Το μοναδικό σωζόμενο αντίτυπο γνήσιου Ελληνικού bistro. Αξιοθέατο με γευστική πρόταση.
Αποφασίζοντας να γράψω κάτι για το Αργοφαγείο, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να κάνω μια έρευνα στα γραφόμενα της Google. Όπως το φανταζόμουν, δεν βρήκα ούτε μία παρουσίαση σχετική με αυτό το χώρο. Μεταξύ μας, δεν μου έκανε καμία εντύπωση. Το Αργοφαγείο είναι έξω από τις νόρμες του 21ου αιώνα, που θέλουν μαγαζιά με «φαίνεσθαι», προσφερόμενα για «κοσμική» αρθρογραφία pour monsieur tout le monde και με περίεργες γευστικές προτάσεις που λένε πολλά χωρίς να αφήνουν καμία ανάμνηση.
Το Αργοφαγείο δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Αν όμως κάποιος θέλει οπωσδήποτε να του βάλει μια ετικέτα και διαθέτει και τη σχετική διεθνή εμπειρία, θα καταλήξει εύκολα σε ένα συμπέρασμα: αν η Ελλάδα, λέμε αν, είχε παράδοση σε χώρους φαγητού τύπου Γαλλικού bistro (κάτι που δεν συμβαίνει), τότε αυτό θα ήταν το κατεξοχήν δείγμα ενός παραδοσιακού Ελληνικού bistro.
Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχή. Πριν ανοίξεις την πόρτα για να μπεις στο μαγαζί, η πρώτη εντύπωση είναι ότι ο προορισμός σου είναι το πουθενά. Ένα ασήμαντο, ημιυπόγειο μαγαζάκι, κατάλληλο μόνο για τους κατοίκους των γειτονικών πολυκατοικιών που βαρέθηκαν να μαγειρέψουν εκείνο το βράδυ και βγήκαν για κάτι πρόχειρο στη γειτονιά.
Μόλις περάσουν μερικά λεπτά για να εξοικειωθείς με το περιβάλλον, η γνώμη αλλάζει. Ο χώρος είναι μικρός, είναι – δεν είναι 40 τ.μ. Δύο σειρές από τραπεζάκια δεξιά και αριστερά, ένας μικρός διάδρομος στη μέση και η κλασική, σχετικά θορυβώδης ατμόσφαιρα που συναντάμε στα μικρά, λαϊκά Παρισινά bistro (υπάρχουν βέβαια και τα κοσμικά-τουριστικά) τον περιγράφουν επαρκώς.
Στους τοίχους κυριαρχούν τα βραβεία του TripAdvisor, παλιές φωτογραφίες και ένα αντίγραφο του Τσαρούχη. Το τελευταίο, για να το συναντήσεις σε ένα ταβερνείο αλλά και σε ένα αστικό μαγαζί, πρέπει να έχεις κλείσει ραντεβού με τον πρώτο λαχνό του λαχείου.
Ο κατάλογος; Με εξαίρεση τα ορεκτικά, τις σαλάτες και κάτι λίγα ακόμη, υπάρχει μόνο στον μαυροπίνακα. Σου το φέρνουν στο τραπέζι, τον ακουμπάνε σε μια καρέκλα για να είναι κοντά σου και εσύ επιλέγεις κάποιο από τα γραμμένα με κιμωλία κυρίως πιάτα, τα οποία παίζουν σαφώς με το κρέας. Συνηθισμένο, θα σκεφτείτε — και θα έχετε δίκιο. Γευστικά είναι καλά, αλλά η μαγεία και το πραγματικό ενδιαφέρον του Αργοφαγείου βρίσκονται αλλού: στα πρώτα.
Αν ρωτήσετε εμένα, θα σας πω απλά ότι η μαγεία βρίσκεται κατά κύριο λόγο στον σεφ. Σε ό,τι με αφορά, γύρω στα μεσάνυχτα είχα φάει, είχα δει όσα ήθελα να δω και, λογικά, έπρεπε να φύγω — γιατί, συν τοις άλλοις, έξω έκανε ψόφο. Τελικά έφυγα κατά τις δύο το πρωί, με το ζόρι, γιατί επί δύο ώρες μιλούσα με τον σεφ και άνθρωπο της γεύσης, Γιάννη Κατσαντώνη.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να σκεφτώ «σας τα είπα όλα» και να κλείσω το κείμενο. Όμως, όπως συνηθίζεται, πάντα πρέπει να λέμε κάτι και για το φαγητό. Για να μην κουράσουμε λοιπόν τους αναγνώστες που κάνουν τον κόπο να διαβάσουν μέχρι τέλους, θα σας πω επιγραμματικά τι πρέπει να δοκιμάσετε.
Καταρχάς, ξεκινήστε με τηγανητές ελιές με δεντρολίβανο. Σε ό,τι με αφορά, δεν ήξερα ότι υπάρχουν — ως μεζές, με ένα καλό τσίπουρο, είναι όλα τα λεφτά. Συνεχίστε με αγκινάρα τουρσί με σκορδόλαδο και balsamico και μετά δοκιμάστε την πίτα με πράσο Καισαρείας και παστουρμά, η οποία, με λίγο περισσότερο τσιμένι στη σύνθεση, θα σας απογειώσει.
Προφανώς, δεν θα παραλείψετε την παστουρμαδόπιτα με φύλλο πέρεκ από το Ραγιαν. Νομίζω ότι αυτά είναι αρκετά, αλλά διαβάζοντας τον κατάλογο είμαι σίγουρος πως θα βρείτε και πολλά ακόμη.
Αν μάλιστα καταφέρετε να ρυμουλκήσετε μέχρι το τραπέζι σας τον Γιάννη Κατσαντώνη, η απόλαυση θα είναι ολοκληρωμένη και θα θέλετε να ξαναπάτε — και να το διηγηθείτε στους φίλους σας. Κι εγώ αυτό έκανα.
