Από το 2008 μέχρι σήμερα, το Oinoscent διαμορφώνει τη σύγχρονη wine dining κουλτούρα της Αθήνας, μέσα από σπουδαίες ετικέτες, άρτιο service και τη γαστρονομική ταυτότητα του Γιάννη Τσικουδάκη
Έχουν περάσει πλέον περισσότερα από είκοσι χρόνια από τότε που η τάση του wine dining άρχισε να αναπτύσσεται στην Αθήνα και η ελληνική γαστρονομία απέκτησε έναν πιο εξωστρεφή χαρακτήρα. Το κρασί έφυγε από τη λογική της απλής συνοδείας ενός φαγητού και άρχισε να αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία εξόδου.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000, η έννοια του wine bar παρέμενε σχετικά περιορισμένη και συνδεδεμένη κυρίως με προχωρημένες κάβες και οινικά στέκια, άγνωστα στο ευρύ κοινό.
Το Oinoscent, μαζί με την εμφάνιση παρόμοιων χώρων και την άνοδο μιας νέας γενιάς sommeliers, εισήγαγε το αθηναϊκό κοινό σε μια διαφορετική γαστρονομική κουλτούρα: wine pairings, μικρά πιάτα για μοίρασμα, ανάγκη για γνώση γύρω από το τι πίνει ο επισκέπτης, αλλά και μια relaxed εμπειρία εξόδου. Το wine dining άρχισε να «βασιλεύει» και έγινε σταδιακά η αστική απάντηση τόσο στο κλασικό bar hopping όσο και στο βαρύ fine dining.
Το Oinoscent, που λειτουργεί από το 2008 στο Σύνταγμα, εξελίχθηκε γρήγορα σε πόλο έλξης για οινόφιλους, διεθνείς επισκέπτες που ήθελαν να γνωρίσουν μικρούς Έλληνες παραγωγούς, αλλά και Αθηναίους που αναζητούσαν μια πρώτη μύηση στην οινική κουλτούρα μέσα από μια κοινωνική έξοδο.
Κάπως έτσι ήταν και για εμένα το Oinoscent. Ο χώρος που μου έδωσε για πρώτη φορά την ευκαιρία να απολαύσω ένα ποτήρι κρασί στη σωστή θερμοκρασία, με ένα πιάτο δίπλα του που πραγματικά «συνομιλούσε» μαζί του. Για πολλούς οινόφιλους, βέβαια, το Oinoscent ήταν ανέκαθεν εκείνο το «μαγικό κελάρι» που έκρυβε μικρά οινικά διαμαντάκια.
Τα χρόνια πέρασαν, το Oinoscent ωρίμασε και η διοικητική του ομάδα απέκτησε ακόμη πιο ισχυρή ταυτότητα με την προσθήκη του Άρη Σκλαβενίτη, ενός από τους σημαντικότερους sommeliers της χώρας. Σήμερα, ο Άρης, ως συνιδιοκτήτης και Head Sommelier, μαζί με τους Δάνη και Άγη Αγαπητό, έχουν μετατρέψει το Oinoscent σε ένα σύγχρονο wine bistrot με περισσότερες από 1.000 ετικέτες κρασιού και μια ανανεωμένη γαστρονομική ταυτότητα, χάρη στο ταλέντο του Γιάννη Τσικουδάκη.
Είναι η ίδια ομάδα που βρίσκεται και πίσω από το Topa, το οποίο οι περισσότεροι γνωρίζετε από τη φρενίτιδα που επικρατεί εδώ και καιρό στην Κυψέλη. Δεν μπορούμε, βέβαια, να συγκρίνουμε τη γαστρονομική εμπειρία του Oinoscent με εκείνη του Topa!, όσο κι αν ο πειρασμός υπάρχει.
Ο Γιάννης Τσικουδάκης είναι ένας σεφ με σπάνια ικανότητα να μετακινείται ανάμεσα σε διαφορετικούς γαστρονομικούς ρόλους, με αυτογνωσία και έντονη μαγειρική προσωπικότητα. Του ταιριάζει η ομάδα του Oinoscent και είναι φανερό πως διαθέτει τη δημιουργική ελευθερία να εξελίξει τη γαστρονομική ταυτότητα του χώρου. Αυτή ήταν και η βασική μου διαπίστωση μετά την πρόσφατη επίσκεψή μας εκεί, μια εμπειρία που μου θύμισε περισσότερο ευρωπαϊκή έξοδο παρά μια συνηθισμένη αθηναϊκή βόλτα.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Στο Oinoscent, από τη στιγμή που θα βρεθείς, μυείσαι σε ένα ταξίδι οίνου και απόλαυσης χάρη στη φιλόξενη και εξαιρετικά ενημερωμένη ομάδα του service. Όλα λειτουργούν με μια αβίαστη αρμονία και η Πηνελόπη ανυπομονεί να ξεκινήσεις μαζί της το wine pairing, για να σε βουτήξει σε μικρές ιστορίες, λεπτομέρειες και μυστικά που κάνουν κάθε γουλιά πιο συναρπαστική. Ναι, στο Oinoscent το wine dining δεν είναι απλώς επιλογή, σχεδόν επιβάλλεται.
Το μενού είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να καλύπτει τόσο εκείνον που θέλει κάτι μικρό, σε λογική “wine & nibbles”, όσο και τον επισκέπτη που αναζητά μια ολοκληρωμένη wine dining εμπειρία. Μπορεί να είναι σχετικά μικρό, μόλις οκτώ πιάτα, όμως είναι έξυπνα δομημένο, επαρκές και ικανό να καλύψει κάθε γευστική ανάγκη. Vegan, pescatarian ή meat lover, κανείς δεν μένει ανικανοποίητος.
Η οινική λίστα είναι πλούσια, με ετικέτες που μπορεί κανείς να απολαύσει τόσο σε ποτήρι όσο και σε μπουκάλι, σε λογικές τιμές, ενώ δεν λείπουν και οι ελληνικές ή διεθνείς μπύρες. Η πρώτη σκέψη που μου δημιουργήθηκε, ξεφυλλίζοντας το μενού και τη λίστα κρασιών, ήταν πως το Oinoscent είναι ένα wine bistrot για όλους. Δεν κάνει διακρίσεις, δεν αποκλείει κανέναν και – κυρίως – δεν αποπνέει εκείνη τη συχνά αποστειρωμένη αίσθηση που συνοδεύει αρκετούς χώρους οινικής απόλαυσης.
Από τα πιάτα του Γιάννη Τσικουδάκη ξεχώρισα ιδιαίτερα την κροκέτα μανιταριού με μαγιονέζα τρούφας: ζουμερή, σωστά τηγανισμένη και καθόλου βαριά. Το προζυμένιο ψωμί ταιριάζει ιδανικά με τη μεσογειακή χούμους του σεφ, που συνοδεύεται από τραγανά ρεβίθια και sticks αγγουριού, με το ελαιόλαδο να δίνει γενναιόδωρα τον τόνο.
Το μενού του Τσικουδάκη αλλάζει ανάλογα με την εποχή, τις πρώτες ύλες και τη δημιουργική του διάθεση, οπότε κάποια από τα πιάτα που δοκιμάσαμε ίσως να μη βρίσκονται στην επόμενη επίσκεψή σας. Όπως, για παράδειγμα, τα αξέχαστα χτένια crudo με sriracha kumquat, γρανίτα εσπεριδοειδών και κίτρινο τσίλι. Μια μπουκιά αρκούσε για να σε γυρίσει πίσω στην παιδική ηλικία, τότε που τα fizz wiz popping candies έσκαγαν παιχνιδιάρικα στο στόμα.
Ακολούθησαν τα εποχικά λαχανικά με κρέμα κάσιους, μυρωδικά και lime, ένα vegan πιάτο που θα μπορούσες να απολαύσεις άνετα ακόμη και νωρίς το μεσημέρι με ένα ποτήρι κρασί. Εδώ, η γευστική ταυτότητα κινείται προς τη Μέση Ανατολή και μου αρέσει που ο Τσικουδάκης θέλει κάθε πιάτο να λειτουργεί σαν ένα μικρό ταξίδι.
Δοκιμάσαμε επίσης το spaghettoni με άγριο σκόρδο, καπνιστό μπούκοβο και stracciatella, ένα βαθιά comfort πιάτο, με το lime να χαϊδεύει διακριτικά τον ουρανίσκο.
Στο Iberico steak, όμως, πραγματικά παραδίνεσαι, ακόμη κι αν δεν είσαι meat lover. Εκεί ο Τσικουδάκης μοιάζει να ενώνει τις ρίζες της καταγωγής του με όσα έχει αποκομίσει από τα ταξίδια του στο εξωτερικό. Το αποτέλεσμα είναι μια εξαιρετική πρώτη ύλη, αποδοσμένη με φινετσάτη απλότητα. Τα κρεμμύδια σχάρας χαρίζουν μια γλυκιά ένταση στο κρέας, που ακουμπά πάνω σε μια demi-glace από πετιμέζι.
Η εμπειρία, όμως, δεν σταματά εκεί. Ο σεφ αγαπά ιδιαίτερα την καρύδα και πειραματίζεται δημιουργικά και στα γλυκά. Κρατήστε, λοιπόν, χώρο για το δικό του Rafaello: μια αμυγδαλόπιτα καρύδας σε απόλυτη αρμονία με παγωτό γιαούρτι και μοσχολέμονο.
Αν πάλι είστε ήδη χορτάτοι, ένα sorbet θα σας αποζημιώσει, αφού το Oinoscent συνεργάζεται με το Django Gelato για τις παγωμένες του δημιουργίες.
Θα μου πείτε, μα καλά, τόσο ωραία γευμάτισες;
Και θα σας απαντήσω: στο Oinoscent βρήκα τελικά αυτό που μου είχε λείψει από τα wine bars της Αθήνας. Ένα χώρο που δεν σε κάνει να αισθάνεσαι πως πρέπει να γνωρίζεις τα πάντα για το κρασί για να ανήκεις εκεί. Ένα χώρο που σε βάζει να απολαύσεις, να δοκιμάσεις, να συζητήσεις και τελικά να θυμηθείς γιατί το wine dining είναι πάνω απ’ όλα εμπειρία.
