Στο εστιατόριο του Σπύρου Κονάκη η ελληνική κουζίνα αποκτά σύγχρονη ματιά και η φιλοξενία γίνεται μέρος της γευστικής εμπειρίας
Όλοι μας, κάποια στιγμή, έχουμε βρεθεί για διακοπές σε κάποιο χωριό επειδή καλοί μας φίλοι έχουν ένα πολύ όμορφο σπίτι και προσφέρονται να μας φιλοξενήσουν. Έτσι ξεκίνησε πριν κάποια χρόνια η σχέση μου με τον μικρό οικισμό Μύτικα στην Πρέβεζα.
Ο Μύτικας, που τον γνώρισα μέσα από τα μάτια του φίλου μου του Άρη, λάτρη του πνεύματος και της καλής ζωής, είναι ένα πολύ όμορφο παραθαλάσσιο χωριό, ιδανικό για διακοπές χαλαρού ρυθμού, με τέλεια θάλασσα και παραλία και με εύκολη πρόσβαση στην Πρέβεζα αλλά και σε άλλα αξιοθέατα της περιοχής.
Η παραλία του Μύτικα είναι το μεγάλο του ατού, μια και βρίσκεται δίπλα στο Μονολίθι, με το πράσινο να απλώνεται έως τη θάλασσα και το Ιόνιο να δημιουργεί το απόλυτο σκηνικό για καλοκαιρινές διακοπές. Επειδή είμαστε σε μια ηλικία που μας συγκινεί η απλότητα και η αυθεντικότητα ενός τόπου, στον Μύτικα, δεν θες πολλά: θάλασσα, πράσινο και δυο καλά σημεία για φαγητό.
Αναζητώντας πάντα την καλύτερη γαστρονομική εμπειρία όπου κι αν σταθούμε, ο Άρης επέμενε να επισκεφθώ το Phiλema Restaurant γιατί παρουσιάζει μια μοναδική κουζίνα για την περιοχή — όχι ταβερνάκι — με πιάτα ευφάνταστα και πολύ νόστιμα.
Και έφτασε η στιγμή που στο πρόσφατο ταξίδι μου, έκανα μια επίσκεψη. Ομολογώ πως το Phiλema Restaurant είναι μια ιδιαίτερη γαστρονομική περίπτωση για την περιοχή του Μύτικα, μια και από την πρώτη στιγμή που βρίσκεσαι στην αυλή του δεν θυμίζει σε τίποτα εξοχικό εστιατόριο στο ύφος της ευρύτερης περιοχής.
Με θέα στην ακτογραμμή του Μύτικα και με το ηλιοβασίλεμα να προσπαθεί να εισχωρήσει σε κάθε εσοχή του εστιατορίου, ο επισκέπτης εντυπωσιάζεται από την αισθητική και τη διακόσμηση του χώρου.
Βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο του χωριού, σε υπερυψωμένο σημείο από την ακτογραμμή και η αυλή με τα άνετα τραπεζοκαθίσματα, τα αναριχώμενα φυτά, την πλούσια βλάστηση και τα γήινα χρώματα σε διακοσμητικά στοιχεία και φωτιστικά προσδίδουν μια φινέτσα, ασυνήθιστη για την περιοχή.
Το Phiλema είναι το διαμάντι της περιοχής και ίσως αυτό να λειτουργεί κάπως αποτρεπτικά για τον ντόπιο. Για τον τουρίστα όμως, είναι μια ευχάριστη έκπληξη, κυρίως αν αναζητά καλό και πρωτότυπο φαγητό.
Το Phiλema Restaurant λειτουργεί εδώ και τέσσερα χρόνια και είναι εποχική επιχείρηση. Ο ιδιοκτήτης του, Σπύρος Κονάκης, είναι ο οικοδεσπότης σου κάθε φορά που θα βρεθείς στο ευάερο και σύγχρονο περιβάλλον του, που αποσκοπεί να σου προσφέρει την ιδιωτικότητα που επιθυμείς και να σε φιλοξενήσει όσο πιο χαλαρά και ήσυχα γίνεται.
Το Phiλema, αν και βρίσκεται σε μια πολυσύχναστη περιοχή, δεν σε «μπουκώνει» και επιμένει σταθερά σε μια λειτουργικότητα που εξυπηρετεί έως και 30 κουβέρ. Η κουζίνα του στηρίζεται στην εποχικότητα και στην εντοπιότητα όσο είναι εφικτή και το μενού παρουσιάζει μια πρόταση ελληνικής κουζίνας με σύγχρονα χαρακτηριστικά και κάποιες διεθνείς επιρροές.
Η σύνθεση των πιάτων είναι απόλυτα κατανοητή, καθώς και οι περιγραφές αυτών, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα επισκεπτών: από κάποιον ανυποψίαστο κάτοικο της περιοχής ή τουρίστα που θα το επιλέξει για μια όμορφη περίσταση έως και έναν απαιτητικό φίλο της γεύσης που ξέρει να ξοδεύει για την ποιότητα ενός πιάτου.
Ανήκω στη δεύτερη περίπτωση και διαβάζοντας το μενού του Phiλema, είμαι σίγουρη πως η λέξη «φίλεμα», που σημαίνει γενναιόδωρη φιλοξενία και ανιδιοτελής προσφορά, αποτυπώνεται στα πληθωρικά του πιάτα.
Είναι από τα λίγα εστιατόρια που επισκέφτηκα τον τελευταίο χρόνο και ξεχωρίζει για την ανεπιτήδευτη φιλοξενία και προσφορά. Σε αυτό συμβάλλει η παρουσία του Σπύρου αλλά και το προσωπικό σάλας που, συνδυαστικά με το εξοχικό αλλά εκλεπτυσμένο περιβάλλον, με γυρίζει πίσω στο χρόνο, τότε που τα οικογενειακά γεύματα των καλοκαιρινών διακοπών με φίλους και συγγενείς σε εξοχικές αυλές χαρακτηρίζονταν από μια πληθωρικότητα και οικεία φινέτσα εποχής.
Το μενού είναι πληθωρικό σε ορεκτικά και κυρίως πιάτα και απόλυτα εναρμονισμένο με μια πλούσια οινική λίστα από Έλληνες και διεθνείς οινοποιούς.
Αν και σπάνια επιλέγουμε σαλάτες, η πράσινη σαλάτα με σουσάμι, ψητό αχλάδι, δυόσμο και blue cheese σε dressing γιαουρτιού με εσπεριδοειδή είναι ιδανική για αρχή για εκείνο το ζεστό βραδάκι, μαζί με το χειροποίητο ψωμί και τα βουτυράκια του: ένα με εσπεριδοειδή και ένα με chimichurri.
Συνεχίζουμε με διάφορα πιάτα που υποστηρίζουν τη φιλοσοφία «sharing is caring», όπως οι γαρίδες tempura με μαγιονέζα μάνγκο, τα βασιλικά χτένια σωτέ σε σάλτσα γαρίδας με lime και λάδι από σχοινόπρασο, τα beef dumplings αλλά και το εξαιρετικό carpaccio μοσχάρι charolais με flakes παρμεζάνας, μαγιονέζα μαύρης τρούφας και μανιτάρια enoki.
Μια μικρή παύση εδώ, γιατί δεν περίμενα να δοκιμάσω ένα τόσο άρτιο πιάτο στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Ένα πιάτο κομψής λιτότητας, με τη μεταξένια υφή του κρέατος να δίνει χώρο στις υπόλοιπες πρώτες ύλες να λειτουργήσουν συμπληρωματικά.
Η ευχάριστη αλμυρότητα από την παρμεζάνα και η umami ένταση από τη μαγιονέζα και τα enoki προσδίδουν μια ισορροπία σε ένα πιάτο με ένταση και πληθωρικότητα. Η ομάδα της κουζίνας αποδεικνύεται ικανή και το πιάτο είναι πολύ καλύτερο από παρόμοια σε πολλά εστιατόρια της Αθήνας.
Από τα κυρίως, οι επιλογές είναι αρκετές και καλύπτουν κάθε γευστική ανάγκη. Σε πολλά πιάτα κυριαρχεί η γαρίδα, μια και είναι πρώτη ύλη της περιοχής, και για αυτό επιλέγουμε να κινηθούμε σε comfort ύφος, σε αντίθεση με τα ορεκτικά που ήταν πιο elegant, και επιλέγω το linguine με tartare κόκκινης γαρίδας, σε bisque γαρίδας, με chili, ξύσμα lime, ginger, cherry tomatoes και φρέσκα μυρωδικά.
Ένα πιάτο με έντονο θαλασσινό χαρακτήρα, με γλυκιά και ντελικάτη γεύση από τη γαρίδα και με τη bisque να δίνει umami πινελιές. Ανάλαφρο, φρέσκο και διακριτικά spicy.
Με ιντριγκάρουν οι fusion προτάσεις του μενού, και στις κρεατοφαγικές προτάσεις επιλέγω τη σιγομαγειρεμένη πανσέτα, 12ωρου ψησίματος με πουρέ γλυκοπατάτας με φυστικοβούτυρο, ginger και κρεμμύδι με hoisin sauce.
Ένα πιάτο πολυεπίπεδο και γενναιόδωρο που θα μοιραστείς με την παρέα σου. Το πιάτο ξεχωρίζει για τη νοστιμιά του κρέατος και το αργό μαγείρεμα αλλά απογειώνεται με τον πουρέ που ξεχωρίζει για τη γλυκιά επίγευση αλλά και το ξηροκαρπάτο στοιχείο του.
Η ώρα περνά, η πληθωρικότητα των γεύσεων μας υπνωτίζει και ένα αποδομημένο cheesecake με βύσσινο είναι το απόλυτο «φίλεμα» για να ολοκληρωθεί το δείπνο.
Ακούγοντας πολύ συχνά από τους φίλους μου για την ποιότητα του τουρισμού και το βιωτικό επίπεδο των κατοίκων της περιοχής που δεν είναι υψηλά, αναρωτιέμαι πώς επιβιώνει κάθε σεζόν το Phiλema…
Σκέφτομαι, πόσο δύσκολο είναι να κάνεις τη διαφορά σε έναν τόπο που έχει ταυτιστεί με την παραδοσιακή κουζίνα αλλά και με τον low budget τουρισμό.
Θαυμάζω την αποφασιστικότητα και την επιμονή του Σπύρου να συμβάλλει σε μια γαστρονομική μετάλλαξη του τόπου και πραγματικά εντυπωσιάζομαι που τέτοια εγχειρήματα σαν το Phiλema φυτρώνουν σε περιοχές που μας βρίσκουν παντελώς ανυποψίαστους…
Αν βρεθείτε στην ευρύτερη περιοχή της Πρέβεζας, μια επίσκεψη στον Μύτικα για το Phiλema θα σας ανταμείψει και θα προσθέσει ευχάριστες γευστικές νότες στο ταξίδι σας!
