευστική πολύ. Ακολούθησαν τα μανιτάρια «calamari» fritti με kimchi mayo, ένα πιάτο καλό ως ιδέα, αλλά και άρτιο σε μια ισορροπημένη εκτέλεση.
Για τα κυρίως επιλέξαμε τρία πιάτα με διαφορετική λογική: τα λαζάνια, ως μια ασφαλή επιλογή για έναν μη vegan επισκέπτη, το Lion’s Mane Dauphinoise, που υπόσχεται μια πιο σύνθετη εστιατορική εμπειρία και τα Burger Twin Sliders, ένα από τα best sellers του μενού και μια κλασική comfort επιλογή.
Και στα τρία πιάτα υπήρχαν αστοχίες.
Αρχικά, να αναφέρουμε πως ήρθαν όλα μαζί, ενώ ζητήθηκε ξεκάθαρα να τηρηθεί ένας χρόνος παράδοσης μεταξύ των πιάτων. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρουμε πως η δικαιολογία που ακούμε από το σέρβις “ο σεφ τα έβγαλε έτσι” δεν είναι επαρκής και αποδεικνύει μη επαγγελματισμό, μεταβίβαση ευθύνης αλλά και την άρνηση κατανόησης του αιτήματος του επισκέπτη.
Ως προς τα πιάτα, ζητήματα υφής, θερμοκρασίας και γευστικής ισορροπίας στις πρώτες ύλες δημιουργούσαν μια αίσθηση ασυνέπειας. Οι αντιθέσεις στα στοιχεία των πιάτων δεν λειτουργούσαν πάντα δημιουργικά, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις η τεχνική και η αισθητική του πιάτου έδειχναν να μην υπηρετούν πλήρως την ιδέα.
Ως μη vegan που επιλέγει συχνά την plant-based κουζίνα – και έχοντας δοκιμάσει αντίστοιχες προσεγγίσεις από αρκετούς επαγγελματίες, κυρίως στο εξωτερικό – μπορώ να αναγνωρίσω την πρόθεση του Simon Farchat να μυήσει τον πελάτη στη δική του μαγειρική ταυτότητα. Ωστόσο, η απουσία φινέτσας τόσο στην παρουσίαση όσο και στη γεύση με εξέπληξε.
Και εδώ επιστρέφω στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησα. Ένα δυνατό branding μπορεί πράγματι να σε οδηγήσει σε ένα τραπέζι. Το ερώτημα είναι αν η εμπειρία που ακολουθεί δικαιώνει την προσδοκία.
Το Avit έχει τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε έναν εστιατορικό προορισμό που θα προσελκύει όχι μόνο vegans αλλά και ένα ευρύτερο κοινό. Θα μπορούσε να γίνει πόλος έλξης για τους κατοίκους της πόλης και όχι μόνο για τους επισκέπτες που ανακαλύπτουν το εστιατόριο μέσα από τις Google κριτικές του. Αρκεί, ίσως, να ακούσει με μεγαλύτερη προσοχή το feedback που λαμβάνει, ακόμη κι όταν αυτό δίνεται με ειλικρίνεια και ευγένεια.
Αν δεν μεταβιβάζεται όμως με την ίδια ειλικρίνεια από την ομάδα του σέρβις, αυτό αποδεικνύει έλλειψη επικοινωνίας εντός της ομάδας και χρήζει άμεση βελτίωση.
Παρόλα αυτά, το Avit παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλές στους διεθνείς επισκέπτες της Αθήνας και σε όσους είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν κάτι παραπάνω για μια «ελίτ» plant-based εμπειρία.
Μια εμπειρία που μπορεί να είναι ιδιαίτερα instagrammable, αδιαμφισβήτητα healthy, θα κοστίσει και κάτι παραπάνω στην τσέπη αν αναφερθούμε στον όρο “value for money”, χωρίς όμως να αφήσει απαραίτητα μια αντίστοιχα ισχυρή γευστική ανάμνηση.
