Μπορεί ο τίτλος, ως λεκτικό σχήμα, να ακούγεται οξύμωρος. Όμως ο Αντώνης Κωβαίος τον υπερασπίζεται με επιτυχία – και τον κάνει απολύτως αληθινό
Το να σε προσκαλούν φίλοι για ψάρι ένα βράδυ είναι μάλλον σύνηθες. Το να συμπληρώνουν όμως την πρότασή τους με ένα απρόσμενο «στην Ηλιούπολη» – μια περιοχή που συνορεύει με τον Υμηττό, αν δεν βρίσκεται σχεδόν στους πρόποδές του – δεν αποτελεί εκ πρώτης όψεως το ισχυρότερο διαπιστευτήριο για ψαροφαγία. Σε ό,τι με αφορά, ωστόσο, έχω εμπιστοσύνη στους φίλους μου. Με έχουν πείσει ότι γνωρίζουν και αγαπούν το καλό φαγητό. Έτσι δεν έφερα αντίρρηση και ακολούθησα τα βήματά τους, που μας οδήγησαν στις Μικρές Κυκλάδες. Όχι, φυσικά, στο νησιωτικό σύμπλεγμα, αλλά, όπως προείπα, στην Ηλιούπολη.
Την ταβέρνα τη γνώριζα. Φτάνοντας, θυμήθηκα ότι την είχα επισκεφθεί πριν από περίπου δέκα χρόνια και ότι είχα φάει καλά. Αυτά για την ιστορία.
Οι Μικρές Κυκλάδες είναι μια ιδιαίτερα συμπαθητική ταβέρνα. Εκείνο που προκαλεί απορία είναι το σκεπτικό που οδήγησε τον Αντώνη Κωβαίο να επιλέξει μια περιοχή όπου δύσκολα βρίσκει κανείς δεύτερο, και δη ψαροφαγικό, μαγαζί. Το στοίχημα, όμως, κερδήθηκε. Οι Μικρές Κυκλάδες είναι ένας προορισμός που αξίζει να «ξεσπιτωθείς», ακόμη κι αν μένεις σε άλλη συνοικία, για να απολαύσεις ψαροφαγία με την πλήρη έννοια του όρου.
Τα βασικά ερωτήματα για τον μελλοντικό επισκέπτη αφορούν το χώρο και, βεβαίως, το μενού. Υπάρχει εξωτερικός χώρος, γεγονός που καθιστά το εστιατόριο ιδανικό και για τις καλοκαιρινές βραδιές. Ο εσωτερικός χώρος είναι φωτεινός και ευχάριστος, με σύγχρονη αισθητική. Η προσοχή στη λεπτομέρεια, στα τραπεζομάντιλα, στο στρώσιμο, στα κολονάτα ποτήρια του κρασιού, αποπνέει επαγγελματισμό και δημιουργεί προσδοκίες για την ποιότητα της γευστικής πρότασης.
Σε αυτόν τον τομέα, μια ματιά στο μενού αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο. Από την πρώτη έως την τελευταία επιλογή, υπηρετεί τη θάλασσα με πληρότητα και συνέπεια: ωμά θαλασσινά, ζεστά ορεκτικά, ζυμαρικά με θαλασσινό πρόσημο και, φυσικά, ψάρια ημέρας. Δοκίμασα εξαιρετικό αχινό, σωστά μαριναρισμένα ωμά ψάρια, τρυφερό χταποδάκι.
Εκείνο όμως που κέρδισε τις εντυπώσεις ήταν το ψάρι: μια μεγάλη στήρα, άνω του ενάμιση κιλού, μαεστρικά ψημένη – όπως ακριβώς επιβάλλει το είδος της. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από λίγο λεμόνι, ίσως και μια ιδέα αλάτι. Επιβεβαιώνει τη γνωστή ρήση ότι «το ψάρι είναι φρούτο».
Όπως θα έλεγε και ο Guide Rouge για ορισμένα εστιατόρια, έτσι και για τις Μικρές Κυκλάδες ισχύει ότι «αξίζει την παρέκκλιση».
