Το γνωστό στέκι στα Άνω Λαδάδικα αλλάζει σελίδα, επενδύοντας σε γνώριμες συνταγές με δημιουργική προσέγγιση και καθαρό γαστρονομικό στίγμα
Κρυμμένο στην ολοζώντανη και πιο in περιοχή της Θεσσαλονίκης, τα Άνω Λαδάδικα ή καλύτερα στον Φραγκομαχαλά, βρίσκεται το Poster. Δεν είναι το πρώτο μαγαζί που θα συναντήσει ο μη εξοικειωμένος επισκέπτης με την περιοχή στον περίπατό του, ωστόσο βρίσκεται στην καρδιά της «περατζάδας» των θαμώνων της περιοχής,
Σημαντικό είναι να τονίσουμε πως από τον χειμώνα του 2025 που μας πέρασε, λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση. Τα ηνία έχει αναλάβει το έμπειρο και μπαρουτοκαπνισμένο δίδυμο Ρόης Αποίκου και του chef Σωκράτη Μπεληγιάννη. Και οι δύο κουβαλούν στην φαρέτρα τους την πολυετή εμπειρία που έχουν αποκομίσει από το Maitr & Margarita πριν αναλάβουν, σε δημιουργική σύμπραξη με την ομάδα της Beetroot, το Poster.
Το μαγαζί είναι φωτεινό, με λιτές και καθαρές γραμμές στο εξωτερικό, πολύχρωμο και ζωντανό στο εσωτερικό. Στο καλοδιατηρημένο μωσαϊκό και τα ξύλινα τραπεζοκαθίσματα που θυμίζουν καφενείο, προστίθενται οι πολύχρωμοι πίνακες, ενώ το πετρόλ χρώμα των τοίχων ανανεώνει ωραία εκείνο το λευκό από τα πορτοπαράθυρα που προσδίδουν αμεσότητα και οικειότητα με τον εξωτερικό χώρο.
Φαίνεται πως ακολουθεί πιστά το ρεύμα της γαστροταβέρνας που τόσο αγαπάει η Θεσσαλονίκη, ωστόσο εγώ υποστηρίζω πως αποτελεί ένα όμορφο και καλαίσθητο κράμα γαστροταβέρνας και μπιστρό.
Το μενού είναι μαζεμένο, καθώς περιλαμβάνει τρεις σαλάτες, εφτά-οχτώ κυρίως και καμιά δεκαριά ορεκτικά. Όλα τα πιάτα είναι παραδοσιακά ελληνικά, στην συντριπτική τους πλειονότητα από την Βόρειο Ελλάδα και βγαλμένα από τα καθημερινά τραπέζια μας. Το ύφος της κουζίνας είναι ελαφρώς πειραγμένο, με μια συγκρατημένη δημιουργική διάθεση.
Κατά την διάρκεια της επίσκεψής μου, στην οποία συζήτησα ευχάριστα για δύο ώρες συζητώντας με τη Ρόη και τον Σωκράτη για φαγητό (και όχι μόνο), δοκίμασα διάφορα ορεκτικά και κυρίως πιάτα, τα οποία ήταν γνώριμες συνταγές που η καθεμία είχε τουλάχιστον ένα στοιχείο νεωτερικότητας στο περιεχόμενό του, γεγονός που καθιστά το γεύμα ιντριγκαδόρικο.
Το ξεκίνημα με σνίτσελ από θράψαλο με αγιολί και πίκλα ραπανάκι δεν ήταν το καλύτερο, καθώς μου άφησε παραπάνω αίσθηση τηγανητού λαδιού από ό,τι θα ήθελα, ενώ η πίκλα ραπανάκι ήταν ωραία, τραγανή και με γλυκιά ιδιαίτερη γεύση. Ωστόσο τα πιάτα που ακολούθησαν, με αποζημίωσαν όλα, με τον δικό τους τρόπο.
Τα γιαλαντζί σαρμαδάκια με κύμινο ήταν νόστιμα και με ωραίο χυλωμένο ρύζι, ενώ το καρπάτσιο μυλοκόπι που τα συνόδευσε ήταν τραγανό και με όση «γυαλάδα» έπρεπε. Η βάση από αριάνι και λάδι τσίλι ήρθε να δροσίσει ωραία το πιάτο και να απαλύνει την ένταση των εσπεριδοειδών, επαναφέροντας τις ισορροπίες. Η πρωτοτυπία εδώ έγκειται στο κρέας ψαριού το οποίο ο Chef τοποθετεί στο εξωτερικό, σε μια καλοφτιαγμένη ωμή παρασκευή.
Η τυροκαυτερή με μπόλικη φέτα και ελαιόλαδο, είναι ίσως η καλύτερη που έχω δοκιμάσει μέχρι σήμερα. Στην καυτερή πιπεριά, ο chef προσθέτει θυμάρι, σκόρδο και ξίδι από Ξινόμαυρο κρασί, τα οποία δίνουν άλλη γεύση.
Η φανταστική κοκορόπιτα είναι ουσιαστικά κρέας από κόκκορα σε ξεψαχνισμένη μορφή – σαν pulled – με μπεσαμέλ ανακατεμένη με κασέρι Σαμοθράκης. Πολύ ωραία τραγανή κρούστα με την γέμιση να είναι βαθιά νόστιμη. Ένα πιάτο σήμα κατατεθέν του μαγαζιού που σας παρακινώ να μην παραλείψετε.
Ωραίες και οι κροκέτες με γέμιση πατάτας και καυτερού παστουρμά, στις οποίες την ισορροπία επαναφέρει η βουτυράτη και παράλληλα όσο ξινή πρέπει βάση από σμετάνα. Εξαιρετικό πιάτο και ο καβουρμάς μαύρου χοίρου ο οποίος είναι χειροποίητος και παρασκευάζεται αποκλειστικά από τον Σωκράτη Μπεληγιάννη. Σερβίρεται σε ωραία ψημένη χειροποίητη πιτούλα, πάνω σε πλούσια κρέμα από κασέρι Σαμοθράκης και κρέμα πιπεριάς Φλωρίνης.
Τέλος το μοσχαρίσιο συκώτι με αρνίσια μπόλια που σερβίρεται σαν σασλίκι σε βέργα, ήταν πολύ νόστιμο, ζουμερό και βουτυράτο, ενώ το συνόδευσε μια νόστιμη χειροποίητη ρώσικη με λαχανικά τουρσί, την οποία θα προτιμούσα λίγο πιο πληθωρική.
Συμπερασματικά, το φαγητό είναι στο σύνολό του νόστιμο, αρκετά ενδιαφέρον και πλήρως κατανοητό από τον επισκέπτη, ενώ αποτελεί μια θαυμάσια ευκαιρία για κάποιον ξενόφερτο να μυηθεί στις γεύσεις και την γαστρονομία της Βορείου Ελλάδος.
Η καταξίωση του Poster στην επιστροφή του σε διαφορετική εκδοχή από αυτήν που είχε συστηθεί στο κοινό ουσιαστικά, δεν είναι εύκολο εγχείρημα, καθώς η πόλη της Θεσσαλονίκης έχει δείξει πως δεν δίνει εύκολα δεύτερες ευκαιρίες.
Ωστόσο με την τωρινή του στόχευση, την ποιότητα της μαγειρικής του Σωκράτη Μπεληγιάννη και τη νοστιμιά των πιάτων του, έχει όλα τα εχέγγυα για να τα καταφέρει. Από μένα είναι ναι.
