Δεκαετία 1960. Η Αθηναϊκή γαστρονομική σκηνή στηρίζεται σε ονόματα όπως Γεροφοίνικας, Ιντεάλ, Βράχος, Παλιά Αθήνα κ.ά. Στα μενού, τόσο των διάσημων όσο και των άσημων χώρων εστίασης της πρωτεύουσας, κυριαρχούν οι Ελληνικές γεύσεις στην κλασική τους μορφή, ενώ σπανίως εμφανίζεται κάτι ξενικό, τύπου Μπιτόκ α λα Ρους (Bitoque a la russe). Ακόμη και το Hilton, που ανοίγει τις πόρτες του το 1963, δεν τολμά την αλλαγή.
Το μοδάτο και κοσμικό Βυζαντινό προτείνει κατά κύριο λόγο μπουφέ που λοξοκοιτάζει προς τη Δύση, γεμάτο μετριότητες. Όσο για τα νησιά, προσφέρουν Ελληνική κουζίνα σε όλο της το μεγαλείο.
Μέσα σε αυτή την πλήρη γευστική άνοια, στις 18 Μαρτίου 1965, ένα νέο παιδί, ο Αλέξης Κότσης, τολμά να προσθέσει στο γαστρονομικό τοπίο της πρωτεύουσας ένα εστιατόριο με απόλυτα Γαλλική κουζίνα, βγαλμένη κατευθείαν από την τοπική της παράδοση.
Με έδρα το Κολωνάκι, πολύ γρήγορα γίνεται το talk of the town – όχι φυσικά όλης της Αθήνας η οποία ζει στον αστερισμό της Ελληνικής κουζίνας – αλλά σίγουρα της κολωνακιώτικης ελίτ.
Αρκετοί από εσάς μπορεί να μην έχετε καθίσει σε ένα από τα τραπέζια του, σίγουρα όμως η συντριπτική πλειονότητα των Αθηναίων γνωρίζει το L’Abreuvoir. Ο Αλέξης, με εμπειρία αρκετών χρόνων στη νότια Γαλλία, είχε ό,τι χρειάζεται για να διαχειριστεί το δύσκολο έργο ενός εστιατορίου αυτού του τύπου. Και το έκανε – και μπράβο του γι’ αυτό.
Σήμερα, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, παραμένει το τελευταίο ιστορικό εστιατόριο της πόλης. Ελπίζουμε να συνεχίσει. Την ίδια στιγμή, όμως, αποχαιρετάμε και ένα ιστορικό πλέον πρόσωπο της Αθηναϊκής εστίασης: τον Αλέξη Κότση. Ένα παιδί που πήγε για αρκετά χρόνια στη Γαλλία κι εκεί απέκτησε τις απαραίτητες εμπειρίες. Δημιούργησε ένα μεγάλο εστιατόριο και το κράτησε όρθιο για περίπου 65 χρόνια.
Προ λίγων ημερών έφυγε από κοντά μας, πλήρης ημερών, ένας γνήσιος ευπατρίδης. Αφήνει πίσω του, ως παρακαταθήκη για τους επόμενους, ένα έργο άξιο μελέτης και γεμάτο διδάγματα.
Καλό ταξίδι, Αλέξη Κότση.
