Πίσω από τα τρακτέρ στους δρόμους κρύβεται η σταδιακή εξαφάνιση της Ελληνικής αγροτικής ταυτότητας
Το κίνημα διαμαρτυρίας των αγροτών έχει κίνητρα που, κατά κύριο λόγο, είναι οικονομικά και άμεσα συνδεδεμένα με την επιβίωσή τους. Παράλληλα, στρέφεται εναντίον της Δημόσιας Διοίκησης.
Σκόπιμα δεν χρησιμοποιώ τη λέξη «κυβέρνηση», διότι υπεύθυνοι για την κατάσταση στον πρωτογενή τομέα γενικά και στον αγροτοδιατροφικό ειδικότερα δεν είναι μόνο η τρέχουσα κυβέρνηση, αλλά και η προηγούμενη, καθώς και όσες προηγήθηκαν αυτής.
Το γεγονός ότι η σημερινή αντιπολίτευση εξαπολύει μύδρους κατά της κυβέρνησης κάθε άλλο παρά αποτελεί κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη δική της διαδρομή.
Εύλογα, ίσως αναρωτιέστε για ποιο λόγο ένα μέσο όπως το FLAGinLife ασχολείται με ένα θέμα που, στη συνείδηση των πολλών, έχει καθαρά πολιτικό και οικονομικό περιεχόμενο. Η απάντηση είναι απλή.
Καταρχάς, κάθε ανθρώπινη ενέργεια, από τη στιγμή που γεννιόμαστε έως τη στιγμή που πεθαίνουμε, έχει – με την ευρεία έννοια – πολιτική βάση. Ας το αφήσουμε, όμως, προς το παρόν στα αζήτητα.
Εδώ και αρκετά χρόνια γίνεται έντονος θόρυβος γύρω από την Ελληνική κουζίνα, το Ελληνικό πρωινό, τη Μεσογειακή (αιγαιοπελαγίτικη, κρητική κ.λ.π.) διατροφή και όλα όσα υποτίθεται ότι μπορούν να προσφέρουν στη ζωή μας, στην οικονομία μας και στον πολιτισμό μας τα Ελληνικά πρωτογενή προϊόντα.
Φτάνουμε, μάλιστα, στο σημείο να ετοιμάζουμε και Διεθνές Γαστρονομικό Συνέδριο (τρομάρα μας) στη χώρα όπου γεννήθηκε ο δυτικότροπος γαστρονομικός πολιτισμός. Μόνο που όλα αυτά κινδυνεύουν σύντομα να συμβαίνουν σε μια χώρα που δεν θα διαθέτει πρωτογενή αγροκτηνοτροφική παραγωγή, τουλάχιστον με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα.
Πριν από μερικά χρόνια, όπως θυμάστε, όλοι ξεσηκώθηκαν για το περίφημο «Ελληνικό πρωινό». Ας παραλείψουμε τον «πατριωτισμό» πολλών Ελλήνων ξενοδόχων και εστιατόρων, οι οποίοι εξακολουθούσαν να προσφέρουν τυποποιημένα πλαστικά κουτάκια με μέλι από… κάπου.
Σε λίγα χρόνια, η έκφραση «Ελληνικό πρωινό» θα αναφέρεται απλώς σε ένα πρωινό που σερβίρεται στην Ελλάδα. Με τι υλικά, όμως; Προφανώς με εισαγόμενα, προερχόμενα από διατροφικούς και μεταπρατικούς κολοσσούς. Έχετε δοκιμάσει ποτέ Ελληνική τυρόπιτα με γκούντα; Όχι; Θα το δείτε κι αυτό.
Όπως θα δείτε και το Θεσσαλικό κάμπο μοιρασμένο σε δύο ή τρεις μεγάλες haciendas. Μην απορείτε. Οι παλιοί, μικροί ιδιοκτήτες που σήμερα έχουν βγάλει τα τρακτέρ στους δρόμους, θα έχουν μετακομίσει στην πόλη και θα εργάζονται ως υπάλληλοι των ίδιων κολοσσών.
Και ας μην πει κανείς ότι όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Μέχρι πριν από 40 ή 50 χρόνια, κάθε συνοικία είχε τα δικά της μανάβικα, μπακάλικα, φούρνους. Τι έγιναν όλα αυτά; Πολύ απλά, αντικαταστάθηκαν από δύο ή τρία σούπερ μάρκετ ανά περιοχή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Η εύκολη απάντηση για κάποιους είναι «η κυβέρνηση». Για άλλους, η αντιπολίτευση που, όταν κυβερνούσε, άφησε πίσω της καμένη γη.
Υπάρχει, όμως, και ένας τρίτος λόγος: η εξελικτική πορεία της ανθρώπινης κοινωνίας, με την τεχνολογική ανάπτυξη επικεφαλής, συνοδευόμενη από την οικονομική απόδοση και το κυνήγι του χρήματος, και τον πολιτισμό του πνεύματος και της παιδείας, αν εξακολουθούν να υπάρχουν, στην ουρά.
Το μέλλον είναι, πράγματι, αόρατο. Δυστυχώς, όμως, για όποιον έχει ανοίξει μερικά βιβλία (και όχι μόνο το Instagram) είναι ήδη διακριτό, έστω αχνά, μέσα στην ομίχλη.
