Σε ένα από τα πιο δημοφιλή στέκια του Μεταξουργείου, ο Γιάννης Μαρκαδάκης επενδύει στην εποχικότητα, στους μικρούς παραγωγούς και στις γνώριμες ελληνικές γεύσεις με δημιουργική προσέγγιση
Υπάρχουν περιοχές στην Αθήνα που οριοθετούνται σωστά στο χάρτη από κάποιες επιχειρήσεις. Σε μια περιοχή όπως το Μεταξουργείο που «μπλέκεται στα πόδια» του Κεραμεικού, απαιτήθηκε μια πλατεία και δυο-τρεις διαχρονικές επιχειρήσεις για να διαχωρίζουν οι επισκέπτες τα όρια τους.
Φυσικά, αναφέρομαι στην πλατεία Αυδή, που έγινε γνωστή από το «νησί» της, τις Σεϋχέλλες, παρόλο που έχει έντονο πολιτιστικό χαρακτήρα και μέχρι πρότινος την γνώριζαν κουλτουριάρηδες σαν την αφεντιά μου.
Οι «Σεϋχέλλες», το αθηναϊκό μας νησί, βουλιάζουν από το 2013 που άνοιξαν από πολλούς φίλους της γεύσης.
Όμως, τα τελευταία χρόνια, συγκεκριμένα από το 2022, στη διοίκηση τους ανήκει ο Γιάννης Μαρκαδάκης που ηγείται της κουζίνας (πάντα σε συνεννόηση με τους ανήσυχους Φώτη Φωτεινόγλου και Κλεομένη Ζουρνατζή) και γίνεται ένας ντόρος.
Ένα σούσουρο πλανάται στην πόλη, πάντα με καλό σκοπό, και για αυτό αποφάσισα να επισκεφτώ και να απολαύσω όχι μόνο την κουζίνα αλλά και τη φιλοξενία του Γιάννη Μαρκαδάκη.
Αρχικά, να αναφέρουμε πως οι Σεϋχέλλες δεν είναι ένα walk-in εστιατόριο, όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί είναι πολύ δημοφιλές στο αθηναϊκό και μη κοινό. Προνοήστε να κάνετε μια κράτηση, σπάνια θα σταθείτε τυχεροί αν είστε περαστικοί, και φυσικά να απολαύσετε τα πιάτα τους με μεγάλη παρέα όπως το επιβάλλει και η φιλοσοφία της κουζίνας.
Το μενού που απολαμβάνει ο επισκέπτης έχει τις ρίζες του στην ελληνική παραδοσιακή κουζίνα και η εμμονή των τριών ανήσυχων αγοριών της διοίκησης τους ταυτίζεται με την ανάγκη να «φέρουμε στην πόλη όσα μπορούμε από το χωριό».
Εξαιρετικές πρώτες ύλες, λαχανικά από συγκεκριμένους σπόρους και ποικιλίες, συνεργασίες με μικρούς παραγωγούς, εκλεκτό λάδι, αποστάγματα δικά τους, όλα αυτά είναι στοιχεία που κάνουν τις Σεϋχέλλες αγαπητές τόσο στους ντόπιους όσο και σε πολλούς διεθνείς επισκέπτες της πόλης μας.
Δεν είναι τυχαίο που όταν με ρωτούν φίλοι από το εξωτερικό πού να απολαύσουν σωστή ελληνική κουζίνα, πάντα αναφέρομαι στο ΦΙΤΑ και στις Σεϋχέλλες.
Προφανώς, Φωτεινόγλου και Ζουρνατζής έχουν άσσους στο μανίκι τους με τον Δημήτρη Δημητριάδη στο πρώτο και τον Γιάννη Μαρκαδάκη στο δεύτερο. Δεν θα μιλήσουμε όμως για επιχειρηματικότητα, ούτε για αειφορία, αν και οι δύο επιχειρήσεις «φλερτάρουν» έντονα με τη δεύτερη.
Θα μιλήσουμε για το απολαυστικό φαγητό στις Σεϋχέλλες, το εξαιρετικό, άμεσο και εύστροφο service αλλά και την γενικότερη εμπειρία φιλοξενίας εκεί.
Οι Σεϋχέλλες έχουν το προνόμιο να βρίσκονται σε γωνία, Κεραμεικού και Ακαδήμου, και εύκολα μπορεί να θεωρηθεί στέκι πολλών θεατρόφιλων της περιοχής. Επίσης, τα τραπεζοκαθίσματά τους περνούν και το δρόμο της Κεραμεικού και αξιοποιούν ένα σημείο από την πλατεία.
Ο εσωτερικός τους χώρος παραπέμπει σε μια αθηναϊκή ταβέρνα, ανεπιτήδευτη και εκπέμπει έναν αέρα αστικού καφενείου. Η ανοιχτή κουζίνα κυριαρχεί, ο επισκέπτης γίνεται μάρτυρας μιας συνεχούς δημιουργικής διαδικασίας με ένταση, ταχύτητα και γιατί όχι και μια suspense!
Παρατηρώ κάποια εικαστικά έργα του Έλληνα εικαστικού Απόλλωνα Γλύκα, ένα συγκεκριμένα με μηχανισμό με υπνωτίζει, και «ανεβαίνουν οι μετοχές» του εστιατορίου στο μυαλό μου.
Σίγουρα οι Σεϋχέλλες δεν είναι για μια επίσημη, αλλά για μια αυθεντική έξοδο, μια έξοδο που θα αποτυπωθεί στη μνήμη κυρίως λόγω του παλιού, γνήσιου σέρβις και όχι της αποστειρωμένης, δήθεν, απρόσωπης φιλοξενίας.
Σπάνια συναντάμε τέτοιες επιχειρήσεις που ο επισκέπτης θα νιώσει πως πραγματικά συνδέεται με αυτήν όχι μόνο μέσω φαγητού αλλά και της εξυπηρέτησης.
Από το μενού, δοκιμάσαμε σχεδόν τα πάντα! Είναι ένα μενού που ακολουθεί τη φιλοσοφία «sharing is caring» όπως συχνά αποκαλώ, περιεκτικό και value for money.
Με μια πρώτη ματιά, διακρίνουμε στοιχεία έρευνας ως προς τον συνδυασμό πρώτων υλών, τίποτα δεν είναι τυχαίο στο πάντρεμά τους και αποδεικνύεται πως γίνεται σοβαρή ανάδειξη τόσο της εποχικότητας όσο και της εντοπιότητας.
Συγκρατώ έντονα στη μνήμη μου τη γεύση από την ντομάτα Μπατάλα με μαλακή φέτα Άργους που με γυρνά στις παιδικές μου μνήμες από το μποστάνι της γιαγιάς μου στην ορεινή Ήπειρο. Είχα χρόνια να απολαύσω τέτοια ντομάτα και να συγκινηθώ με ένα τόσο ταπεινό λαχανικό.
Το ψωμί, το λάδι και το τυρί είναι must και κυριαρχούν σε πολλά πιάτα. Ταραμάς οξύς αλλά όχι αλμυρός, βελούδινος και αρχοντικός, και μια χτυπητή «τσαχπίνα» στην καυτερή επίγευση, πληθωρική και λίγο vintage. Επιβάλλεται να δοκιμάσετε μια κασερόπιτα – έπος! Ιδανικός μεζές για μπυράκι παγωμένο.
Τα αμπελοφάσουλα crunchy όπως τους αρμόζει, αναβαθμίζονται γευστικά πολύ από το σταφύλι και το αμύγδαλο σε συνδυασμό με τον κατσικίσιο κορμό παραγωγής Maltezos Farm στα Νέα Στύρα Εύβοιας.
Σε αυτό το σημείο, να κάνουμε μια αναφορά πως η εξαιρετική πρώτη ύλη στις Σεϋχέλλες απευθύνεται σε όλες τις διατροφικές συνήθειες των φίλων της γεύσης και κυρίως σε όσους αγαπούν τη vegetarian κουζίνα ή μπορεί να έχουν ευαισθησία στη γλουτένη και στη λακτόζη.
Ναι μεν παραδοσιακή κουζίνα, αλλά απευθύνεται σε όλους.
Περιμένω να δροσίσει κι άλλο ο καιρός και να επιστρέψω για τα νόστιμα και καλοβρασμένα ρεβίθια Λήμνου με μαραθόριζα, για τη φάβα Σχοινούσας με την τηγανητή αγκινάρα Τήνου (όσο υπάρχει το είδος) αλλά και για τα μανιτάρια που κάθονται αναπαυτικά στη hummus και είναι διακοσμημένα με λαδωτήρι Ζακύνθου.
Αν και το signature dish είναι οι παπαρδέλες με δικό τους καβουρμά και γαλομυζήθρα και είναι ένας από τους λόγους που οι Σεϋχέλλες έχουν γίνει talk of the town στους foodies, εγώ ξεχωρίζω τα μοσχαρίσια μάγουλα με τον πουρέ, ένα πιάτο που όμοιό του δεν έχω απολαύσει τόσο πολύ αλλού.
Μαζί με τον άρτια σπιτικό πουρέ, λιώνουν σε κάθε μπουκιά και συνδυαστικά με πιάτα όπως το μοσχαρίσιο συκώτι σχάρας και τα μπιφτεκάκια προβατίνας θα εντυπωσιάσουν κάθε κρεατοφάγο «παλιάς κοπής»!
Από όλα τα πιάτα στις Σεϋχέλλες υπάρχει όμως και ένα που ξεχωρίζει της ελληνικής αισθητικής και αξίζει να το αναφέρουμε μιας και κλείνει το μάτι στους φίλους της γεύσης που αναζητούν φινέτσα: ο τόνος tartare.
Ο τρυφερός και βουτυράτος τόνος συναντά τον επίμονο χαρακτήρα του αυγοτάραχου και την κρεμώδη λιπαρότητα του ταραμά και όλα μαζί δίνουν μια απόλυτη θαλασσινή ισορροπία.
Γήινο και γευστικά καθησυχαστικό πιάτο και μια έμμεση διαπίστωση πως ο Μαρκαδάκης προσφέρει πολλά περισσότερα από όσα νομίζουμε… τόσο στις Σεϋχέλλες όσο και στην ελληνική γαστρονομική σκηνή.
Τα επιδόρπια στις Σεϋχέλλες έχουν το δικό τους χαρακτήρα και κρατήστε χώρο για να απολαύσετε σπιτικές γεύσεις tiramisu με παγωτό μόκα, αλλά και μια τύπου Αιγυπτιακή Basbousa (κάτι σαν ρεβανί) με παγωτό καϊμάκι, γλυκό μελιτζανάκι και flakes καρύδας.
Και τα δύο ταιριάζουν πολύ με το δικό τους παλαιωμένο τσίπουρο που σε ξυπνάει από το γαστρονομικό λήθαργο της επίσκεψης.
Ο επισκέπτης μπορεί να συνοδέψει τα πιάτα του με κάποιο κρασί και απόσταγμα σε ποτήρι και σε φιάλη – κυρίως από τον Ελληνικό αμπελώνα. Δεν λείπουν ορισμένες διεθνείς ετικέτες, οι μπύρες αλλά και τα αποστάγματα από την κάνουλα για τους «μερακλήδες». Και όλα αυτά σε λογικές τιμές, για όλους.
Φεύγοντας από τις Σεϋχέλλες υποσχέθηκα στον εαυτό μου να επιστρέψω σύντομα με μεγαλύτερη παρέα και να απολαύσω ξανά την αρετή της πληθωρικότητας της φιλοξενίας.
Στο τέλος της ημέρας, αυτό μένει…και για αυτό ξεχωρίζουν κάποιες ομάδες.
