Από το 1989 μέχρι σήμερα, ο Θαλασσινός παραμένει μια διαχρονική αξία της αθηναϊκής ψαροφαγίας, με κλασικές θαλασσινές γεύσεις, εξαιρετική πρώτη ύλη και μια αυλή που έχει τη δική της ιστορία
Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τα άρθρα του Διονύση Κούκη για την ιστορία των 50 χρόνων που άλλαξαν την Ελληνική εστίαση, αναζητώ στο χρονοντούλαπο της αθηναϊκής γαστρονομίας επιχειρήσεις με διαχρονικότητα, παράδοση και σταθερή ποιοτική αξία.
Ένα από αυτά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι μια ψαροταβέρνα στην Καλλιθέα, γνωστή στους πιο παλιούς – αλλά επιβάλλεται να μαθευτεί και στη νέα γενιά των φίλων της γεύσης – και ακούει στο όνομα «Ο Θαλασσινός».
Για τον Θαλασσινό, η ιστορία ξεκινά πίσω στο 1989 με την κα Ντίνα και τον κ. Γιώργο στο τιμόνι της επιχείρησης. Από τότε, η υπέροχη αυλή με τη μουριά, που είναι και σήμα κατατεθέν της επιχείρησης, γέμιζε από οικογένειες, κοσμικούς, καλοφαγάδες της υψηλής κοινωνίας, δημοσιογράφους, αλλά και πολιτικούς.
Μέσα στα χρόνια, η σταθερή ποιότητα στην πρώτη ύλη, στα προϊόντα που παράγει η ελληνική γη, αλλά και η αξία υπηρέτησης γεύσεων με κύριο χαρακτηριστικό την απλότητα και τη φινέτσα, διατήρησαν τον «Θαλασσινό» στις πρώτες επιλογές για μια έξοδο ψαροφαγίας. Τι κι αν ο κ. Γιώργος έχει «σαλπάρει» για αλλού, η κα Ντίνα παραμένει η ψυχή της επιχείρησης και με την ομάδα της εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι αφοσιωμένη στους σταθερούς πελάτες της και να υπηρετεί σταθερά την κλασική ψαροφαγία.
Ο «Θαλασσινός» θεωρώ, πως είναι μια κατηγορία από μόνος του. Το φαγητό του θυμίζει νοστιμιές που βγάζει ένας ψαράς όσο είναι πάνω στο καΐκι του.
Το καλωσόρισμα γίνεται με ψωμί ζυμωτό και το πικάντικο ταμπουλέ, δροσερό και ελαφρώς όξινο. Στην πρώτη μπουκιά αναγνωρίζεις το καλό λάδι, στοιχείο των πιάτων που θα ακολουθήσουν. Λόγω καιρού και επειδή είμαι λάτρης της ψαρόσουπας, εκείνη την ημέρα, απολαύσαμε μια με ροφό, όμορφα δεμένη και με ψιλοκομμένα λαχανικά στο περιεχόμενό της.
Αγαλίασε η ψυχούλα μας.
Το μενού στον «Θαλασσινό» είναι πληθωρικό, ικανοποιεί απαιτητικούς φίλους των θαλασσινών γεύσεων και κυρίως όσους αγαπούν όστρακα, ωμές παρασκευές, αλίπαστα και τηγανητά θαλασσινά. Ο λευκός ταραμάς είναι από τους καλύτερους που θα βρεις στην Αθήνα και ο γαύρος μαρινάτος είναι φρέσκος και τρυφερός.
Το ceviche τσιπούρας αποδεικνύει την εμμονή της επιχείρησης στην πρώτη ύλη και έρχεται σε μια πληθωρική μερίδα που ξεχωρίζει για τα αρώματα κόλιανδρου, λάιμ και chili. Το ίδιο συμβαίνει με τις γαρίδες που η βαθιά νοστιμιά τους δένει με τη μεσογειακή σάλτσα ντομάτας και τον φρέσκο μαϊντανό.
Ξεχωρίζω κάποια πιάτα που είναι ιδανικά για να τα συνοδέψει ο επισκέπτης με κάποιο απόσταγμα ή κρασί όπως τα τηγανητά μύδια με τη σκορδαλιά με καρύδι και τη σκεπαστή χορτόπιτα. Τα μύδια είναι φρέσκα σε τραγανό κουρκούτι και η σκορδαλιά θυμίζει παραδοσιακή συνταγή με βάση το ψωμί. Από την άλλη, η πίτα έρχεται στρογγυλή και καυτή από το φούρνο και στο πρώτο κόψιμο τα αρώματά της σου ανοίγουν την όρεξη.
Ένα πιάτο όμως που δεν πρέπει να αμελήσετε είναι η σουπιά που ψήνεται στη σχάρα και σερβίρεται με μια σπιτική μαγιονέζα με το μελάνι της. Η σουπιά όσο ψήνεται αποκτά καπνιστά αρώματα και μια ελαφρώς τραγανή επιφάνεια που αγκαλιάζει τη ζουμερή σάρκα της. Ένα πιάτο που η απλότητα και η νοστιμιά του οφείλεται στην ποιότητα της πρώτης ύλης.
Όλη αυτή τη θαλασσινή απλότητα και φινέτσα, ο επισκέπτης την απολαμβάνει σε ένα χώρο με λιτή διακόσμηση, σε μια σάλα που το φως εισχωρεί από τα περιμετρικά παράθυρα και με μια μουριά που το βράδυ φωτίζεται από εκατοντάδες φωτάκια που χαρίζουν αισθητική και θέρμη στον εξωτερικό χώρο του μαγαζιού.
Λευκά τραπεζομάντηλα, χρώματα παστέλ και πολλά φυτά περιμετρικά των τραπεζιών και όπου υπάρχει περβάζι, σου δίνουν την αίσθηση πως βρίσκεσαι σε μια αυλή κατοικίας που θυμίζει περισσότερο ισπανική χασιέντα παρά μεσογειακό εστιατόριο.
Συνομιλώντας για λίγο με την κα Ντίνα, ανακαλύπτω πως ο Θαλασσινός έχει ταΐσει πολύ κόσμο και μαζί του έχουν μεγαλώσει και οι πελάτες του. Σε μια γειτονιά λαϊκή, με μόνο σημείο ενδιαφέροντος τον παλιό Ιππόδρομο, ο Θαλασσινός με τις τότε Κωνσταντινουπολίτικες γεύσεις του, τα σκορδοπιτάκια γαρίδας, τις αλοιφές και τα σαγανάκια του, μετέτρεψε τις Τζιτζιφιές σε έναν γαστρονομικό προορισμό.
Παρά τις δυσκολίες των χρόνων, την οικονομική κρίση, την απώλεια του κ. Γιώργου αλλά και την απουσία στήριξης της επιχείρησης από τη γειτονιά, ο Θαλασσινός συνέχισε να εκπέμπει δυνατά το σήμα του και η φήμη του διαδόθηκε από στόμα σε στόμα.
Σήμερα, δίπλα στους παλιούς θαμώνες και τους σταθερά επαναλαμβανόμενους πελάτες, κάθονται και νέες παρέες που τον ανακαλύπτουν χάρη στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Οι Τζιτζιφιές έχουν κρυμμένα κάποια παραδοσιακά γαστρονομικά διαμαντάκια και ο Θαλασσινός είναι ένα από αυτά. Αξίζει την επίσκεψή σας, για να απολαύσετε κλασική ψαροφαγία με απλότητα και φινέτσα, αλλά και τα μοναδικά ψητά σύκα σε κρασί με κρέμα γιαούρτι!
