Cocktails που παίζουν με τη μνήμη σου: κλασικά αγαπημένα, ξανασκεπασμένα με ανατροπές και βάθος
Η συμμορία του Bonnot στα Εξάρχεια ξαναχτυπά! Κάθε φορά που περνάω την πόρτα του νιώθω πως κάτι καινούργιο θα ανακαλύψω, ακόμη κι αν παραγγείλω κάτι «απλό». Γιατί εδώ, ακόμα και το πιο basic ποτό θα σερβιριστεί στην εντέλεια. Μην το αφήσεις να σε ξεγελάσει η μοντέρνα, σχεδόν minimal αισθητική του.
Το χαμηλό φως, η groovy διάθεση, η ελαφρώς cheeky ενέργεια του χώρου δημιουργούν μια σύγχρονη ταυτότητα. Κι όμως, πίσω από αυτό το φαινομενικά μοντέρνο πρόσωπο, κρύβεται μια βαθιά γνώση. Όχι απλώς τεχνικά σωστή, αλλά ουσιαστική.
Φέτος, το concept του περιστρέφεται γύρω από το Mandela Effect, τη θεωρία που μιλά για συλλογικές, λανθασμένες αναμνήσεις. Για πιθανές παραμορφώσεις της μνήμης ή ακόμα και – όπως πιστεύουν πολλοί – πως αυτό είναι η απόδειξη για την ύπαρξη παράλληλων συμπάντων. Και κάπως έτσι, το επίκεντρο επιστρέφει στα classics. Γιατί τα classics σίγουρα δεν ξεπερνιούνται. Ή μήπως ναι;
Κι αν δεν ήταν ποτέ ακριβώς όπως τα θυμόμασταν; Κι αν μπορούσαν να γίνουν καλύτερα; Ή μήπως απλώς τα θυμόμαστε λάθος; Σκέψεις ενός bartender, θα μου πεις. Ίσως.
Όπως πάντα, κάθομαι στην μπάρα και ξεκινάω με το Private 606. Μια διαφορετική εκδοχή του Penicillin. Bourbon, καπνιστή καρύδα, σταφίδες, ginger και λεμόνι. Γλυκόξινο, με βάθος, με πολυπλοκότητα. Ένα cocktail που πατάει στην κλασική δομή αλλά ανοίγει νέες διαστάσεις.
Το καπνιστό στοιχείο μπλέκεται με τη γλυκύτητα, το ginger δίνει νεύρο, και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: ήταν ποτέ το original τόσο ολοκληρωμένο;
Η βραδιά συνεχίζει με το Fifty Words Daiquiri, μια αναφορά στο Hemingway Daiquiri, αλλά με ρόδι, grapefruit, kaffir lime και ρούμι. Πιο φρουτώδες, πιο ανάλαφρο, σχεδόν επικίνδυνα ευχάριστο.
Από εκείνα που λες «άλλο ένα» χωρίς δεύτερη σκέψη. Η οξύτητα ισορροπεί τέλεια με τη φρουτώδη γλύκα, και το αποτέλεσμα είναι φρέσκο, κομψό, ανεπιτήδευτο.
Και μετά κάναμε μια στροφή προς το umami. Το Red Snipper, μια άλλη εκδοχή του Red Snapper, φέρνει ντομάτα, παντζάρι, μουστάρδα και gin. Πιο στρογγυλό, ελαφρώς πιο γλυκό, αλλά με χαρακτήρα. Ένα “bloody” cocktail ακόμα και για αυτούς που τρέμουν στην ιδέα του χυμού ντομάτας σε κοκτέιλ.
Και στο τέλος, το προσωπικό μου highlight: το Tomartini. Μια umami προσέγγιση του Dry Martini με λευκό και ξηρό βερμούτ, νερό ντομάτας και – το μυστικό όπλο – blend από διαφορετικά gin.
Γιατί πώς κάνεις κάτι ήδη σπουδαίο πιο σύνθετο; Προσθέτοντας στρώσεις. Βάθος. Διάρκεια. Προειδοποιώ. Είναι τόσο καλό που δύσκολα μένεις στο ένα. Το Bonnot δεν προσπαθεί να καταρρίψει τα classics. Τα κοιτάζει στα μάτια και αναρωτιέται: Είναι σίγουρο ότι έτσι ήταν πάντα; Κι εγώ, κάθε φορά που φεύγω, σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: μήπως τελικά αυτή είναι η εκδοχή που θυμόμουν εξαρχής;
Μπορεί ναι, μπορεί όχι…Ένα είναι σίγουρο: ό,τι και να πάρεις, σημασία έχει πως θα βρίσκεσαι πάντα σε ένα χώρο που ξέρει να σε φιλοξενεί και θα σε κάνει να περάσεις καλά.
