Μερικές φορές, ανεξάρτητα από το αντικείμενο και τον προσανατολισμό ενός μέσου μαζικής ενημέρωσης, οι πλανητικές εξελίξεις αποκτούν προβάδισμα. Και αυτό για έναν και μόνο λόγο: επειδή όσα συμβαίνουν σε μια δεδομένη στιγμή θέτουν κρίσιμα ερωτήματα για τον δρόμο που ακολουθεί η ανθρώπινη κοινωνία και για το τι βρίσκεται στο τέλος του.
Το πιθανότερο είναι ότι οι απλοί πολίτες παρακολουθούν αμέτοχοι μια κοσμογονική αλλαγή, η οποία σηματοδοτεί τη λήξη της εποχής των αυτοκρατοριών ή των μεμονωμένων κυρίαρχων κρατών και την αντικατάστασή τους από μια εξουσία τύπου Triumvirat (ηγεσία τριανδρίας). Μια μορφή εξουσίας που, αν συγκριθεί με το αντίστοιχο του Καίσαρα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, κάνει το τελευταίο να μοιάζει με παιδικό παιχνίδι.
Το ποιοι ακριβώς θα είναι οι νέοι νομοθέτες και διαχειριστές αυτής της εξουσίας μένει να φανεί. Προς το παρόν, το τοπίο παραμένει ομιχλώδες. Ίσως αυτή να είναι η «καλή» εκδοχή – με όλα τα δεινά που συνεπάγεται για τα υπόλοιπα κράτη, τα οποία κινδυνεύουν να ακολουθήσουν τη μοίρα των «φόρου υποτελών».
Υπάρχει, όμως, και το κακό σενάριο. Ο Αρμαγεδδών. Ένα μικρό στραβοπάτημα, μια λανθασμένη εκτίμηση, μια υποψία απειλής από κάποιον κρίκο του υπό διαμόρφωση Triumvirat, και ο άρχοντας του ολέθρου θα αναλάβει τον ρόλο που του αναλογεί.
Όσο για την Ευρώπη, ενωμένη ή διαλυμένη, το μόνο που μπορεί να περιμένει είναι η μοίρα των μικρών και των μωρών.
